Kieszenie jak ocean

Szymborska bez rutyny

2012-02-02T14:05:00.001+01:00

Szymborska zawsze kojarzyła mi się z pogodą ducha, ujmującym dystansem do świata, błyskotliwością i niechęcią do patosu. Dlatego, choć chodzą mi po głowie frazy zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny albo umrzeć – tego nie robi się kotu (swoją drogą, kapitalny wiersz – kto nie zna, polecam), dziś przytoczę kilka limeryków Szymborskiej. Wspominajmy autorkę z uśmiechem.

Jędruś, gospodarz z Limanowej,
żywności nie uznawał zdrowej.
Na domiar złego nie był święty,
sypał do zupy detergenty
i niósł na stryszek do teściowej.
*
Pewien młody wikary w Lozannie
lubił chodzić w rozpiętej sutannie.
Lecz na widok kardynała
gasła w nim fantazja cała
i zapinał się starannie.
*
Stary sklerotyk, rybak z Helu,
nagle zakochał się w Fidelu.
Do Kuby go pędziła chuć –
ale gdy tylko wsiadł na łódź,
zapomniał, w jakim płynie celu.
*
Pewien Chińczyk nieboszczyk w Kantonie
ukazywał się nocą żonie.
A że obok małżonki
spał tylko marynarz z dżonki,
noc mijała im w niedużym gronie.
*
Zwyrodnialec jeden na Seszelach
bardzo lubił hulać na weselach.
Nie bacząc na pogróżki
przydeptywał w tańcu druhnom nóżki
w sobie tylko wiadomych celach.
*
Raz Mozarta bawiącego w Pradze
obsypały z kominka sadze.
Fakt, że potem, w ciągu pół godziny,
wymorusał aż cztery hrabiny,
jakoś uszedł biografów uwadze.
*
Na przedmieściach żył Singapuru
pewien słynny z przemówień guru.
Lecz raz wyznał mi z płaczem:
"Mam kłopoty z wołaczem
i do szczura wciąż mówię: szczuru!".

Wszystkie utwory pochodzą z tomiku Wisławy Szymborskiej Rymowanki dla dużych dzieci – polecam, świetny prezent na okazje wszelakie.

Bezkrwawa kawa

2012-01-31T22:58:00.000+01:00

Czy zdarzyło Wam się kiedyś brać udział w spotkaniu, na które nie mieliście ochoty, z ludźmi, którzy byli Wam w gruncie rzeczy obojętni, w okolicznościach, które skłaniały, by nieustannie gryźć się w język? Czy zdarzyło Wam się przedkładać konwenans ponad szczerość, lawirować i trzymać w ryzach emocje, próbując – dla wspólnego dobra - uniknąć otwartej konfrontacji?

O tym właśnie opowiada Rzeź (Carnage) - nowy film Romana Polańskiego. (Oczywiście pomijając fakt, że opowiada o katastrofie smoleńskiej). Po wciągającym, choć nieco banalnym Autorze Widmo – a także po masowo nagłaśnianych zawirowaniach życiowych – reżyser serwuje nam kameralną, błyskotliwą opowieść o subtelnościach relacji międzyludzkich, opartą na sztuce Yasminy Rezy Bóg gniewu.

Oto jesteśmy świadkami spotkania dwóch małżeństw – Penelope i Michaela (Jodie Foster i John C. Reilly) oraz Nancy i Alana (Kate Winslet i Christoph Waltz), którzy omawiają przykry incydent, do jakiego doszło między ich synami. Dorośli bohaterowie wspólnie formułują oficjalną relację z wydarzenia, napawają się swoją ogładą, spokojem i odpowiedzialnością (Jak dobrze, że istnieją ludzie tacy, jak my, którzy cenią wartość relacji społecznych – mówi w jednej z pierwszych scen Penelope)... co jednak okazuje się dopiero początkiem wydarzeń w szykownym, nowojorskim mieszkaniu.

Nie powiedziałabym, że Rzeź mnie porwała; chwilami nieubłagana stałość miejsca akcji trochę nużyła – ale seans zdecydowanie zaliczam do udanych. W dużej mierze dzięki aktorstwu – szczególnie doceniam Winslet (za którą przepadam) i Waltza, ale i Foster z Reillym zasługują na wielkie uznanie. Co tu dużo mówić, wobec fabuły, której sedno stanowi różnorodność ludzkich charakterów i emocji, finezja odtwórców głównych ról odgrywa rolę pierwszoplanową.

Polecam – przyjemny, nierzadko zabawny film. A po wyjściu z kina, w gronie 5-osobowym zadawaliśmy sobie pytania, kto kim był, z którą postacią najbardziej się identyfikujemy. Najwięcej nieśmiałych kandydatur zebrał chyba Michael, natomiast bezapelacyjnie wszyscy marzyli, żeby być Alanem ;-)

Szacki, Sandomierz i szkopuł w serialu

2012-01-30T21:46:00.004+01:00

Dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie takiego apetytu na odwiedzenie miejsca, w którym się rozgrywa. Po odłożeniu na półkę, Ziarno prawdy Miłoszewskiego wygląda jak podręcznik w czasie sesji - poznaczony kolorowymi karteczkami, pełen dopisków przy co ciekawszych miejscach. Mają mi pomóc odtworzyć szlaki śledztwa głównego bohatera - bo to, że pojadę do Sandomierza i zobaczę te dwa miasta - pocztówkowy Sandomierz ojca Mateusza i Jarosława Iwaszkiewicza oraz Sandomierz, w którym faktycznie toczyło się życie (s. 43), jak określa je Miłoszewski, jest już przesądzone.

Ale po kolei. Książkę kupiłam dla R., podobnie jak kiedyś Instytut Żulczyka, i podobnie, jak wtedy, pod nieobecność obdarowanego, nie wytrzymałam i pierwsza rzuciłam się do czytania. Miłoszewskiego już trochę znam; swojego czasu przemówił do mnie przez Domofon (a zaraz potem, w ten sam sposób, do R., Magdy i Pawła, wszystkich absorbując niepokojącą historią warszawskiego bloku); bardzo pozytywnie wspominam też spotkanie z pisarzem na festiwalu Dwa Brzegi w Kazimierzu. Dlatego odkąd tylko usłyszałam o Ziarnie prawdy, wiedziałam, że musi trafić w moje ręce.

Tym razem rzecz dzieje się w Sandomierzu - widzianym oczami Teodora Szackiego, bohatera Uwikłania, poprzedniej powieści Miłoszewskiego. Prokurator, przybyły na malowniczą prowincję ze stolicy, na próżno próbuje odnaleźć się w nowym miejscu. Dokucza mu duszna, małomiasteczkowa atmosfera i poczucie wyobcowania (...budzący nieufność obcy w prowincjonalnym mieście, które co prawda od osiemnastej było wymarłe - ale niestety nie dlatego, że mieszkańcy się pomordowali - myśli sarkastycznie Szacki), życie osobiste dostarcza mu rozczarowań, a praca nie przynosi żadnych ambitnych wyzwań.

Jak na życzenie zblazowanego prokuratora, pod murami starej synagogi zostaje znalezione ciało kobiety - cenionej nauczycielki i animatorki kultury. Pierwsze poszlaki budzą skojarzenia z tradycją żydowską i uruchamiają ciąg podejrzeń i uprzedzeń, odświeżając zadawnione urazy, odkopując antysemicką historię miasta i podsuwając pytania o rolę przesądów we współczesnej Polsce.

Polecam tę powieść gorąco - wszystkim wielbicielom kryminałów oraz tym, którzy lubią mierzyć się ze stereotypami - Miłoszewski zgrabnie wprowadza nas w cienie sandomierskiej historii, konfrontuje ze sobą różne punkty widzenia, zestawia fakty z zabobonami. Nie jest to literatura, która szczególnie zachwyca językowo (zapamiętałam powracające, sztandarowe dla kryminału, "coś mu nie pasowało, ale nie był pewien co" ;-) - ale akcja toczy się wartko i wciąga bez reszty. W kategorii pełnokrwistych (dosłownie i w przenośni) kryminałów sprawdza się więc świetnie. A na pewno nie gorzej niż bestsellerowa Camilla Lackberg (którą recenzowałam tutaj i tutaj) - a z racji sympatii do polskich autorów, Miłoszewskiego polecam tym bardziej.

Na zakończenie akcent nieco absurdalny. Ponieważ trasy Szackiego tak mnie zaintrygowały, że mam ochotę przemierzyć je sama - tym smutniejszy wydaje mi się fakt, że Sandomierz, w którym jesienią 2011 miała odbyć się uroczysta premiera książki, nagle wycofał się z promocji Ziarna prawdy. Dlaczego? Z powodu zbyt ostrego, zdaniem urzędników, potraktowania serialu Ojciec Mateusz (!). Zaciekawionym zdradzę - owszem, odwołania do Ojca Mateusza w powieści są, czasem ironiczne, czasem złośliwe wobec Artura Żmijewskiego - ale doprawdy... trudno oprzeć się wrażeniu, że ktoś tu kompletnie nie zrozumiał idei promocji miasta.

Do lata piechotą (albo na rowerze)

2012-01-27T23:01:00.002+01:00

Porządkując dysk, który już się przelewa od filmów (a czas zgrywać nowe, bo chce się montować, montować, montować!), znalazłam parę zdjęć z wiosny i lata minionego roku. I mój apetyt na słońce gwałtownie przekroczył stan alarmowy.

Na początek kadr z letniej wycieczki rowerowej – przystanek nad tzw. basenem przy UMK (na tej samej wycieczce, nota bene, rąbnęłam w słup).

Potem kwitnący kuchenny stół...

Następnie – zakazane słowa na chodniku!

Dalej nieśmiała magnolia...

...i ta sama, tylko ciut bardziej rozochocona, w odbiciu okularów Pawła. Swoją drogą, magnolia chyba zawsze będzie kojarzyć mi się ze studiami – z powodu drzew, które kwitną przed toruńskim Collegium Maius.

Potargane chmury nad Rewą (gdzie się czytało i wylegiwało).

I krok wstecz, do Dnia Kobiet – okolicznościowa wystawa w piekarni przy ul. Mickiewicza w Toruniu :-)

To znów – tulipan prowodyr:

I kadr z wypadu nad jezioro do Zbiczna (niedaleko Torunia), gdzie dyscypliną olimpijską jest tenis grobowy ;-)

Ach, zachciało mi się spacerów, weekendów za miastem, piegów-przebiśniegów... Ale nie ma co narzekać, bo właśnie zaczął się...!

Barbie galerianka

2012-01-26T13:20:00.003+01:00

Lubię wariacje na temat znanych dzieł sztuki – czy to praktykowane przez współczesnych artystów, czy stosowane na użytek reklamy, czy też wprowadzane do aranżacji wnętrz. Bawi mnie i intryguje współczesny flirt z ikonami malarstwa czy rzeźby.

Dlatego uśmiechnęłam się na widok kreacji francuskiej artystki, Jocelyn Givaud, osnutych wokół postaci lalki Barbie. Można je traktować jako głos w dyskusji na temat związków estetyki z popkulturą, można przemyśleć zachętę Givaud do zmiany sposobu postrzegania Barbie – a można po prostu nasycić oczy błyskotliwością francuskiej artystki :-) Polecam – więcej prac tutaj.

Mnie najbardziej podobają się dwie ostatnie – czyli promienna Barbie na obrazie Otto Dixa i postać z fotografii Mana Raya. Choć kształt wiolonczeli zniknął bezpowrotnie ;-)

Wprowadzeni w błąd

2012-01-24T18:36:00.001+01:00

W ciekawej kampanii społecznej wziął udział Bartłomiej Topa – aktor, którego Kieszenie bardzo lubią. Na rzecz akcji Autyzm wprowadza zmysły w błąd, zorganizowanej przez Fundację Synapsis, Topa wcielił się w rolę człowieka cierpiącego na autyzm i wystąpił w kilku filmikach (rzekomo – zarejestrowanych przypadkowo). Materiały błyskawicznie rozprzestrzeniły się w serwisach internetowych, szturmując rubryki plotkarskie.

Jak komentowano dziwne zachowania aktora? Wtopa Topy, choroba filipińska, narkotyki; niektórzy dopatrywali się tu nietypowej promocji serialu, w którym aktor aktualnie gra itp.

Kreacja Topy sięgnęła dalej – aktor plotki na swój temat dodatkowo jeszcze potwierdził w programie „Pytanie na śniadanie", w którym zamiast brać aktywny udział w rozmowie, dotykał różnych faktur materiałów, nerwowo się wiercił, nie potrafił odpowiedzieć na proste pytania, a na pytanie czy lubi chodzić w kożuchu odpowiedział, że nie lubi kożucha na mleku (...).

Okazało się jednak, że wszystko stanowiło elementy viralowej kampanii, która ma na celu oswojenie społeczeństwa z problemem autyzmu. Więcej informacji o akcji oraz filmiki, wokół których narosło całe zamieszanie, znajdziecie tutaj.

Jak oceniacie takie akcje? Mnie, poza samą ideą rozpowszechniania wiedzy na temat autyzmu, ujął pomysł wykorzystania serwisów plotkarskich w słusznej sprawie :-)

Olśnienie

2012-01-21T23:38:00.000+01:00

Pamiętacie Lśnienie Stanleya Kubricka? Pamiętacie niepokojący, pusty dom? Obłęd w oczach Jacka Nicholsona – pisarza, który nie radzi sobie z blokadą twórczą i całymi dniami wystukuje tylko All work and no play makes Jack a dull boy? Złe przeczucia jego synka i próby zachowania spokoju przez żonę? Wreszcie żywopłot-labirynt i słynne ujęcie z siekierą przebijającą drzwi, upamiętnione na wielu plakatach?

To teraz wyobraźcie sobie, że legendarny horror Kubricka jest... komedią romantyczną. Wyobraził to sobie – i postanowił nam pokazać – twórca tego błyskotliwego trailera. Szczególnie zachwyca, jeśli pamięta się atmosferę niektórych wykorzystanych tu ujęć ;-) Polecam!

Ca(t)sting

2012-01-21T23:15:00.004+01:00

Absolutnie ujmujące zdjęcia z castingu do roli kota w Opowieściach niesamowitych (Tales of Terror) według Edgara Allana Poe – gdzie jedna z nowel nosi tytuł The Black Cat. Miejsce akcji: Hollywood, czas: rok 1961.

Jako, że jestem rozemocjonowana po ostatnim (znakomitym!) odcinku Sherlocka, takie niepokojące natężenie czarnych kotów wydaje mi się jak znalazł. A tu odtwórcy głównych ról filmowych w trakcie prób z czworonożnymi aktorami:

Zdjęcia opublikował magazyn Life, a więcej możecie zobaczyć tu. Z pozdrowieniami dla Magdy, której ostatnio dwa czarne koty przebiegły drogę (zniwelowane później przez jednego zająca)!

Rozmyte

2012-01-19T23:24:00.000+01:00

Dla pobudzenia wyobraźni na piątek – rozmarzone akwarele Cate Parr. Subtelne, półtransparentne, kobiece. Nie wiem, dlaczego, niektóre kojarzą mi się z okładkami powieści Krystyny Siesickiej, które czytałam w liceum. Pewnie blisko od Jeziora osobliwości do farb wodnych ;-)

Nacieszcie oczy.

Prace do nabycia – i do obejrzenia w większym wyborze – na Etsy.

Papierowe postaci

2012-01-19T12:21:00.001+01:00

Miałam ochotę na taką powieść – obszerną, wielowątkową, która przeniesie mnie na dłuższy czas do innego świata, zaprzyjaźni z bohaterami. Ostatni kabriolet Antona Myrera trafił do mnie jako wyczekiwany i wytęskniony prezent – ale niestety, książka mnie trochę zawiodła.

Historia toczy się wokół kilku młodych, ciekawych świata mężczyzn – Dala, Russa, Terry'ego, Jean Jeana i narratora, George'a – którzy poznają się w 1940 roku na Harvardzie. Bohaterowie rozpoczynają radosne, studenckie życie, nazywają się żartobliwie Fizylierami, snują marzenia, cieszą się młodzieńczymi romansami i rozgrywkami lokalnych drużyn sportowych... gdy nagle ich beztroskę przerywa wybuch drugiej wojny światowej.

Tu rozpoczyna się istotny wątek – doświadczeń wojennych bohaterów – który jednak nie wyczerpuje historii, bo narracja George'a sięga późnych lat 70. Myrer maluje więc przed nami rozległą panoramę swojego pokolenia – przywołując przełomowe chwile, chłopięce marzenia czy zakręty z życia bohaterów. Natomiast ramę do tej opowieści stanowi rozmowa George'a z Ronem, dwudziestoparolatkiem, którego ojcem jest jeden z Fizylierów. Młody mężczyzna chce poznać prawdę o swojej przeszłości i tym właśnie prowokuje George'a do drobiazgowych wspomnień.

Potencjał na frapującą, pełnokrwistą opowieść – a jednak Myrerowi nie do końca udało się go zrealizować. Dużą słabość stanowiły moim zdaniem postaci – nakreślone zbyt szkicowo, zbyt grubą kreską, nierzadko banalne lub jednowymiarowe. W rezultacie główni bohaterowie zlewali mi się w jedną, dość bezbarwną masę, a więc i relacje między nimi – czy to przyjaźnie, czy konflikty – odbierałam jako niezbyt emocjonujące. W zasadzie dopiero po etapie wojny zaczęli nabierać w mojej wyobraźni ostrzejszych rysów, klarować się... i roześmiałam się, czytając wtedy wyznanie George'a: Wszystko to, co charakteryzowało nas przed wojną, stało się głębsze i bardziej wyraziste (...). Russ stał się dowcipniejszy i bardziej romantyczny, ja lojalniejszy i bardziej zdyscyplinowany, Dal bardziej praktyczny i ambitny, a Terry – sardoniczny, wrażliwy Terry – stał się ponury i tajemniczy (s. 361).
Zadziwiająco zbiegło się to z moimi spostrzeżeniami o grubo ciosanych postaciach ;-)

Bez wątpienia życiorys Myrera – którym inspirowany był los jego bohaterów (studia pisarza na Harvardzie przerwał atak na Pearl Harbour) – był ciekawy i frapujący; wierzę, że Amerykanin ma za sobą wiele wnikliwych przemyśleń na temat doświadczeń wojennych. Niemniej, jego pisarstwo przypomina mi gawędę, chwilami zbyt rozwlekłą (skróciłabym tę 600-stronicową książkę o jedną trzecią), chwilami pretensjonalną czy wręcz – moralizatorską. Gdy pod koniec powieści George wyjawia młodemu Ronowi upragniona tajemnicę, z ust chłopaka padają wnioski typu: Człowiek sam musi wybrać własną drogę, decydować o tym, jak będzie żył (...). Trzeba samemu decydować o tym, jak należy żyć, i zapracować sobie na szczęście (s. 617). Dla mnie – męcząco moralizatorskie.

Ciekawa opowieść, chwilami wzruszająca, bogata w informacje dotyczące tła politycznego ameryki (śledzimy m.in. rozwój kariery Kennedy'ego), ale we mnie pozostawiła spory niedosyt. I żal, że nie przywiązałam się do bohaterów na tyle, by za nimi zatęsknić. Najbliższym mojemu sercu fragmentem książki pozostaje więc dedykacja od Mikołaja :-)

P.S. Tytułowy ostatni kabriolet to wspaniały, zielony samochód, zwany pieszczotliwie Cesarzową, który towarzyszył bohaterom w najpiękniejszych chwilach ich życia. I akurat opisy auta przemawiały mi do wyobraźni, przypominając choćby, nieco młodszą, rumową piękność :-)

Siedemnastego 11

2012-01-17T21:09:00.001+01:00

Styczniowy kadr okazał się wyjątkowo zbieżny z marcowym z zeszłego roku :-) Zapraszam!

"W ciemności" Agnieszki Holland

2012-01-14T22:37:00.002+01:00

Przepiękny film. Opowieść o Polaku, który w okupowanym Lwowie pomaga Żydom przetrwać wojnę – czyli motyw, wydaje się, wielokrotnie już przerabiany przez kino czy literaturę – lecz tu ukazany świeżo, niesztampowo i przejmująco. Holland snuje historię Leopolda Sochy – postaci wzorowanej na rzeczywistej – bez patosu, hollywoodzkiej ckliwości czy uciekania w banał; prosto i powściągliwie. A jednak W ciemności trzyma w napięciu i porusza.

Genialny jest tu Robert Więckiewicz – niejednoznaczny, a dzięki temu wiarygodny (jak w Wymyku), daleki od czarno-białych filmowych metamorfoz (znanych np. z Komornika Feliksa Falka). Świetni są towarzyszący mu aktorzy – ujęła mnie Agnieszka Grochowska, za którą do tej pory nie przepadałam (postrzegając ją chyba przez pryzmat lukrowanych postaci, które grała); niezmiennie zachwyca mnie Kinga Preis. Przede wszystkim jednak – W ciemności to znakomicie opowiedziana, przejmująca historia. Obejrzyjcie koniecznie.

Film Holland zapadnie mi też w pamięć jako celne, porażające przypomnienie świata, w którym określona grupa ludzi jest uznawana za godną pogardy z powodu arbitralnych, stworzonych przez człowieka zasad. Jako bezkompromisowy obraz słynnego Ludzie ludziom zgotowali ten los Nałkowskiej; wspomnienie (bo niestety nie hipoteza), jak niewiele trzeba, by od cywilizowanych zachowań i wzajemnego poszanowania przejść do barbarzyństwa.

Na jesienne przedwiośnie

2012-01-12T10:59:00.002+01:00

...serwuję Wam zadziwiające kompozycje Waltera Masona. Pomysłowa i precyzyjna ingerencja w przyrodę.

Zdjęcia zaczerpnięte stąd, polecam obejrzeć więcej. Tymczasem – kreatywnego czwartku! :-)

Byliśmy kiedyś młodzi w najmłodszym mieście Łodzi

2012-01-10T20:09:00.002+01:00

Co tam dzisiejsze trailery – spójrzcie na ten teledysk promujący Ziemię obiecaną! Bardzo mi się podoba – aż nabrałam ochoty, żeby obejrzeć film Wajdy.

A klip ze specjalną dedykacją dla Ani i Maćka, którzy aktualnie są młodzi w najmłodszym mieście Łodzi! :-)

P.S. Tak, wiem – taki stary film, a Olbrychski ma telefon w kieszeni!

Wróżby ze statystyk

2012-01-10T18:56:00.001+01:00

Jako że rok 2012 jeszcze się tak całkowicie nie rozpanoszył, postanowiłam wysnuć sobie noworoczną wróżbę. Jednak zamiast kart Tarota czy konstelacji gwiazd – frazy, które doprowadziły internautów do Kieszeni!

Co tu dużo mówić, główny przekaz jest raczej pesymistyczny:
Co z tego że na Titanicu wszyscy byli zdrowi
bardzo brzydkie kwiaty we włosach
chochlą po łbie

Ale pozytywną nutę przynoszą:
buddynizm dobra karma
złote myśli o oceanie

Jest i trochę rozrywki, bo wygląda na to, że czekają mnie:
majtki w balonach

Rok zapowiada się towarzysko – swoją obecność zaanonsowali:
mężczyzna widmo
prostytutka z dwoma głowami
figa że fest
żuk vs. chrabąszcz

A Wam dedykuję przepowiednię:

zielono w głowie i chodaki holenderskie

Radosnego roku! :-)

Styczniowy przegląd filmowy

2012-01-09T15:09:00.002+01:00

Styczeń obdarzył nas szczęśliwą ręką do filmów – niemal wszystkie, które obejrzeliśmy z R., były ciekawe. Postanowiłam szybko się nimi z Wami podzielić, bo a) niektóre tytuły jeszcze są w kinach, więc warto się na nie załapać, b) kuszą mnie już najbliższe premiery (Rzeź, W ciemności, Róża...) i zależało mi, żeby przed nimi zrobić sobie porządek w głowie :-)

A zatem – oto ostatnie odkrycia filmowe, różne, ale wszystkie moim zdaniem godne uwagi.

Musimy porozmawiać o Kevinie, We need to talk about Kevin, reż. Lynne Ramsay

Niepokojąca opowieść o Evie (Tilda Swinton), która zmaga się z wychowaniem syna – najpierw absorbującego niemowlęcia, potem krnąbrnego kilkulatka, wreszcie – licealisty-manipulatora. Historia opowiedziana zostaje przy pomocy krótkich, sugestywnych scen, w których przeszłość przeplata się z teraźniejszością – odsłaniając przed nami kolejne fakty na temat relacji Evy i syna...

Prawie dwugodzinny seans angażuje bez reszty, daje do myślenia, głównie w temacie rodzicielstwa (ten motyw ewidentnie do mnie powraca ;-), niejednokrotnie – przeraża lub irytuje. Wiele w tym filmie wymownych, przemyślanych ujęć; atut stanowi też ciekawa, nieoczywista muzyka.

Nie przekonuje mnie właściwie jeden wątek – który na początku filmu wydawał mi się wiarygodny – wykluczenie i napiętnowanie Evy. Im bardziej rozwijała się fabuła, tym mocniej go kwestionowałam... Obejrzyjcie – jestem bardzo ciekawa Waszych opinii.

Wszystko w porządku, The Kids Are All Right, reż. Lisa Cholodenko

Opowieść o tradycyjnej amerykańskiej rodzinie – dwoje dorosłych, w tym jedno utrzymuje dom, drugie próbuje rozkręcić własny biznes, dwoje dorastających dzieci, córka właśnie wybiera się na studia... Schemat komedii familijnej zostaje jednak przełamany faktem, że parę rodziców tworzą dwie kobiety: Nic (Annete Benning) i Jules (Julianne Moore).

Rodzina wiedzie spokojne, ustabilizowane życie – do momentu, gdy dzieci nie postanawiają odnaleźć swojego biologicznego ojca, dawcę z banku spermy sprzed lat. Jego pojawienie się w życiu Nic i Jules wprowadza nieuchronny ferment – z jednej strony wywołuje konflikty, z drugiej – budzi pozytywne emocje u nastolatków, mimochodem zaś prowokuje bohaterów do zastanowienia się nad ich codziennością i wzajemnymi relacjami.

Bezpretensjonalna historia, utrzymana w pogodnej tonacji, ale i dająca do myślenia. Trochę zawiodło mnie zakończenie, bo wydało mi się zbyt czarno-białe – jednak ogólnie film świeży, wciągający i bardzo dobrze zagrany – wart obejrzenia.

Do szpiku kości, Winter's Bone, reż. Debra Granik

Szorstka, ponura opowieść o społeczności wykluczonych, zamieszkujących lasy w środkowych Stanach Zjednoczonych. Główna bohaterka, 17-letnia Ree, wraz z dwojgiem młodszego rodzeństwa i chorą umysłowo matką, mieszka w ubogim domu, pożywienie czy drewno na opał czerpiąc z samodzielnych polowań albo sporadycznej z pomocy sąsiadów. Warunki, w jakich żyje rodzina, są bardzo skromne, jednak Ree stara się zapewnić dzieciom bezpieczeństwo i spokój.

Pewnego dnia okazuje się, że ojciec dziewczyny – skazany za produkcję narkotyków (co na tym terenie jest powszechnym sposobem zarobkowania) – jako kaucję za przepustkę z więzienia pozostawił... dom. Jeśli mężczyzna nie stawi się na wyznaczonej rozprawie sądowej, Ree wraz z rodziną wyląduje na bruku. Dziewczyna postanawia więc odszukać ojca – i staje twarzą w twarz z ludźmi, których wolałaby nigdy nie spotkać (choć z większością, jak się dowiadujemy, jest w pewnym stopniu spokrewniona). Poznajemy społeczność, w której zastraszenie jest chlebem powszednim, w której rządzą okrucieństwo i przemoc – a jednak funkcjonuje również pewien kodeks etyczny... Przejmująca historia.

Do szpiku kości to oryginalny, niespiesznie prowadzony thriller – odległy od stereotypowych obrazów Ameryki. Co szczególnie zapadnie mi w pamięć? Znakomite aktorstwo Jennifer Lawrence (Ree) i wstrząsająca scena na łódce... Dodam, że Do szpiku kości to film, który – ze wszystkich styczniowych – najbardziej podobał się R.

Dziennik zakrapiany rumem, The Rum Diary, reż. Bruce Robinson

Film, w którym fabuła jest znacznie mniej ważna niż ogólny klimat i w którym – o dziwo – niespecjalnie mi to przeszkadzało ;-) Niezobowiązująca opowieść o dziennikarzu (Johnny Depp), który przybywa do Puerto Rico w celu ratowania podupadającej gazety. Historia oparta na autobiograficznej powieści Huntera S. Thompsona, autora Fear and Loathing in Las Vegas, jeśli więc znacie ten tytuł, wiecie mniej więcej czego się spodziewać.

Wiele tu scen bardzo zabawnych, postaci są ujmujące (w niezwykłym wcieleniu pojawił się np. Giovanni Ribisi, ostatnio widziany przeze mnie jako sztywny karierowicz w Avatarze ;-), a zdjęcia – budzące głód wakacji. Sama intryga specjalnie nie wciąga, ale film ogląda się z przyjemnością.

Plus Johnny Depp w świetnej roli i Najpiękniejszy Samochód Świata! To tyle z kieszeniowego afisza – życzę udanych seansów :-)

Nowa konfiguracja codzienności

2012-01-09T14:59:00.002+01:00

Z początkiem nowego roku sporo zmieniło się w moim trybie pracy. Być może pamiętacie, że jesienią wspominałam o decyzji, która otworzy nowy rozdział w moim zawodowym życiu. Rzecz już się dzieje – w roku 2012 postanowiłam skoncentrować się bardziej na zajęciach, zobowiązaniach i pasjach, które – z powodu mojego zaangażowania w reklamę – były nieco zaniedbane (m.in. na doktoracie). Poczułam, że jeśli nie wprowadzę w swoim życiu jakiejś zmiany, kurz pokryje je całkowicie.

No i zmiana jest. Najbliższe tygodnie będą więc okresem dostrajania – muszę nauczyć się funkcjonować w nowym grafiku, rozgraniczyć różne aktywności tak, żeby np. czas spędzany poza firmą nie oznaczał w praktyce dalszej pracy nad sprawami agencyjnymi, tyle że w innej scenerii. Z pewnością Kieszenie nieco ucierpią na tej rewolucji – ale wierzę, że w przyszłości zyskają: większą rozpiętość tematów i większą swobodę myśli autorki ;-)

A żeby przypieczętować rozpoczęcie nowego etapu, pod koniec 2011 roku wpadłam na kolejny pomysł, do którego przygotowania zakończyłam... parę minut przed północą. Dosłownie – gorączkowo spisane myśli, zostały zaanonsowane noworocznymi fajerwerkami ;-) Trzymajcie, proszę, za mnie kciuki – na wszystkich frontach. A Wam serdecznie życzę odwagi w dążeniu do zmian – jeśli czujecie, że takie zmiany wprowadziłyby powiew pozytywnej energii do Waszej codzienności :-)

Wjazd na nową drogę życia ilustruje Matte Stephens ;-)

I'm Sherlocked!

2012-01-07T17:39:00.000+01:00

Sherlock to serial czarujący – choć główny bohater czarujący nie jest. To legendarna fabuła Conan Doyle'a, przeniesiona na grunt XXI-wiecznego Londynu – z pomysłem, werwą i dowcipem. To błyskotliwy serial BBC według scenariusza Stevena Moffata i Marka Gatissa, któremu zdecydowanie warto poświęcić zimowy wieczór.

W najświeższym wcieleniu Holmes i Watson – ikony powieści detektywistycznych – występują jako pełnokrwiste, zadziorne postaci. Szorstki i aspołeczny Holmes (w tej roli Benedict Cumberbatch), obdarzony nieprawdopodobnym intelektem, intryguje i bawi; dobroduszny dr Watson (Martin Freeman) – początkowo zdezorientowany arogancją Holmesa – równoważy jego ekstrawagancje skromnością i spokojem. Śledzenie relacji między nimi, przedstawionych barwnie i z humorem, dostarcza niemniej rozrywki, niż rozwiązywanie samej zagadki kryminalnej.

To właśnie bohaterowie (nie tylko pierwszoplanowi) bronią tę produkcję przed banałem czarno-białego podziału na dobro i zło czy standardami duetów z filmów akcji, które pogrzebały np. adaptację Guya Ritchie.

Sherlock urzeka nie tylko fabularnie, ale i wizualnie. Cała opowieść jest mocno osadzona we współczesności (np. Watson prowadzi bloga, dokumentującego współpracę z Holmesem; swoją drogą, marketingowcy zadbali o to, by tego bloga można było poczytać ;-), ale jednocześnie z wdziękiem flirtuje z przeszłością. W kadrach serialu próżno szukać efekciarstwa, nowoczesnych biurowców czy neonów znanych firm. Kolorystyka jest stonowana, akcja toczy się wśród ponadczasowych ulic, na tle kostki brukowej, w sceneriach stylowych kamienic itp.; Holmes i Watson podróżują głównie tradycyjnymi londyńskimi taksówkami (wprawdzie w ostatnim, czwartym odcinku, ten smaczek w stylu retro zniknął, zastąpiony przez nowoczesne auta, pewnie lokowane – ale mam nadzieję, że to nie szersza tendencja). Sherlock nosi współczesne ubrania, lecz jego płaszcz czy nakrycie głowy (tu przedstawione jako jedna z nieszkodliwych fanaberii ekscentryka), zgrabnie nawiązują do obiegowych wyobrażeń na temat detektywa. Słowem – ślicznie to wszystko skomponowane.

Polecam – wielbicielom prozy Conan Doyle'a (takiej wariacji na temat jego bohatera nie można przegapić!), miłośnikom intrygujących, zapętlonych historii (nie zawężałabym tego grona tylko do fanów kryminałów), wreszcie – wszystkim, którzy mają ochotę na inteligentną rozrywkę, pełną dowcipu i zbudowaną wokół charakternych postaci. Wprawdzie najnowszy odcinek podobał mi się najmniej z dotychczasowych, ale kolejnych z pewnością nie przegapię.

Wprowadź trochę światła

2012-01-06T22:06:00.002+01:00

...do dzisiejszego wieczora. Ujmująca ilustracja Tang Yau Hoonga.

Więcej prac artysty znajdziecie na jego stronie oraz w sklepie. Mnie szczególnie urzekła ta kategoria – a w niej samochody porywane przez łapczywą przestrzeń, miasto, które wyrasta z lasu, czy... rzeczywistość skomponowana z wąsów :-)

P.S. Chociaż nie, ta też!

Dług

2012-01-06T12:39:00.000+01:00

Pierwszy film 2012 roku – bo obejrzany 1 stycznia, między 3 a 5 rano – i od razu trafiony wybór.

Sporo już widziałam historii o agentach amerykańskiego i brytyjskiego wywiadu – i choć niejedna z nich okazała się emocjonująca (choćby ostatni Szpieg Tomasa Alfredsona), to odczuwałam już pewien przesyt tą tematyką. Dlatego gdy kątem oka zobaczyłam w opisie Długu Johna Maddena hasło "agenci", mój entuzjazm, wcześniej wrzący, raczej ostygł. Usiadłam na kanapie, pogryzając pizzę, którą upiekliśmy w nocy z R., i nastawiałam się na niezbyt odkrywcze widowisko.

Tymczasem Dług okazał się znakomity. Historia, owszem, osnuta jest wokół trojga agentów, ale tym razem zleceniodawcą jest Mosad, wywiad izraelski, a intryga sięga lat 60. i bazuje na próbie zdemaskowania zbrodni hitlerowskich.

Troje głównych bohaterów, 24-letnia Rachel, 27-letni David i nieco starszy Stephan, wyrusza do Berlina Zachodniego, gdzie podobno ukrywa się zbrodniarz wojenny, Dieter Vogel – zwany Chirurgiem z Birkenau. Znakomicie wyszkoleni, dysponujący wiedzą o bestialskich eksperymentach Niemca, a także – dotknięci osobistymi dramatami po śmierci bliskich w obozach koncentracyjnych, zaczynają realizować misterny plan porwania Vogla i postawienia go przed sądem...

Równolegle poznajemy historię Sary, córki Racheli, która – współcześnie, bo w późnych latach 90. XX wieku – publikuje książkę dokumentującą akcję berlińską. Widzimy, że dzieło Sary spotyka się z dużym zainteresowaniem, a jej matka – uczestniczka pamiętnych wydarzeń – przyjmowana jest z honorami na konferencjach prasowych. Właśnie od jednego z bankietów, towarzyszących premierze książki, rozpoczyna się rekonstrukcja wydarzeń sprzed lat...

Tytułowy Dług nasuwa różne interpretacje – zobowiązanie bohaterów, którzy chcą ujawnić światu winy zbrodniarza, wobec boleśnie doświadczonego narodu izraelskiego; dług córki Rachel, Sary względem poprzednich pokoleń – nakazujący upamiętnić w książce przełomowy moment historii; wreszcie – osobisty dług głównej bohaterki – przejmujący i intrygujący...

Świetnie splecione są tu wątki historycznej odpowiedzialności i osobistego zaangażowania; wciągająca, obserwowana "na gorąco" intryga szpiegowska rozgrywa się na tle ciekawego kontekstu politycznego. A całości dzieła dopełnia aktorstwo – zachwyciła mnie zarówno Helen Mirren, odgrywająca Rachelę współcześnie, jak i Jessica Chastain – ta sama bohaterka w latach 60. Chastain widziałam dotąd tylko w niechlubnym Drzewie życia – obserwowanie jej w pełnokrwistej fabule było przyjemną odmianą ;-)

Pewnie Dług Maddena nie wstrząsnął mną tak, jak swojego czasu jego polski imiennik w reżyserii Krauzego – ale z pewnością zafrapował i przejął. Gorąco polecam.

Koniec roku z przytupem

2011-12-30T20:45:00.000+01:00

Ostatnie tygodnie roku 2011 dostarczyły mi tylu wrażeń (albo – tak mnie przeczołgały), że wydaje mi się, iż grudzień trwał co najmniej kwartał. Zupełnie, jakby stary rok koniecznie chciał zakończyć swoją kadencję mocnym akcentem, nadrobić ewentualne tygodnie monotonii – suspensem, utrzeć nosa moim planom spokojnego zakończenia różnych spraw.

Najpierw, przed świętami, syndrom tornada w pracy (czyli: jakaś potężna siła porywa mnie rano, przeżuwa i eksploatuje, by po południu wypluć – nie do końca świadomą, co się ze mną działo). Szał przygotowań do kolejnego roku, spiętrzenie projektów, naglące terminy prac biurokratycznych – a jednocześnie próba zachowania trzeźwości umysłu na potrzeby kreatywnych zleceń. Kartki urlopowe fruwające nad głową jak płatki śniegu (które zresztą, bądźmy szczerzy, ustąpiły walkowerem).

Raptem... Wigilia! Chwila oddechu, przyjemny i nieoczekiwany (zima zaskoczyła drogowców!) przeskok do świątecznej strefy czasowej. Radosne chwile, niecierpliwe rozmowy, Nowe Wspaniałe Książki pod choinką, pyszna zupa owocowa, stado zwierząt, tradycyjnie wiszących u każdego narożnika obrusa, odwieczne spory czy lepiej włączyć kolędy, czy np. Beastie Boys ;-) Uśmiech na myśl o tych, którzy wśród świątecznych przygotowań pamiętali też o moich imieninach – jak napisała Asia, "w ten jesienny czas" :-)

Nazajutrz – pozornie niezbyt świąteczny, ale całkiem rekreacyjny – seans skandynawskiego serialu The Killing (przy tęczowej świeczce, z kotem na nerkach i z R. u boku), a wieczorem – spontaniczny wypad do TuTu z Magdą i Pawłem. Baaardzo przyjemny, bo podsycany grzańcem i grą w scrabble (czyli dla mnie ideał!).

Już był w ogródku, już witał się ze służbowymi wyzwaniami... gdy nagle dorwało mnie paskudne przeziębienie (a z nim gorączkowe sny, przerywane blaskiem choinkowych lampek) – które wykluczyło mnie ze świata żywych na parę dni. Gdy już wychodziłam na prostą, zdarzyła się wczorajsza noc... podczas której nie przespałam ani minuty i do pracy wybrałam się rano w... domyślacie się jakim stanie.

Teraz ze zdrowiem jest już lepiej, ale czuję się, jakbym już teraz była po hucznym Sylwestrze ;-) Na jutro marzy mi się więc – choć to może niepopularne – wyłącznie gorąca herbata i spokój.

Na koniec życzę Wam na Nowy Rok takich emocji, jakich Fidze dostarcza widok muchy ;-) Czyli dużo wypoczynku, zadowolenia z siebie i świętego spokoju (zdjęcie 1) – urozmaicanych od czasu do czasu frapującymi niespodziankami od losu (zdjęcie 2 :-)

I dziękuję za kolejny rok spotkań w Kieszeniach – jak widać, naprawdę okazały się pojemne jak ocean, bo mieszczą coraz więcej osób (a wszystkie do tego bezustannie liczą, wypatrują pociągów i układają ręczniki! ;-) Niedawno też Kieszeniom na Facebooku stuknęło 200 fanów – kłaniam się i do zobaczenia w 2012!

Wstążki różnego sortu

2011-12-23T10:18:00.000+01:00

Przedświąteczny nawał pracy sprawia, że Kieszenie są ostatnio milczące – więc dziś serwuję Wam tylko okolicznościowy akcent. Pamiętacie zachętę do samodzielnego składania kokardek? Dla zaawansowanych – inspirujące wstążki we wcieleniach zwierzęcych! Wilk, pies, a nawet foka z piłką... całą menażerię znajdziecie na Ribbonesia.com!

A poniekąd na temat – w ramach zimowego seansu, obejrzeliśmy wczoraj z R. Białą wstążkę Michaela Haneke. Twórczość austriackiego reżysera znam słabo, dotąd widziałam tylko Funny Games, które wywołały we mnie mieszane uczucia – natomiast Biała wstążka zrobiła na mnie duże wrażenie. Opowieść, osadzona w początkach XX wieku (jak zaznacza wielu recenzentów – w przededniu I wojny światowej), rozgrywa się w niewielkiej, tradycyjnej społeczności w Niemczech. Narrator to sędziwy mężczyzna, który drobiazgowo, z dużą dbałością o język i konwenanse, relacjonuje nam wydarzenia, w których uczestniczył przed wielu laty, jako prowincjonalny nauczyciel. Choć gawęda toczy się niespiesznie, a warstwa wizualna filmu jest klasyczna i skromna, Biała wstążka angażuje uwagę i intryguje od pierwszych minut, sygnalizując istnienie pewnej tajemnicy...

Film jest bez wątpienia ciekawym portretem konserwatywnej społeczności – pastor roztacza przed dorastającym synem (w ramach kary za targanie najbardziej wrażliwych nerwów ciała) wizję śmiertelnej choroby i... przywiązuje chłopcu na noc ręce do łóżka; baronowa szorstko strofuje kilkuletniego synka, który przeszkadza jej w grze na pianinie; dzieci w całej wsi wychowywane są w surowej dyscyplinie, wpaja im się klarowne, hierarchiczne zasady funkcjonowania świata (silny patriarchat, prymat posłuszeństwa i religijności nad beztroską). W tle pojawiają się tematy nienowe w kinie – takie, jak rozbieżność między deklarowanymi zasadami a praktyką – ale tu celnie i ciekawie zobrazowane.

Polecam (również drogiemu R., który zasnął w połowie seansu ;-) A sama muszę w końcu obejrzeć Ukryte, do których miałam już parę podejść (m.in. na toruńskim Tofifeście), ale wszystkie, jak dotąd, bezowocne.

No to teraz – radosnych świąt, Kieszeniarze! :-)

Siedemnastego 10

2011-12-17T18:09:00.000+01:00

Nie mogę uwierzyć, że do finału ;-) zostały jeszcze tylko dwa kroki... Dzisiejszy z niedostatkiem światła – jak cały grudzień. Miłego weekendu!

Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną

2011-12-15T20:59:00.002+01:00

A jeśli nie fiołki, to inne gatunki ;-) Niefunkcjonalna szczotka do włosów – tudzież oryginalna doniczka – stąd.

Życzliwy

2011-12-12T19:18:00.002+01:00

Wczesny ranek. Ewenement miota się po mieszkaniu, szukając spódnicy, którą zamierza dziś założyć. Znajduje spódnicę, w pośpiechu wciąga... i nagle okazuje się, że zamek błyskawiczny się nie dopina! Dociera do połowy drogi, a potem nic. Ani drgnie.

Ewenement (przed lustrem, przygnębiona, reanimuje swoje kompleksy)

Telewizor (spieszy na odsiecz): Teraz w Lidlu - bardzo delikatny dres welurowy w dużych rozmiarach!

Kurtyna ;-)

Stara reklama stąd

Kieszenie oblały się pąsem

2011-12-10T14:48:00.001+01:00

Z potrzeby spojrzenia na świat przez różowe okulary, Kieszenie chwilowo przesterowały sobie kolory w nagłówku. Pewnie wkrótce zatęsknią za niebieskim i pomarańczowym, ale póki co – nie przecierajcie oczu, nie kalibrujcie monitorów. Lampa nad blogiem naprawdę lśni fuksją!

Kokardki z recyklingu

2011-12-09T22:39:00.001+01:00

Bardzo lubię kokardki na prezentach. Choć paczka przewiązana taśmą czy sznurkiem bez wątpienia ma swój urok, to kolorowe, pękate gwiazdki ze wstążek – przytwierdzone do gładkiego papieru – wyglądają moim zdaniem zadziornie i wesoło.

Zwykle jednak kokardki trafiają do kosza zaraz po rozpakowaniu, więc nie przepadam za ich kupowaniem – to nieekologiczne i nieekonomiczne. Dlatego gdy tylko zobaczyłam tę instrukcję, musiałam spróbować!

Z pewnością moje kokardki są mniej symetryczne niż te z Whole Living, ale bardziej zależało mi na zabawie, niż na precyzji – paski cięłam na oko, bez linijki. Większość wykonałam z kolorowych gazet, a błękitną – z kawałków tapety (a'propos - wiedzieliście, że z Leroy Merlin można wziąć sobie półmetrową próbkę tapety za darmo? Ostatnio przyniosłam do domu naręcze próbek i mierzyłam do szafy, którą chcemy okleić, polecam ;-)

Warto poeksperymentować z papierami różnej grubości – sztywniejsze kartki sprawiają, że kokardka jest bardziej puszysta i stercząca, miękkie strony czasopism – że układa się raczej płasko. Nie trzymałabym się też ściśle liczby pasków z instrukcji – dobrze jest oceniać na bieżąco, czy kokardkę trzeba zagęścić, czy też wystarczy już warstw i lepiej zacząć następną gwiazdkę ;-)

Największa trudność polegała na znalezieniu w gazecie kartek, które mają ładne kolory po obu stronach – co dobrze widać przy kokardce zielonej (biel ze spodu jest dość smętna). Ale jednocześnie podoba mi się bałaganiarski styl tych dekoracji i nieprzewidywalność wzorów - wyobrażam sobie, że będą fajnie wyglądać na jednolitym, gładkim papierze.

Polecam tę zabawę – odpręża, wprowadza w świąteczny nastrój, pozwala spożytkować stare czasopisma (niektóre współczesne reklamy są takie kolorowe! ;-), no i ratuje, kiedy nie mamy pod ręką żadnej gotowej dekoracji (a taka z pewnością jest niepowtarzalna). Myślę, że ciekawy efekt da też wykonanie kokardki z tego samego papieru, w jaki pakujemy prezent –monochromatycznie.

Na zakończenie – kokardki od spodu, gotowe do przyklejenia (żółte wlepki to taśma dwustronnie klejąca). Miłej zabawy!

Sztućce kołysane do snu

2011-12-09T13:26:00.001+01:00

Pamiętacie My, dzieci z dworca Zoo Christane F.? Kołysanki dla małych kryminalistów Heather O'Neill nieco mi tę książkę przypominały – tematyką, przystępnym stylem, dynamiczną akcją, dosadnością niektórych stwierdzeń i sytuacją bohaterki uwikłanej w narkotykowy świat.
Rzecz opowiada o dwunastoletniej Baby (to fantazyjne imię nadali jej nieletni rodzice), osieroconej przez matkę i wychowywanej przez ojca-heroinistę. Dziewczynka mieszka w ubogiej dzielnicy Montrealu i bezustannie się przeprowadza, z powodu długów i niedotrzymanych zobowiązań ojca.

Na Baby, jak chyba na każde dziecko uzależnionych rodziców, spada nadmierna odpowiedzialność – dziewczynka, zmuszona do przyspieszonego dorastania, stara się chronić ojca przed powrotem do heroiny, troszczy się o utrzymanie, usiłuje zachować porządek w domu, a nade wszystko – poszukuje ojcowskiej miłości. 27-letni Jules bywa dla niej serdeczny i czuły, nazywa Baby swoim kumplem, lubi zaskakiwać córkę prezentami – ale w miarę postępowania nałogu, coraz rzadziej jest w stanie właściwie zaopiekować się dziewczynką. W rezultacie powieść pełna jest fragmentów gorzkich, np.:

Na stole w kuchni leżał blaszany piórnik. Ostatnio Jules nosił go ze sobą [...]. Myślałam, że może to prezent, którego boi się mi dać. [...] Podniosłam go i otworzyłam wieczko. Serce mi stanęło, a piórnik prawie wypadł z rąk. W środku zobaczyłam przybory Julesa: igłę od strzykawki, wacik, papierosowy filtr, łyżeczkę i zapalniczkę. [...] Nie miałam pojęcia, co zrobić z tym, że wrócił do narkotyków. Wolałabym o tym w ogóle nie wiedzieć. Byłam tak zdezorientowana, że nic nie wydawało mi się rzeczywiste. Nie zdziwiłabym się nawet, gdyby łyżki w szufladzie na sztućce zaczęły płakać, żeby je ukołysać do snu. (s. 232).

Codzienność Baby stanowią spotkania z dilerami narkotyków i alfonsami, kontakty z pomocą społeczną i rodzinami zastępczymi. Ale także – gry z rówieśnikami, pierwsze przyjaźnie, chwile dziecięcej beztroski... nawet jeśli sprowadzone do zabawy kawałkiem folii, wygrzebanej ze śmietnika.

I właśnie to, być może paradoksalnie, zrobiło na mnie największe wrażenie – nie patologiczne sytuacje czy dramaty, w które O'Neill wikła bohaterkę, ale wiarygodność w przedstawianiu dziecięcej psychiki. Baby stawia czoło przeciwnościom losu z dziewczęcą naiwnością i wiarą, z uskrzydlającym, a chwilami przeraźliwie przejmującym, pragnieniem bliskości, z prostą i naturalną potrzebą akceptacji i czułości, z radosną ciekawością świata.

Kołysanki to na pewno poruszająca, nieraz błyskotliwa (dzięki poczuciu humoru bohaterki-narratorki) powieść – ale nie sądzę, bym zapamiętała ją na długo. Przeczytana łapczywie, szybko opuściła moje myśli, dlatego też długo czekała na kieszeniową recenzję. Na zakończenie – jeszcze jeden charakterystyczny cytat:

[...] nigdy nie uważałam heroiny za coś groźnego i przerażającego. Pamiętałam, że Jules najbardziej mnie kochał, kiedy był na haju. Tak wyglądała moja główna definicja hery. Gdyby istniał elementarz dla dzieci ulicy, pod literą H jak heroina widniałoby zdjęcie uśmiechniętego Julesa. (s. 294)

Linia horyzontu

2011-12-08T20:24:00.001+01:00

Podobno w niektórych miejscach w Polsce można zobaczyć śnieg. Ja jak dotąd zarejestrowałam tylko deszcz – za to biel na drzewach znalazłam w internecie.

Oto zabawa optyczna wykonana całkiem analogowo. Drzewa owinięte białą tkaniną zgrabnie wpisują się w linię horyzontu. Oryginalnie i precyzyjnie zrealizowany pomysł.

Autor: Zander Olsen (więcej jego interwencji w pejzaż możecie zobaczyć na stronie internetowej artysty).

Garść przyjemności 5

2011-12-03T23:35:00.001+01:00

Ostatnio dotyka mnie fala jesiennego spleenu, więc pora zaktualizować przyjemności. Do czego zapraszam i Was.

1. Długie wieczory. Choć bardzo ubolewam nad faktem, że dzień kończy się, zanim wyjdę z pracy i prawie w ogóle nie widuję słońca, to zaskakująco obszerne popołudnia są zjawiskiem pozytywnym :-)

2. Poznańskie przygody i niedzielne śniadanie na rynku. Co ciekawe, całkiem dosłownie z motywem przyjemności w tle :-)

3. Plany drobnych remontów i zmian w mieszkaniu, zapoczątkowane drobnymi zniszczeniami po wymianie okien. Szkice, wzorniki kolorów, przestawianie mebli... Uwielbiam!

4. Urodziny Asi kilka tygodni temu, później wieczór andrzejkowy i pogaduchy z dziewczynami w ostatni piątek. Ewenement jest jednak zdecydowanie istotą społeczną!

5. Wieczorne seanse Gry o tron – serialu poleconego przez Roberta Q (dzięki!). Wciągające widowisko dla wszystkich, którzy lubią epickie historie, pełne intryg, rodowych namiętności i terytorialnych apetytów – osadzone w fikcyjnych krainach sprzed wielu lat. Serial tak nas zaabsorbował, że choć główny bohater wciąż powtarza Winter is coming (patrz: grafika poniżej), to wszystkie odcinki zdążyliśmy z R. – nie dosypiając, rzecz jasna – obejrzeć, zanim zima nadeszła.

Uwaga, serial jest dość krwawy (i to nie sterylnie krwawy jak np. Dexter, tylko dosłownie, naturalistycznie, z rozmachem – ciała są rozrywane na strzępy, języki odcinane, krew tryska z przebitych tętnic, a włócznie przeszywają ludzi i zwierzęta). Niejednokrotnie odwracałam wzrok, dręcząc R., żeby relacjonował mi przebieg akcji. (Co napisawszy, zastanawiam się, czy taki serial kwalifikuje się do cyklu przyjemności ;-)

Na deser dwie moje ulubione postaci (a jest w czym wybierać, przez ekran przewijają się tłumy przedstawicieli różnych rodów) i grafika meteorologiczna ;-)

6. Rozmowa z Wami o fobiach i obsesjach – chwilami wywołująca uśmiech, chwilami poszerzająca horyzonty :-) Przypominam, że w każdej chwili można dopisać własne wyznanie do listy :-)

7. Ciasta od Sowy i wino. A właściwie – trzy wina.

8. Koncert zespołu Łąki Łan w Lizard Kingu. Baaardzo energetyczne wydarzenie :-)

Koncept na świeczniku

2011-12-03T23:21:00.001+01:00

Takich bil ze świecą szukać! Pomysłowe świeczniki z boconcept - nie grywam w bilard, ale bardzo mi się ten zestaw spodobał. Szkoda, że 59 zł to cena za sztukę ;-)

Torebka z głową

2011-12-02T09:16:00.001+01:00

Jak wiadomo, od jakiegoś czasu pieski chihuahua święcą triumfy wśród gwiazd – stanowią poręczną i snobistyczną ozdobę torebki lub stroju. Tę tendencję postanowiła wykorzystać Susana Zarco, przygotowując... szydełkową głowę pieska, przyczepianą do torebki :-)

Zabawny pomysł, prawda? (Co innego mogę powiedzieć, skoro sama noszę dziergany szalik zakończony głową lisa ;-) Szydełkowe chihuahua możecie kupić na etsy – wraz z owocami, tortem, kogutem i trofeum z komara wyczarowanymi przez Susanę. Miłego piątku!

Mam węża w Kieszeni

2011-11-28T19:44:00.001+01:00

Intrygujące zdjęcia węży, wykonane przez Marka Laitę. Polecam również fotografie podwodne.

Na marginesie – przypomniało mi się, jak kiedyś w programie telewizyjnym znalazłam horror pod tytułem Sssnake. Tytuł polski brzmiał – uwaga – Wążżżż ;-)

Natręctwa, dziwactwa, obsesje

2011-11-27T17:19:00.001+01:00

Nie – poważne fobie, które paraliżują nam życie, ale drobne, codzienne obsesyjki, wpisane w naszą codzienność. Niewinne czynności, do których odrobinę wstydzimy się przyznać, ale z których trudno nam zrezygnować. Absurdalne zasady, stosowane na co dzień, przedziwne przyzwyczajenia czy nieuzasadnione rytuały.

Pamiętacie, jak bohater Dnia świra mieszał herbatę? Albo jak Boris z filmu Allena dwukrotnie śpiewał Happy birthday to you, myjąc ręce? Wreszcie – jak detektyw Monk... wiedzie całe swoje życie? ;-) To przykłady skrajne – ale wielu z nas ma pojedyncze, oryginalne nawyki – dla nas naturalne, dla innych (mówiąc eufemistycznie) zaskakujące.

Bardzo lubię je poznawać u innych. Kolega z pracy wyznał mi kiedyś, że kawę pija tylko w kubkach, które są białe w środku. Tata koleżanki nie wyobraża sobie spożywania herbaty z... nieprzezroczystego naczynia. Mój osobisty R. nie jada ketchupu – jeśli jednak ketchup przeleje się do miseczki i oprószy oregano, staje się on sosem pomidorowym i jest akceptowalny ;-) Mój brat od lat zmaga się z pytaniem Czy na pewno zamknąłem drzwi, wychodząc z domu?

Moje własne: kupując gazety, wybieram zawsze drugą lub trzecią – bo pierwsza wydaje mi się czytana, wymięta i niepełnowartościowa ;-) Przed snem pięćdziesiąt razy poprawiam poduszkę, zanim osiągnę optymalny stopień jej zgniecenia. W ciągu dnia kilkakrotnie muszę pstryknąć palcami... u stóp. Skarpetki dzielę na prawe i lewe (co przez lata wydawało mi się naturalne – aż koleżanka uświadomiła mi, że nie każdy tak postępuje).

A Wy, macie jakieś natręctwa lub osobliwe nawyki?

Wszystkie

2011-11-24T22:19:00.001+01:00

Miałam dziś dość parszywy dzień; spiętrzyły mi się różne frustracje, dokarmione życzliwym czynnikiem ludzkim ;-) Z pracy wychodziłam zniechęcona i rozgoryczona... gdy nagle zadzwonił R. i przekazał mi przez telefon ponadczasową przypowieść:

– Ile pompek robi Chuck Norris?
– Wszystkie.

Wtedy pomyślałam: A właśnie, że nie – nie będę się złościć, będę Chuckiem Norrisem! I podniosłam głowę, pojechałam do miasta, spotkałam się z Arkiem na piwie (a wcześniej na pierogach – mieliśmy iść do Green Waya, ale go zlikwidowano), a po drodze kupiłam sobie spinkę z piórkiem, która nazywa się poetycko fascynator. I dzień już był dobry.

Życzę Wam więc wspaniałego wieczoru (najlepiej w towarzystwie jakiegoś żywego fascynatora ;-) i pamiętajcie: wszyscy jesteśmy Chuckami Norrisami!

Wycinanka z etsy

...No dobra, co tam wycinanka, gdy znalazło się tak pozytywne zdjęcie!

Źródło: profil potwora na Facebooku

La-di-da

2011-11-23T17:10:00.001+01:00

Wyszperane w sieci plakaty do Annie Hall – jednego z najlepszych filmów świata. Oczywiście, obiektywnie ;-)

La-di-da po chińsku. Źródło.

Wariacje homarowe (bo przecież nie krabowe!) autorstwa Shawna Feeney.
Nie ukrywam, homar-Allen podoba mi się bardziej niż homar-Keaton.

Ten sam motyw w innym ujęciu. Obrazek stąd.

Piękno w prostocie – grafika z kabrio-garbusem stąd.

Wariacja z deseni – Craig Redman.

Krąg wspomnień – projekt Olly Moss.

Polski plakat wyszperany na zagranicznej stronie :-)

Zabawy cytatem – autor: Mike Onclay.

Proste skojarzenia – allenowski monokl ;-)

Mój faworyt – projekt na bazie pamiętnego filmowego kadru.
Prosty, a ujmujący. Obrazek stąd.

RozPoznanie terenu

2011-11-22T10:56:00.001+01:00

(Uprzedzam – notka będzie pełna wrażeń i zdjęć, nie zawsze uporządkowanych)

A zatem weekend spędziliśmy w Poznaniu. Zaczęło się barwnie – gdy tylko dotarliśmy na ulicę św. Marcin, gdzie mieliśmy stacjonować, okazało się, że właśnie tędy przejdzie za chwilę Marsz Równości. A skoro już byliśmy w pobliżu, grzechem byłoby nie dołączyć... ;-)

Mickiewicz zdaje się nieco onieśmielony całą sytuacją ;-)

Wrażenia z Marszu? Po pierwsze, uznanie dla poznańskiej policji. Serio, w kilku momentach naprawdę byliśmy z R. pod wrażeniem ich organizacji, zimnej krwi i czujności. Nie ulega wątpliwości, bez takiego wsparcia marsz w ogóle by się nie odbył – raczej ograniczyłby do zorganizowanej bójki (czy właśnie – chaotycznej) w alei Niepodległości. Po drugie, zapamiętam sympatyczną atmosferę samego marszu – to było naprawdę spokojne, pozytywne przedsięwzięcie, z udziałem ludzi w różnym wieku, różnej sytuacji rodzinnej itp. – łatwo było się w tym gronie odnaleźć. Po trzecie, długo nie zapomnę krasomówczych okrzyków przeciwników Marszu.

Przemierzając kolejne ulice, śmialiśmy się też z R., że taki marsz to idealna okazja dla przyjezdnych, takich jak my – człowiek w eskorcie służb porządkowych przespaceruje się głównymi ulicami miasta, bez obaw, że zabłądzi ;-)

Po Marszu, przechadzaliśmy się jeszcze chwilę po Poznaniu, po czym ruszyliśmy na obiad do Pyra Baru. To knajpka, w której wszystkie dania stworzone są z ziemniaków, czyli poznańskich pyr. Smakowicie i przyjemnie dla oka – a w menu jeszcze zabawne nazwy, jak rdzennie poznański peTEJto czy rybne danie PYRAnia. Bardzo sympatyczny lokal – polecam!

Z Pyry, wciąż jeszcze zziębnięci po Marszu (po drodze nawet nie czułam, jak kostniały mi nogi), wpadliśmy do Starego Browaru. Ktoś powiedział, że w przypadku tego miejsca nie warto się zżymać, że słowo galeria odnosi się do centrów handlowych – i rzeczywiście, Browar jest ciekawie zaaranżowany, a pasiaste słupy Leona Tarasewicza stanowczo dodają mu wdzięku. W galerii odwiedziliśmy Eco Fashion Design Day (nie będzie przesadą, jeśli powiem, że na tym odcinku wycieczki R. najbardziej słaniał się na nogach ze znudzenia ;-), gdzie prawie kupiliśmy fotel Melki. Śliczny.

Bookarest – ciekawa księgarnia; miejsce z kategorii tych: Nie masz pomysłu na prezent dla znajomego? Wchodzisz, wybierasz spośród książek, z których istnienia nawet nie zdawałeś sobie sprawy – a jeszcze przy okazji złowisz prezent dla siebie ;-)

Z Browaru popędziliśmy do Kina Muza. Wspominałam już kiedyś, że w każdym odwiedzanym mieście wypatruję kin studyjnych (mamy z R. swoje koniki – on z kolei zawsze czujnie rozgląda się za boiskami i stadionami). W Muzie obejrzeliśmy Wymyk Grega Zglińskiego (patrz: recenzja obok :-). A samo kino? Urocze. Nawiązując do dyskusji o przyszłości kin studyjnych, która odbyła się pod tą notką, dodam – nie wiem, jak wygląda sytuacja finansowa Muzy, ale zdecydowanie jest to miejsce z pomysłem. Pod względem organizacji – bez zarzutu; strona internetowa przejrzysta i bogata w treści (co wcale nie jest oczywiste w przypadku małych kin), możliwe są rezerwacje biletów, w planach wiele przeglądów filmowych itp. Bardzo spodobało mi się też, że miejsca są numerowane. Różowa sala kinowa – przytulna i dobrze nagłośniona, a obok – barek, w którym można kupić kawę lub czekoladę oraz kameralna kafejka Muza Art Cafe. Miejsce bardzo w moim guście – polecam serdecznie.

Z Muzy pomaszerowaliśmy na ulicę Mielżyńskiego, do klubu U przyjaciół... i z tego miejsca bardzo dziękuję koleżance, która poleciła mi ten lokal :-) Delektując się grzańcem i gorącą czekoladą z chilli (tak ostrą, że płynęły mi łzy ;-), zachwycaliśmy się charakterem Przyjaciół. Klub, założony przez twórców poznańskiego teatru, jest bardzo kameralny i nastrojowy, obfituje w literackie, filmowe i teatralne inspiracje, zachęca do gry w bierki lub szachy, a także – kusi naprawdę świetnymi trunkami.

Następny dzień dla R. oznaczał pracę, dla mnie – spacery... i tu nasyciłam swoje zamiłowanie do wydeptywania szlaków. W wielu obszarach wokół starówki Poznań przypominał mi Bydgoszcz, z której pochodzę – w podobny sposób zderzały się tu różne etapy historii architektury. Szacowne kamienice sąsiadowały z paździerzowymi domami handlowymi z czasów PRL ;-)

Przyznam, że byłam nieco zawiedziona stopniem zaniedbania niektórych miejsc – co jest, oczywiście, bolączką wielu polskich miast (w Toruniu np. serce mi pęka z powodu stanu Bydgoskiego Przedmieścia). Urzekł mnie np. masywny Dom Kultury Kolejarza – piękny, rozłożysty, skryty za murem (spokojnie mógłby stać się scenerią jakiejś mrocznej powieści lub filmu o sierocińcu-widmo ;-) Tymczasem całość jest mocno zniszczona, a przeznaczenie budynku – rozcieńczone na dziesiątki mikrofiremek, od kursów prawa jazdy po punkt ksero. Szkoda. Drugie przykre wrażenie, które zapadnie mi w pamięć: potencjał wielu budynków był zmarnowany masą kiepskich szyldów czy napisów na plandece. Przykład:

Oczywiście wiem, że mam lekkiego świra na punkcie szyldów ;-), ale po tym, jak w paru miastach widziałam, że mogą one stanowić mocną stronę nawet drobnych sklepików czy punktów usługowych, moje oczekiwania są wysokie. Koronny przykład pozytywny: Gdańsk, gdzie nawet oddalając się od starówki, natykałam się na stylowe, drewniane lub metalowe, albo prościutkie i skromne – bo naprawdę nie chodzi tu o przepych – ale zaprojektowane ze smakiem, napisy. Śmiałam się trochę, że w Poznaniu legendarna przedsiębiorczość wygrywa z estetyką – patrząc w górę, widziałam piękne fasady kamienic, opuszczając wzrok – przytłaczającą feerię foliowych liter i plastiku :-)

Ogólnie jednak – z przyjemnością będę wracać myślami do tego miasta. Uwielbiam takie dni, gdzie trochę czasu spędzam na ulubionych zajęciach (kino, wino i R.;-), a trochę – na samotnych spacerach. Na zakończenie jeszcze garść kadrów z miejsc i chwil, które mnie ujęły.

...i akcent spajający motyw Marszu Równości z tematem szyldów ;-) Do usłyszenia!

Rozbrat

2011-11-21T13:07:00.001+01:00

Lubię Grega Zglińskiego. Odkąd na festiwalu Tofifest zachwyciłam się Całą zimą bez ognia, a potem wysłuchałam rozmowy z reżyserem – doszłam do wniosku, że twórca i ja mamy bardzo podobne oczekiwania wobec kina, podobne środki wyrazu uważamy za najciekawsze... no, można powiedzieć, że filmowo jesteśmy ulepieni z tej samej z-gliny ;-) Dlatego twórczość reżysera śledzę z dużym zainteresowaniem.

Wymyk mnie nie zawiódł. Film wciąga od pierwszego ujęcia – Zgliński mocnym manewrem scenariusza (dosłownie i w przenośni) wprowadza nas w akcję. Poznajemy dwóch braci – starszego (Robert Więckiewicz) i młodszego (Łukasz Simlat), pomiędzy którymi toczy się swoista rywalizacja. Wkrótce orientujemy się, że mężczyźni wspólnie prowadzą firmę, zajmującą się sprzedażą usług internetowych, wydają się dobrze porozumiewać, ale ewidentnie istnieje między nimi napięcie, przestrzeń, w której bezustannie ścierają się męskie ambicje...

Właśnie wokół wzajemnej relacji braci osnuty jest scenariusz (inspirowany opowiadaniem Cezarego Harasimowicza) – cała opowieść to przejmująca, subtelna, a chwilami zatrważająca refleksja nad więzią między Robertem a Jerzym. Więcej o fabule nie warto wiedzieć przed seansem, wierzcie mi.

Moim zdaniem Wymyk to znakomity film – wiarygodny i przenikliwy. Choć kameralny i zrealizowany powściągliwie (bez sentymentalizmu i melodramatycznych akcentów), to poruszający i wielowymiarowy. W temacie męskich ambicji przemawia do mnie zdecydowanie bardziej, niż – nieco zbyt dosłowny – Chrzest Marcina Wrony.

Jest w tym filmie parę rewelacyjnych scen (palce rwą mi się, żeby je wymienić, ale nie chcę zdradzać). Nie zawodzi również aktorstwo – wielbicielką Roberta Więckiewicza jestem od lat (scenariusz Wymyku powstawał podobno z myślą o nim), ujęli mnie również Łukasz Simlat oraz Gabriela Muskała (filmowa żona Alfreda, a prywatna – Zglińskiego :-)

Ze słabości – jak na kino tak subtelne, pozbawione dosłowności i oparte na niuansach – zbyt łopatologicznie, moim zdaniem, potraktowano motyw poczucia winy. Otóż w pewnym momencie przebieg akcji sygnalizuje nam ten problem – i wypowiedzi ojca Alfreda (w tej roli Marian Dziędziel) natychmiast powtarzają go i... międlą. W rezultacie udział ojca sprowadza się niemal tylko do strofowania syna, co czyni go – niepotrzebnie – postacią jednowymiarową i nieco groteskową *.

Drugi minus, trochę z przymrużeniem oka – długość filmu, zakończenie pozostawiło we mnie niedosyt, z przyjemnością śledziłabym ciąg dalszy tej opowieści :-)

Mimo drobnych zastrzeżeń, Wymyk polecam z absolutnym przekonaniem. A po seansie zachęcam też do lektury wywiadu Sobolewskiego z reżyserem.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
* Obecność Dziędziela i Więckiewicza w jednym filmie cieszyła mnie, bo lubię obu aktorów – ale w trakcie seansu dowiedziałam się, że wnioski z ich wspólnej gry mogą być różne. Jak powiedziała dziewczyna z rzędu za mną, patrząc na ulotkę: Dziędziel, Więckiewicz... Ty, no wybrali dwa największe pasztety polskiego kina! ;-)

Dyskietka nie do Poznania

2011-11-21T08:30:00.001+01:00

Za mną inspirujący weekend w Poznaniu. Wcześniej znałam to miasto bardzo słabo, choć odwiedzałam je – co uświadomiłam sobie ostatnio z zaskoczeniem – niejednokrotnie. Zwykle jednak były to krótkie wizyty tematyczne – wycieczka szkolna do Palmiarni, wyjazd z koleżanką, która składała papiery na UAM, pół dnia spędzonego na konferencji naukowej w czasie studiów, sesja zdjęciowa do pracy – czyli cały dzień w studiu pewnego poznańskiego fotografa, pojedyncze spotkania służbowe, przystanek między lotniskiem a powrotem do Torunia... W ostatni piątek, w przeddzień wyjazdu, znalazłam nawet w pamiętniku (trochę późniejszym niż ten) zapiski:

Z Palmiarni poszliśmy do MacDonalda. Cieszę się, bo byłam tam pierwszy raz w życiu! Ja zamówiłam McChicken Menu, a Paweł szejka (to takie rozpuszczone lody – pycha!!!).

Ach, te cudowne wspomnienia dzieci epoki deficytów ;-) W każdym razie dotąd pojedyncze skojarzenia z Poznaniem nie składały mi się w żaden konkretny obraz, były rozmyte – trudno byłoby mi nawet powiedzieć, czy lubię to miasto (ot, i ezoteryczny Poznań ;-). Tym razem udało mi się wydeptać w Poznaniu trochę własnych ścieżek – wkrótce napiszę więcej.

Tymczasem serwuję Wam akcent biurowy – w sam raz na powszedni poniedziałek (i na skojarzenia z czasami młodości ;-) Dyskietka wykonana z papieru przez studio Zim and Zou. Precyzja odwzorowania elementów naprawdę robi wrażenie!

Więcej misternej papierniczej elektroniki znajdziecie tutaj. Mnie poza dyskietką urzekła kaseta i walkman. Miłego dnia!

Siedemnastego 9

2011-11-17T18:12:00.001+01:00

Czas na kolejny krok. Podobnie, jak ostatni, utrwalony w pozycji horyzontalnej, ale w zdecydowanie innym kontekście niż poprzednio.

P.S. Wiem, że „trza być w butach na blogu”, ale nie tym razem – wybaczcie :-)

Ściana punktowana

2011-11-17T09:20:00.001+01:00

Jeśli masz ochotę ozdobić ścianę w pokoju czymś wartościowym – np. o wartości aż 10 punktów! – pomyśl nad dekoracją w stylu scrabbli. Tutorial wykonania drewnianych liter znajdziecie tutaj. Moim zdaniem efekt jest świetny :-)

P.S. A tu jeszcze podpowiedź, jak wieszać obrazki idealnie równo.

Sala samobójców

2011-11-14T21:33:00.001+01:00

Nie jest taki zły. To myśl, która nasuwała mi się kilkakrotnie w trakcie oglądania tego filmu – że moje obawy i negatywne przeczucia nie do końca się potwierdziły.

Nie ukrywam, do Sali samobójców byłam uprzedzona – zapowiedzi i teksty promocyjne (np. hasło ze strony internetowej: Nick to nie imię. Świat to nie Matrix. Życie to nie gra, nie daj się wylogować) trąciły mi pretensjonalnością. Spodziewałam się banalnego, przejaskrawionego filmu, opartego na modnych (więc intratnych) tematach – jak wirtualna rzeczywistość, upublicznianie prywatnych filmików w sieci itp. Oczekiwałam skrzyżowania dydaktyzmu z patosem, okraszonych stylistyką emo i ostentacyjną hipernowoczesnością.

Tymczasem debiut fabularny Jana Komasy obejrzałam z zainteresowaniem. Raczej nie będę do niego wracać, ale nie żałuję seansu.

Tytułowa sala samobójców to wirtualne miejsce – przestrzeń gry typu second life, do której trafia Dominik, zagubiony osiemnastolatek. Chłopak na co dzień zmaga się z poczuciem wyobcowania w szkole i brakiem kontaktu z rodzicami (wiecznie zajętymi karierowiczami – w ich rolach Agata Kulesza i Krzysztof Pieczyński), więc błyskawicznie angażuje się w alternatywną rzeczywistość. Szczególnie intryguje go Sylwia (Roma Gąsiorowska) – wirtualna królowa sali samobójców... Tyle dla zarysowania fabuły.

Co uważam za mocne strony filmu? Po pierwsze, rzetelną realizację – świat realistyczny, zdjęciowy, płynnie przeplata się z wygenerowanym komputerowo, a sceny wirtualne nie męczą (a jak wiecie, nie jestem fanką efektów specjalnych czy nowych technologii ;-) Myślę, że w temacie formy twórcom udało się osiągnąć założony cel. Na korzyść działa też muzyka – zgrabnie wkomponowana w historię.

Po drugie, wiarygodne przedstawienie młodzieńczych dramatów – całkowitego uzależnienia od opinii rówieśników, desperackiego pragnienia akceptacji, poszukiwania własnej tożsamości. Wprawdzie nie obyło się bez elementów pretensjonalnych, ale mam wrażenie, że to głównie z powodu licealnej tematyki (waham się, czy tę pretensjonalność poczytać za wadę, czy zaletę – bo przemawia za wiarygodnością filmu ;-) Zachowania młodych ludzi niekiedy mnie irytowały, ale myślę, że Komasa dobrze zobrazował charakterystyczną egzaltację nastolatków – przekonanie, że jako jedyni na świecie zdemaskowali mizerię współczesności (konsumpcjonizm, ślepy wyścig szczurów, próżność, cokolwiek), przejrzeli na oczy (Sami się zabijacie, nawet o tym nie wiedząc. To wy jesteście salą samobójców – mówi Sylwia) etc.

Jestem bardzo ciekawa opinii nastolatków – albo rodziców nastolatków – o tym filmie. Zastanawiam się, czy młodzi ludzie zidentyfikowaliby się z samotnością głównego bohatera, a dorośli – odnaleźli w świecie Komasy odzwierciedlenie swoich problemów z dotarciem do wrażliwego maturzysty. Mam wrażenie, że Sala ma potencjał – ale jako, że nie reprezentuję żadnej z tych grup, nie decyduję się rozstrzygać.

Po trzecie, Agata Kulesza, którą bardzo lubię (i nie mogę się doczekać Róży Wojciecha Smarzowskiego!).

To tyle. W wolnej chwili obejrzyjcie Salę.

P.S. Ostatnio jestem przygwożdżona rozmaitymi obowiązkami, więc notki i odpowiedzi na komentarze pojawiają się z opóźnieniem – wybaczcie.

Telewizyjny gatunek literacki

2011-11-13T23:27:00.001+01:00

Tomasz, lat 23, hodowca rybek. Agnieszka, lat 47, miłośniczka jazzu. Albo Wojciech, lat 33, porzucony przez żonę przed ołtarzem.

Programy typu talk-show obejmują zwykle krótkie charakterystyki swoich bohaterów. Zwięzłe, syntetyczne, ujmujące w paru słowach temat rozmowy, która za chwilę odbędzie się na antenie. Nigdy nie zwracałam na nie szczególnej uwagi... aż do dziś, gdy w TVN Style, w programie Miasto kobiet, zobaczyłam tekst:

Sylwia, lat 36. Co tydzień kręci w głowie film o tym, jak jej mąż jedzie na ryby i uprawia seks z inną w szuwarach.

Udanego poniedziałku :-)

Poniżej pasa

2011-11-09T22:30:00.001+01:00

Dziś w sejmie Robert Biedroń, broniąc kandydatury Wandy Nowickiej (oboje z Ruchu Palikota) na marszałka sejmu, stwierdził, że argumenty jego oponentów są poniżej pasa. Wywołało to gromki śmiech posłów – OK, nie wnikam w poczucie humoru parlamentarzystów, błaha sprawa.

Nie pomyślałabym jednak, że frazeologia Biedronia może... bulwersować, złościć czy budzić radykalne sprzeciwy. Tymczasem wieczorem obejrzałam Kropkę nad i z udziałem Biedronia i Julii Pitery. Posłanka PO nie kryła irytacji – twierdziła, że wypowiedź mężczyzny była prowokacyjna, że Biedroń wciąż mówi tylko o jednym i kojarzy się z jednym, więc sformułowanie poniżej pasa w jego ustach nie mogło być przypadkowe. Że wszelkie jego dotychczasowe działania w przestrzeni publicznej wiązały się z seksem.

Wtedy zaczęłam się zastanawiać, z czym mnie kojarzy się Robert Biedroń. Nie śledzę specjalnie jego działań, Ruch Palikota nie budzi moich emocji, aktywność Biedronia znam z mediów – czyli chyba podobnie, jak Pitera, która wspominała o publicznym wizerunku. No więc z czym? Bez wątpienia z Kampanią Przeciw Homofobii, z wypowiedziami na rzecz praw osób homoseksualnych, z warszawskimi paradami równości. Z wystąpieniami telewizyjnymi, mniej lub bardziej błyskotliwymi.

Czy z seksem? Z seksem kojarzy mi się Doda albo Janusz Palikot i jego wibratory na konferencji prasowej. Biedroń – z homoseksualizmem.

No i wróciło do mnie pytanie - dlaczego homoseksualizm to zaraz obscena, nimfomania, rozbuchane lędźwia? Dlaczego mówienie, nawet monotematycznie, o orientacji seksualnej redukuje się do preferencji seksualnych? Dlaczego znowu tylko te majtki? Dlaczego w moim heteroseksualnym świecie orientacja obejmuje duchowość, potrzeby emocjonalne, apetyt intelektualny, a w homoseksualnym – tylko seks?

I słuchając Pitery, wobec której miałam dotąd całkiem sporo sympatii, zadawałam sobie pytanie: KTO tu myśli tylko o jednym?

Obiektywny pomiar czasu

2011-11-08T12:09:00.000+01:00

W ferworze zajęć przesyłam Wam tylko pozdrowienia – z motywem czasu w tle. Oryginalny zegarek nawiązujący do obiektywów fotograficznych. W sam raz na nadgarstek miłośnika fotografii :-) Udanego wtorku!

Zdjęcia Ring Clock pochodzą stąd

Granatowo

2011-11-03T19:10:00.002+01:00

Aktualnie u mnie bardzo dużo pracy, bardzo mało R. Dlatego tylko przesyłam Wam pozdrowienia, zerkając na granatowe niebo za oknem. I po raz kolejny stwierdzając, że ta jedna leniwa godzina w niedzielny poranek nie jest warta późniejszego rozpoczynania nocy w każde popołudnie.

Obrazek stąd

Tymczasem w mediach głośno o tym, że Zakon Marianów zakazał ks. Adamowi Bonieckiemu wypowiedzi publicznych. A ja łamię sobie głowę, jak to możliwe, że jedna z najbardziej łagodnych i tolerancyjnych osób, jaką znam, człowiek, którego wrażliwość i szacunek dla innych są najlepszą wizytówką mądrego, dalekiego od skostniałego zaścianka, kościoła - ma usta sznurowane formalnym zakazem. A innym przedstawicielom instytucji, którzy bez mrugnięcia okiem szerzą poglądy ksenofobiczne, za to skrupulatnie nadrabiając je narcyzmem - pozwala się na wielką swobodę; chyba tylko dlatego, że mają własne radiostacje.

Eeeech... Miłego wieczoru ;-)

Listopad

2011-10-31T19:57:00.001+01:00

Wspomnienia ze spaceru – cmentarz w Koronowie pod Bydgoszczą. Rok temu wspominałam o Christe Gerdzie. Dziś w podobny sposób myślę o Samuelu, Bercie czy Thinie.

Przestrzeń historii

2011-10-28T22:47:00.000+02:00

Szklany dom. Taki obiekt, dodatkowo w literackim kontekście, u polskich czytelników nieuchronnie wywołuje skojarzenia z Żeromskim – z idealistyczną wizją mieszkań, które zniosą nierówność społeczną, zagwarantują bezpieczeństwo i dobrobyt, będą symbolem maestrii inżynieryjnej etc.

U brytyjskiego pisarza Mawera dom o szklanych ścianach powstaje jako manifest apolityczny, dowód niezależności światopoglądowej (W architekturze nie ma miejsca na politykę) i wyraz estetycznych fascynacji. Owoc pasji architekta, który gardzi zdobieniami i tradycyjnym funkcjonalizmem, buntuje się przeciw instrumentalnemu traktowaniu mieszkań. Tytułowa przestrzeń za szkłem jest realizacją kaprysu zamożnych koneserów sztuki, a nie – ukłonem wobec proletariatu.

A jednak dom zostaje uwikłany w polityczne burze – na przestrzeni siedmiu dekad XX wieku.

Akcja rozpoczyna się w latach 20. W nowo powstałej Czechosłowacji – czytamy na okładce – żydowski potentat samochodowy Victor Landauer... wprowadza się wraz z żoną, Liesel, i córeczką Ottilie do wymarzonego domu, architektonicznej perły. Na tle jego wyrafinowanych wnętrz – przepastnych okien, oryginalnej ściany z onyksu, otwartych przestrzeni – rozgrywa się historia rodziny Landauerów. Nietuzinkowy budynek staje się areną namiętności i rozczarowań, a pod wpływem historycznych burz zmienia swoje zastosowania.

Bezpieczne schronienie dla rodziny, wytworna sceneria recitali, hitlerowska placówka naukowa, poświęcona badaniom nad czystością rasy, opustoszały, pogrążony we śnie schron, wreszcie – budynek zaanektowany przez reżim sowiecki... Czy to możliwe, żeby wszystko to dotyczyło jednego domu?

Niby dominuje tu chłodny racjonalizm – od początku uderza nas bezruch i stałość domu, na tle którego wszystkie uczucia wydają się błahe i ulotne. Niby to milczący budynek, przez który przetaczają się fale reżimów, jest tu głównym bohaterem (zaraz przypomina mi się ten dom :-) i jedynie użycza swoich murów nietrwałym ludzkim emocjom, które płowieją na tle historii. Jedyny constans wobec upływu czasu.

Ale na koniec i tak się rozpłakałam.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
P.S. Po książkę sięgnęłam dzięki młodej pisarce – jestem wdzięczna jej zwyczajowi zerkania na dolną półkę w empiku :-)

P.S.2 Lektura Przestrzeni chwilami przypominała m tę notkę, bo wspomnienia jednego z bohaterów, związane z diabelskim młynem, były właśnie takie, jak te fotografie – odrealnione, magiczne, intensywne...

Żyć pod kloszem!

2011-10-27T21:08:00.001+02:00

Kto by nie chciał? Zwłaszcza pod takim, jak u Lotty z krainy czarów. Bajecznego wieczoru!

Garść przyjemności 4

2011-10-27T21:05:00.001+02:00

Ostatnio absorbuje mnie praca, więc tym bardziej warto wypunktować radosne akcenty.

1. Czekolada z migdałami i jagodami od R. Celebruję jej smak i jem po jednej kostce dziennie. A wierzcie mi, nieczęsto mobilizuję się do takich wyrzeczeń ;-)

2. Chwile leżenia pod kocem (i pod kotem) tuż po przyjściu z pracy, w te najbardziej wariackie dni.

3. Żółte liście. W tym roku (odpukać w lakierowany mdf), zima nie sparaliżowała jesieni i pozwala jej przejść spokojnym tempem przez kraj. Oby tak dalej.

4. Duma z powodu skutków planu oszczędnościowego, który opracowałam sobie na początku miesiąca. (Kiedy napiszę to publicznie, będę bardziej zmotywowana, by dalej go realizować ;-)

5. Przestrzeń za szkłem Simona Mawera. Wciąż brakowało mi czasu na jej lekturę, od tygodni czytałam pojedyncze strony przed snem – aż w poniedziałkowe popołudnie dotarłam do końca. Warto.

6. Joga z Magdą i Pawłem :-)

7. Perspektywa wymiany okien. Z każdym chłodnym dniem i każdym znieruchomiałym barkiem, cieszę się na ten fakt coraz bardziej ;-)

8. Gorąca czekolada w isakowych kubkach od Maryny. Są kapitalne :-)

9. Fajny rytuał, który wymyśliłam sobie na zakończenie dnia.

10. Dziewczyny z pracy. Tak po całości :-)

11. Widok dużego pokoju po odgruzowaniu go ze stosów gazet. I'm the king of the world!

12. Pasztet z selera od Kasi. Serio!

13. Spacery, choć nieliczne, ale za to pozwalające odkryć, kto tak naprawdę zna całą prawdę całą dobę ;-)

14. Pewna wymarzona, zielona sukienka.

15. Spotkanie w Drażach.

16. Pokrętne trasy Jacka, z którym jeździmy do pracy :-)

A co słychać u Was? Nie zapomnijcie przypomnieć sobie własnych przyjemności!

Plany na dzisiejszy wieczór

2011-10-26T20:29:00.001+02:00

Wcześnie położyć się do łóżka i...

Ilustracja Sophie Blackall

Już nie mogę się doczekać :-) U mnie na tapecie Kołysanki dla małych kryminalistów Heather O'Neill, u R. – Larsson. Piżamy już zapraszająco przebierają nogawkami ;-)

Tymczasem przypomniało mi się największe oszustwo jesieni i zimy: człowiek budzi się w środku nocy, zerka na ciemne niebo, przeciąga się beztrosko myśląc: Aaach, zaraz odwracam się na drugi bok i śnię dalej!, gdy nagle... orientuje się, że zostało 7 minut do budzika ;-)

Miłego, leniwego wieczoru, panie i panowie!

Jedno jest pewne, to była sobota...

2011-10-24T19:07:00.000+02:00

...kot miał imieniny, sto lat, sto lat dla kota! A właściwie nie dla kota, bo już stwierdziliśmy, że patronem tego spotkania był jamnik ;-)

Bardzo przyjemnie minął mi ten sobotni wieczór – w towarzystwie fajnych ludzi, wina dla kurażu, wegańskiego tortu czekoladowego, a także – o tym chcę właśnie napisać – w niesamowitym wnętrzu toruńskiej kawiarni Cafe Draże.

Niby nic, niby same proste rozwiązania i naturalne materiały – ale wnętrze tego lokalu zauroczyło mnie bez reszty. Drewniane podłogi, ceglane ściany (lubię w Toruniu to, że czerwone cegły spotyka się tu co krok :-), trochę folku, trochę retro, trochę surowych powierzchni, trochę wzorzystej tapicerki i niebanalnych plakatów. Przytulnie i oryginalnie. A do tego jeszcze skosy (bo budynek jest piętrowy) oraz... schody kręcone!

Po godzinie łakomego rozglądania się wokół stwierdziłam, że to nie tak, jak pomyślałam na początku – że chciałabym mieć taki klub – ja po prostu chciałabym mieć takie mieszkanie ;-) Na schodach wprawdzie trzeba uważać (bo wiadomo, ludzie w soboty są bardzo frywolni, kobiety zataczają wielkie kręgi biodrami...), ale jest pięknie. Choć może nie powinnam tego pisać, bo jeden z plakatów głosi Nie ma litości dla piękności ;-) Wisienkę na torcie urody Draży stanowiła taca Isak! Do listy pozytywów dochodzi jeszcze fakt, że Draże mają w ofercie produkty ekologiczne i fair trade, a także bywają scenerią rozmaitych akcji charytatywnych.

Sami przyznacie, zadziwiająco sporo tych zbieżności z zamiłowaniami ewenementa, prawda? :-) A dodatkowe emocje budził we mnie fakt, że w tym samym budynku, choć pod innym szyldem i w innej aranżacji, świętowaliśmy z R. swój ślub... :-)

Stanowczo był to dzień inny, niż te sześć, z którymi współtworzy tydzień... Pozdrawiam wszystkich współuczestników (szczególnie – szanownego solenizanta, który na przemijanie gwizda ;-), a Drażom z pewnością przyjrzę się bliżej.

"Każ mu zapuścić brodę!"

2011-10-24T16:14:00.002+02:00

...usłyszałam ostatnio w prywatnej rozmowie koleżanki Besame – i natychmiast przypomniały mi się te czapki ;-) Nie jest to może szczyt realizmu, ale ileż w nich wdzięku! :-)

Czapki do nabycia tutaj.

Jak zostać copywriterem? (A jak nie)

2011-10-21T14:37:00.000+02:00

Tytułowe pytanie dość często przewija się w mailach do Kieszeni – a i nieraz zdarza mi się słyszeć je na żywo. Dlatego postanowiłam zebrać swoje doświadczenia i porady w jednym miejscu – być może rozjaśnią młodym pasjonatom reklamy wizję pracy copywritera.

Moja własna droga zawodowa zaczęła się od praktyk w agencji reklamowej, na które zgłosiłam się na ostatnim roku studiów. Z praktyk trafiłam na staż, a następnie – na etat. Dziś, mając za sobą prawie 7 lat doświadczenia, wyspecjalizowałam się w konkretnej dziedzinie, na wizytówce noszę z dumą określenie dyrektor kreatywny, ale copywriterskie serce bije we mnie niezmiennie mocno :-)

Za punkt wyjścia do sformułowania paru zasad posłużyło mi kilka największych mitów i nieporozumień, związanych ze stanowiskiem copywritera. Oto one!

1. „Mam nieposkromioną wyobraźnię – to najważniejsze!". W pracy copywritera, owszem, kreatywność jest ogromnie ważna, ale klucz do sukcesu stanowi umiejętność ukierunkowania tej kreatywności, umieszczenia jej w ściśle określonych ramach. Sam fakt, że sypie się pomysłami jak z rękawa, nie przyda się na nic, jeśli pomysły te nie będą precyzyjnie dopasowane do założeń danego zlecenia. Czyli – dobrane do strategii marki, charakteru konkretnego produktu, grupy docelowej (inną promocję konsumencką zorganizujemy dla młodzieży z metropolii, inną – dla gospodyń domowych z małych miejscowości), czasu akcji, wreszcie – budżetu naszego klienta (!). Bezcenna jest też umiejętność pracy pod presją czasu.
2. „Zawsze byłem dobry z polskiego – spróbuję". Ważne sprostowanie: praca copywritera nie zaczyna się od słów, tylko od pomysłu – dlatego talent pisarski, oczywiście, jest cenny, ale nie gwarantuje sukcesu. Najpierw musimy wiedzieć, co chcemy przekazać, wypracować koncepcję – przykładowo – eventu promocyjnego, nowego opakowania albo strony internetowej, a dopiero potem przekładać to na określone hasła, teksty czy scenariusze. Język jest tworzywem – biegłość w posługiwaniu się nim to oczywiste narzędzie pracy, ale nie gwarancja predyspozycji do pracy copywritera.

Co oznacza również, że osoby, które nie ukończyły polonistyki, a np. fizykę techniczną, zdecydowanie mają szansę startować w tej branży – nie ma uniwersalnego wykształcenia dla copywritera :-)

Na marginesie, uroczy obrazek z bloga Reklama od kuchni.

3. „Praca copywritera to bezustanne emocje, szaleństwo twórcze, inspirujące wyzwania!". Oczywiście, bywa i tak; bez wątpienia cechą pracy w agencji reklamowej jest duża różnorodność zadań. Warto jednak pamiętać, że jak w każdym zawodzie, zdarzają się zawody ;-) Bywa prozaicznie, żmudnie i frustrująco; w zasadzie nigdy klient nie kupuje naszego pomysłu czy tekstu (to samo dotyczy projektu graficznego) bez uwag czy poprawek. Musimy być przygotowani na kompromisy i modyfikacje wyjściowego pomysłu (czasem – trwające tygodniami) – kto myśli zerojedynkowo, czyli: Sprzedam ten pomysł w oryginalnej postaci albo wcale!, nie zagrzeje miejsca w tej branży. Ogromnie ważna jest też umiejętność pracy w grupie – w agencji reklamowej właściwie do wszystkiego dąży się zespołowo, więc chęć dzielenia się wiedzą i umiejętność przejścia z roli solisty na trzecie skrzypce bywa nieodzowna ;-)

Poza tym, wyzwania bywają różne ;-)

4. „Wiem, jakie reklamy sam chciałbym oglądać – takie będę tworzył!". Wszystko fajnie, pod warunkiem, że pracujemy nad zleceniem, które odpowiada idealnie naszemu własnemu profilowi ;-) Częstym grzechem copywriterów – ale i grafików – jest przygotowywanie projektów, które sami natychmiast by kupili, i ich znajomi też!. Tymczasem w reklamie nierzadko trzeba wcielić się w osobę, z którą personalnie się nie identyfikujemy, poznać jej świat – nawyki i pasje, których absolutnie nie podzielamy. To bez wątpienia trudne, ale i rozwijające.

5. „Boję się, że szybko zabraknie mi weny... Gdzie ja znajdę coraz to nowe stymulanty i źródła inspiracji?!". Tu Was zaskoczę – najlepszą inspiracją w krytycznym momencie są, moim zdaniem, nie środki psychotropowe czy skok ze spadochronem;-), ale koncentracja i brief (czyli tekst zawierający wytyczne do projektu). Im dłużej pracuję w tej branży, tym mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że jedynym ograniczeniem kreatywności jest brak informacji. Wiedząc, co klient chce osiągnąć przy pomocy np. wprowadzania nowego brandu na rynek, rozumiejąc potrzeby grupy docelowej – zwiększasz szanse, że Twój pomysł będzie trafiony.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Na zakończenie subiektywna odpowiedź na pytanie: co sama najbardziej lubię w zawodzie copywritera. Z pewnością twórczy charakter pracy, różnorodność, ciągłą aktywność i uważność, do jakiej zmusza agencja reklamowa. A także – kontakt z ludźmi o różnych talentach i predyspozycjach, wzajemne inspirowanie się – zarówno w przypadku współpracowników, jak i klientów.

Czego najbardziej nie lubię? Braku profesjonalizmu – amatorskich zleceń, braku gotowości do przekazania informacji agencji, a wymagań: Zróbcie coś super i żeby wywołało szum na rynku, tak ogólnie! ;-) A także – czasami – zachowawczości, ulegania utartym schematom, stwierdzeń: Tak, ten pomysł to byłoby coś! Ale wybieramy to samo, co rok temu... ;-)

Jeśli chcielibyście poznać temat jeszcze bliżej, polecam ponownie blog Reklama od kuchni (naprawdę uważam, że trafnie obrazuje codzienność pracy w reklamie), a także filmik Co by się działo, gdyby znak STOP projektowała korporacja ;-) Życzę powodzenia i głów kwitnących pomysłami!

Obrazek Stiny Persson

Baby (omawiane) z wozu

2011-10-20T23:43:00.001+02:00

W sobotę, w niedorzecznie zatłoczonej sali (wężykiem, wężykiem: nigdy nie iść na mocno reklamowany film – który w dodatku może być pomylony z komedią romantyczną – w premierowy weekend) obejrzeliśmy Baby są jakieś inne Marka Koterskiego.

Zwiastun (wyjątkowo nie zniechęcam do jego obejrzenia – a jeśli ktoś ma ochotę, polecam nawet całą serię) w zasadzie daje wyobrażenie całego filmu – rzecz opiera się bowiem na długim, wielowątkowym dialogu między bohaterami (Więckiewicz i Woronowicz). Rozmowa toczy się w samochodzie i prześlizguje po wszystkich możliwych dziedzinach życia i miejscach styczności mężczyzn z babami – od seksu po naukę, od fizjologii po jazdę samochodem, od ziewania po... czeluście damskiej torebki.

Chwilami scenariusz układał się w serię dynamicznych skeczy, chwilami zwalniał, zahaczając o melancholijne tony. Uprzedzam – całość to naprawdę półtorej godziny dość jednorodnego dialogu, co może być męczące (w trakcie naszego seansu salę opuściło jakieś trzydzieści osób). I mnie chwilami brakowało cierpliwości (również z powodu straszliwej duchoty), ale ogólnie tę premierę oceniam zdecydowanie pozytywnie.

Lubię filmy Koterskiego; doceniam błyskotliwość Dnia świra, poruszył mnie Wszyscy jesteśmy Chrystusami, a wcześniejsze – jak Dom wariatów czy Życie wewnętrzne – zatrważały wizją... pewnego determinizmu w związkach damsko-męskich. Trafnym i dosadnym (choć nierzadko – irytującym) obrazowaniem kanałów, w jakie wpadamy w rodzinnych relacjach, wiarygodnym ilustrowaniem natręctw i lęków, niezależnie od płci.

W Babach znajdujemy i tę błyskotliwość, i dosadność. Nieraz śmiałam się w głos z opisów sytuacyjnych (choć nie zawsze idealnie odzwierciedlały rzeczywistość – stwierdziliśmy z R., że np. w dziedzinie układania się to snu, to stanowczo ja jestem Więckiewiczem! ;-), czasami rozczulałam bezradnością bohaterów wobec młodych, agresywnych kobiet, a parę razy – po lakonicznych acz celnych stwierdzeniach – nabierałam pewności, że szybko nabiorą statusu kultowych (np. Rzeczpospolita Schabowa). Ale najbardziej zapamiętam chyba akcenty gorzko-sentymentalne. Pojedyncze wzmianki o marzeniach sprzed lat, ukryte między wierszami zderzenie dawnych złudzeń z prozaiczną rzeczywistością, ciche wyznanie Woronowicza, że w zasadzie ciągle szuka żony, wspomnienia Więckiewicza o pocałunkach...

Baby to poniekąd film drogi, a właściwie – film meandrów ;-) Meandrów fantazji i przenikliwości Marka Koterskiego. Moim zdaniem warto zobaczyć.... czy raczej – wysłuchać. Choć bez wątpienia trzeba uzbroić się w cierpliwość.

Na zakończenie najważniejsze – fantastyczni Więckiewicz i Woronowicz! Bez nich nie byłoby tego filmu.

Kot w skanie wskazującym

2011-10-20T22:43:00.003+02:00

Temat w sam raz na piątek – czyli co się dzieje, kiedy kot wlezie na skaner? ;-)

Więcej kocich rewersów z całym dobrodziejstwem inwentarza znajdziecie tu i tu. A tak wygląda sytuacja z drugiej strony! Miłego piątku :-)

Po prostu, po prostu pastelowe

2011-10-18T20:52:00.003+02:00

Dziś wtorek, więc tamborek ;-) Zwykle we wtorki wspinam się na wyżyny tęsknoty za weekendem i wszystko, co widzę, wydaje się przefiltrowane przez szarość. Dziś jest inaczej, dziś mam dobry humor, mimo że od dwóch godzin pracuję (aż boję się, że zapeszę, pisząc to po raz drugi – tak, jestem zapracowana, ale szczęśliwa). Nucę więc sobie Samochody naszych chłopców są w kolorach pastelowych (choć samochód mojego chłopca bynajmniej pastelowy nie jest) i dzielę się z Wami odrobiną koloru. Voila!

Obrazek pochodzi stąd, a wielbicielom tamborków polecam jeszcze zdjęcia z tej archiwalnej notki. Do usłyszenia!

Siedemnastego 8

2011-10-17T21:41:00.004+02:00

Dobry wieczór...

Kto pyta, nie błądzi

2011-10-17T18:39:00.002+02:00

Word oszalał. Siedzę przy komputerze, wystukuję pilny tekst i nagle w zdaniu Kiedy ktoś pyta... podkreśla mi się na zielono wyraz pyta. Zaskoczona sprawdzam, o co chodzi, i moim oczom ukazuje się wyjaśnienie:

Wskazany wyraz uważany jest za wulgarny.

Normalnie strach teraz używać przysłów ;-)

P.S. Jeszcze dziś wrócę... Kto wie z czym? ;-)

Broczące kredki

2011-10-14T20:00:00.001+02:00

Dawno nie było kredek – a dziś ich obecność jest szczególnie uzasadniona, bo przełamie monochromatyczną tonację poprzedniej notki (a jesienią taka eksplozja barw z pewnością pobudzi wydzielanie endorfin ;-) Oto prace Jessie Kerbawy, wyszperane na Etsy.

A ponieważ, jak wiadomo, w internecie jest wszystko, podsuwam Wam również instrukcję samodzielnego przygotowania woskowych obrazów. Dokładną i bogato ilustrowaną – z pewnością przyda się tym, którzy zdecydują się stworzyć (z dziećmi lub bez nich ;-) topioną tęczę.

Tymczasem artyści z Etsy najwyraźniej lubują się w pracach wykonanych z kredek – w ich portfolio znajdziecie również pierścionki, cyfry, serduszka, klocki czy... wąsy. Wszystkie łączy to, że stworzono je z przetopionego wosku, więc można nimi rysować. Radosnego piątku! :-)

Kreatywność czarno na białym

2011-10-13T21:15:00.001+02:00

...czy raczej – biało na czarnym. Wyobrażacie sobie w tym wnętrzu telewizor kolorowy? ;-) Miłego czwartkowego wieczoru!

Obrazek stąd.

Francja i inne odkrycia

2011-10-12T18:13:00.001+02:00

Na fali powyborczych rozważań Kim chce zostać Warszawa, jak dorośnie i dlaczego właśnie Budapesztem, przypomniałam sobie uroczy filmik teleturniejowy. Smacznego ;-)

Tapeciara

2011-10-12T15:02:00.001+02:00

Czas to sobie powiedzieć otwarcie. Jestem tapeciarą. Uwielbiam tapety, w różnych formach i zestawieniach. Najlepiej w duże wzory. Marzy mi się pokój z ciekawie wytapetowaną ścianą albo chociaż szafa w barwny deseń... Póki co, prezentuję inspiracje wyszperane w sieci :-)

Prawda, że ładne? Więcej aranżacji znajdziecie tutaj.

Dyżurne smęty

2011-10-11T19:10:00.003+02:00

Mam w domu taki zbiór ulubionych muzycznych smętów. Trochę tam piosenki aktorskiej (np. bezcenne Millhaven), trochę Katarzyny Groniec; jest Odchodząc Republiki, Piosenka starych kochanków Raz, dwa, trzy, akcenty w postaci Lubomskiego, Błaszczyk, Turnaua, Jandy, Kaczmarskiego... (Przy okazji – Aniu, pamiętasz, jak na studiach gasiłam światło w pokoju i włączałam Ci Naszą klasę, zachęcając do kolektywnego rozrzewniania się? ;-) A między smętnymi różnościami przebłyskuje charyzmatyczny Kult.

Włączam tę płytę zawsze, gdy wpadam w melancholię (reprezentuję typ, który – kiedy już wpada – natychmiast pragnie ją sobie dodatkowo podkręcić!) Początkowo założyłam sobie nawet cztery katalogi – Wiosna, Lato, Jesień i Zima – zamierzając wgrywać do nich ulubione piosenki w różnych tonacjach (emocjonalnych, nie muzycznych ;-) Jednak gdy okazało się, że Wiosna nie różni się niczym od Jesieni, a Lato jest kompletnie puste, zostawiłam tylko Jesień ;-)
R. nie jest fanem tego zestawu (z pewnością nie dlatego, że odtwarzałam go już setki razy!), więc pod jego nieobecność słucham składanki (czy ktoś jeszcze używa słowa składanka?) z tym większym zapałem. Dziś postanowiłam przedstawić Wam jeden z ukochanych smętów.

Jest to Popołudnie w wykonaniu Michała Bajora. Dawniej nie przepadałam za Bajorem, kojarzył mi się z patetycznym liryzmem – ale gdy tylko usłyszałam ten utwór, doceniłam jego przejmujące, bezpretensjonalne wcielenie.

Zamknijcie oczy i posłuchajcie. Muzyka Zbigniewa Korcza i słowa Jonasza Kofty.

Idylla pokazuje kły

2011-10-10T18:43:00.000+02:00

W niedzielę obejrzeliśmy z R. film Kieł w reżyserii Giorgosa Lanthimosa.

Historia opiera się na oryginalnym pomyśle: mężczyzna, zamożny grecki przedsiębiorca, trzyma swoją rodzinę pod kluczem, nie pozwalając ani żonie, ani dzieciom wychodzić na zewnątrz. Przemoc jest tu jednak opakowania w luksus (bohaterowie mieszkają w wygodnej willi z basenem i dużym ogrodem) oraz w pozory normalności. Przeświadczenie, że za murami domu czai się szereg tajemniczych niebezpieczeństw, jest wpajane dzieciom od najmłodszych lat, więc ani syn, ani dwie córki (wszyscy troje dorośli, w wieku około dwudziestu lat) nie kwestionują tych opinii. Po prostu nie znają innego świata.

Zasięg manipulacji, prowadzonej przez rodziców, jest zatrważający: począwszy od absurdalnych powodów uwięzienia, poprzez fałszywe wyjaśnienia zjawisk zewnętrznych (np. gdy nad willą przelatują samoloty, rodzice twierdzą, że to zabawki, które od czasu do czasu spadają do ogrodu – i ojciec regularnie podrzuca na podwórko miniaturowe modele; w pamięć zapada też kot czy... wizja planów powiększenia rodziny (!), aż po nadawanie nowych, fikcyjnych znaczeń istniejącym słowom*. Pojęcia, których – zdaniem wszechwładnych rodziców – młodzi ludzie nie powinni znać (np. telefon) są używane w przedziwnych kontekstach.

(Przykład: przez gardło nie przejdzie mi teraz zdanie – Tę notkę wystukałam Wam na klawiaturze...;-)

Jakie są powody postępowania ojca? Prawdopodobnie patologicznie pojęta chęć opieki, wola zapewnienia prawidłowego rozwoju przez ograniczenie niekorzystnych bodźców i absolutną kontrolę nad tym, czego młodzi ludzie dowiadują się o świecie. Chorobliwie rozumiane bezpieczeństwo. W rezultacie dwudziestolatkowie są skrajnie infantylni, naiwni i zastraszeni (system zakazów i nakazów jest ostro egzekwowany). Rodzicielskiemu nadzorowi podlega wszystko – od sposobów spędzania czasu przez dzieci, po sferę ich seksualności.

Bez wątpienia pomysł na film był ciekawy, a punkt wyjścia fabuły – obiecujący. Jednak pod koniec seansu miałam wrażenie, że na tym niestandardowym pomyśle się skończyło. Bo Kieł, owszem, przynosi nam wiarygodny obraz zniewolonych umysłów, chwilami intryguje, zawiera też – wynikające z groteskowej sytuacji – akcenty komiczne (kot z młotkiem...), ale pozostawia też poczucie niezrealizowanego potencjału. Zakończenie bylo dla mnie kompletnie niesatysfakcjonujące i potwierdziło opinię, że fantazji wystarczyło twórcom głównie na zawiązanie akcji. A szkoda.

Niemniej, można obejrzeć jako ciekawostkę. Jeśli zamierzacie, omińcie szerokim łukiem trailer (tradycyjnie ;-)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
* Z tym faktem wiąże się pewna historia z pracy. Otóż moja dobra koleżanka, Ola (pozdrawiam :-))), opowiadała o filmie, podając przykłady słów przekazywanych bohaterom w niewłaściwych znaczeniach. Akurat w momencie, gdy obok przechodził jeden z właścicieli firmy, Ola powiedziała dosadnie: Na przykład takie zdanie: kiedy zgasisz cipkę... ;-)

Napój rozgrzewający

2011-10-10T12:29:00.003+02:00

W pracy u nas dziś tak zimno (z utęsknieniem wypatrujemy sezonu grzewczego!), że życzyłabym wszystkim kawy w takich kubkach:

Oryginalna dziergana porcelana wyszperana tutaj. Prawda, że już na sam widok robi się cieplej? Myślę, że mając takie wyposażenie, moglibyśmy bez wahania powiedzieć, że nasza agencja ma najlepszy serwis! ;-)

Parle parle, a tu sucho w gardle

2011-10-08T17:23:00.003+02:00

Jak najlepiej spędzić czwartkowy wieczór? Oczywiście na koncercie Spiętego w toruńskim Lizard Kingu! Miejsce okazało się przyjemnie niezatłoczone, z dobrą akustyką (czasem nawet za dobrą – gdy próbowaliśmy pogadać ;-), w sam raz na imprezę w klimacie Antyszant.

Bardzo lubię swobodę tej płyty, te nonszalanckie i leniwe wykonania, te szantowe parodie w tekstach, te kombinacje gitary, banjo, gwizdów i cmoknięć, te gry słów (choćby opuszczone porty), wreszcie – te błyskotliwości w słowach (aż niedorzecznie podoba mi się fragment Może czasem warto mieć ambicję, coby być chujowym? :-). A przy okazji – Malino, w utworze Morże padają słowa: Może by tak odebrać sobie samobójstwo? ;-)

Poza tym – usłyszeć, jak Spięty śpiewa Już kąpiesz się nie dla mnie Starszych Panów – bezcenne!

Dla smaku wrzucam jutubowy zapis krakowskiego wykonania – to nie to samo, co na żywo, ale zawsze. Marzy mi się jeszcze, by usłyszeć kiedyś na własne uszy Bang, bang (My baby shot me down) – znam to tylko z jakichś internetowych filmików ze Spiętym.

Natomiast piątek spędziłam parszywie – z potwornym samopoczuciem (i to nie dlatego, że poprzedniego dnia wróciłam do domu obfita i taka napita, wtedy przynajmniej byłoby warto!). Aż własne koty mnie nie rozpoznały... Z tym większą euforią obudziłam się dziś rano bez bólu głowy (Silniejsza siłą od siły najsilniejszego morskiego lwa!). Radość była tak oszałamiająca, że na szkolenie do pracy pojechałam o godzinę za późno ;-)

A teraz cieszę się popołudniem z R. (który wrócił do domu o 2 rano, zastając mnie, jakżeby inaczej!, w najlepszym stanie) – za chwilę włączamy nowe odcinki Modern Family i pożeramy ciasto od Sowy.

A na deser dla Was – piosenka, którą wyszperał ostatnio R. i której słuchamy dziś pasjami. Pan Gotye bardzo przyjemnie się wydziera. Podoba mi się teledysk – prosty w realizacji, a pomysłowy. Enjoy! ;-)

(Czy piosenka przywołuje Wam na myśl somebody that you used to know? ;-)

P.S. A'propos wydzierania się – jutro wszyscy dajemy głos, pamiętajcie! :-)

Barwy maskujące

2011-10-05T15:56:00.004+02:00

O czym najlepiej napisać obok notki o dziewczyńskich obsesjach i dzień po Światowym Dniu Zwierząt? Oczywiście – o dziewczynach, które ma się pod swoją opieką! ;-) A którym, owszem, i rozmaite fobie są nieobce.
Jeśli ktoś z Was marzył kiedyś, żeby być niewidzialnym* – nie zwracać na siebie uwagi i dyskretnie wtopić się w otoczenie – niech uczy się od Klary!

Bardzo lubię to zdjęcie. A dla kontrastu kot, którego lepiej widać – a który natomiast ma nieco mniejszą wprawę w pozowaniu...

Dopisek od Figi: Sam jesteś gróby, aparat dodaje pieńć kilo!

Im dłużej patrzę na Klarę i Figę, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że recepta na dobre samopoczucie, wysoką samoocenę i niezależność od krytyki innych, jest jedna. Banalna. Zwięzła. Oczywista. Być kotem ;-)

Na zakończenie – życzę Wam tak odprężającego popołudnia, jak na poniższej fotografii (wylegująca się Klara to jedyna okazja, by złapać ostrość – Klara w trybie domyślnym, czyli wierzgającym, skutkuje jedynie uwiecznieniem smug).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
* Przypomniała mi się anegdotka, zasłyszana chyba w jakimś filmie: że na pytanie Wolałbyś być niewidzialny czy umieć latać? wielu z nas odpowiada natychmiast, z dużą pewnością, bez wahania. Zupełnie, jakbyśmy temat niewidzialności i latania mieli wnikliwie przemyślany ;-) A jak jest u Was? Latać czy zniknąć? ;-)

Dziewczyńskie fobie

2011-10-03T21:24:00.002+02:00

To będzie notka o ciuchach. Nie ma takich wielu w Kieszeniach, więc lojalnie uprzedzam. Same ciuchy. I buty.

Zauważyłam, że im jestem starsza, tym swobodniej podchodzę do swojego wyglądu. Generalnie z większym luzem traktuję wiele spraw – mniej przejmuję się opinią innych, mniej zadręczam sprawami, na które nie mam wpływu itp. Jednak w przypadku ubrań zmiana jest najbardziej widoczna – bo zewnętrzna.

I spojrzenie na własną szafę, przy okazji chowania do niej letnich sukienek, przypomniało mi całą gamę dziewczyńskich fobii, kompleksów i obaw, które krępowały mnie przed laty.

Uświadomiłam sobie na przykład, że liceum i zdecydowaną większość studiów spędziłam w spodniach. Przez cztery lata szkoły średniej sukienki nie założyłam ani razu (z wyjątkiem studniówki i połowinek). Na studiach zdarzały mi się sporadycznie jakieś suknie indyjskie, jakieś bezpieczne spódnice do kolan – ale nie przełamywały monopolu nogawek.

Piękne zestawienie obrazków zaczerpnięte stąd

Paradoksalnie – zawsze lubiłam bawić się strojem, montować sobie jakąś biżuterię, malować koszule we wzory, wybielać spodnie Ace (albo nosić dżinsy brata, które mama przypadkiem potraktowała wybielaczem ;-) – coś tam przerabiać i przeszywać. Ale dziś widzę, że fantazja miała pole do popisu w dość sztywnych ramach – dotyczyła dodatków albo sprawdzonych fasonów. Zakładałam np. czarne, sztruksowe dzwony, czarne martensy i czarną bluzkę (dopasowaną, przyznaję – jedyny plus, że nie lubiłam workowatych ubrań ;-), a do tego pasek i torebkę w fioletach. I to była moja szalona stylizacja!

Im dalej w las, tym więcej tego typu ograniczeń sobie przypominam. I uzmysławiam sobie, że coś, co kiedyś wydawało mi się zwyczajnie moim upodobaniem albo moim nawykiem, często było podszyte brakiem wiary w siebie. Prozaiczne kompleksy opatrzone buńczuczną etykietką – np. Przecież mam prawo, mogę chodzić tylko w spodniach! Bo jasne, mogę – tylko w tych nastoletnich myślach to brzmiało raczej: Przecież mogę chodzić tylko w spodniach, bo w spódnicach wyglądam okropnie!

Dziś mam sukienki w różnych kolorach, w rozmaite wzory, o różnych długościach i, tu Was zaskoczę, wcale nie dlatego, że moje nogi zyskały posągowe kształty ;-) Kiedyś nie lubiłam sandałów, bo uważałam, że mam wyjątkowo brzydkie stopy (hmm...), nosiłam więc głównie martensy. Do martensów nadal mam sentyment, ale przy 30 stopniach, to jednak.. no cóż. Dawniej też ciągle hodowałam długie włosy – nie z powodu wiary, że są szczególnie ładne, lecz obawy, że w krótkich to dopiero będzie masakra!

I myślę sobie – skoro teraz zbliżam się do 30-tki (tak, wiem, idę jak burza z tą autoterapią!, ile jeszcze takich fobii sobie przypomnę?

Zmiana w głowie dokonuje się stopniowo. Na pewno spora w tym zasługa ludzi, których spotkałam – i kobiet, których wsparcie uczyło samoakceptacji, i mężczyzn, tych ważnych, których spojrzenia roztapiały kompleksy. Na pewno częściowo to kwestia młodzieńczego uporu – tych nastoletnich przekonań, które są dziwne i arbitralne, ale – jak przystało na młodość – niedorzecznie trwałe (np. mój brat przez pewien czas absolutnie nie nosił bluz ze ściągaczami przy rękawach, nie wiem dlaczego :-) Ale i z pewnością to wynik po prostu dorastania – większego dystansu do siebie, zmiany priorytetów, dojścia do tego oczywistego wniosku, że nogi wszyscy mamy względnie normalne i w sumie kogo obchodzi moja spódnica.

Ach, gdyby tak można było tę świadomość wstrzykiwać do głów dorastającym dziewczynkom! A może u Was było inaczej? Może Wasze poczucie własnej wartości rozwijało się harmonijnie i bez przeszkód? Czy pamiętacie jakieś nastoletnie lub późniejsze obsesje? Kompleksy, które powstrzymywały Was przed kupnem sukienki w innym, niż zwykle, kolorze? Fakt zaopatrywania się zawsze w jeden fason spodni, bo skoro raz były dobre, to po co zmieniać? :-) Podzielcie się!

Jutro to dziś, tyle że jutro

2011-10-02T20:24:00.002+02:00

Wróciłam właśnie do domu po cudownym weekendzie, otworzyłam okna, nakarmiłam koty, włączyłam telewizor... i nie zdążyłam jeszcze pomyśleć nieuniknionego: Szkoda, że weekend już się kończy, gdy z ekranu rozległo się tytułowe zdanie – cytat z Mrożka.

I pomyślałam: Może to dobra wróżba, może jutrzejszy dzień, choć powszedni, zachowa coś z sielskości weekendu? :-) Może fragment rozdania nagród Nike będzie moim horoskopem na jutro? Zresztą, nie może, po prostu – niech będzie! Zaanonsujmy go zatem – szanowni Państwo, nadchodzi wspaniały PONIEDZIAŁEK!

Obrazek stąd

A dlaczego weekend był cudowny? Bo udało się wycisnąć z niego tyle przyjemności, ile mi się marzyło. Słysząc w piątek zapowiedzi pięknej pogody, postanowiliśmy z R. nacieszyć się jesienią (uwielbiam jesień i wiosnę, tymczasem te pory roku coraz słabiej zaznaczają się w kalendarzu – ginąc między porą ciepłą a porą zimną...). Dlatego pół soboty spędziliśmy na spacerze-biegu po toruńskich lasach (co dostarczyło mi niemałej satysfakcji – nie jestem dobra w biegach, a ten jesienny maraton zachęcił mnie do dalszych prac nad kondycją :-). Potem zjedliśmy pyszny obiad w pokoju oblanym słońcem (bardzo lubię nasz duży pokój w słoneczne dni, ok. 14-15, czyli w porze, gdy – niestety – zwykle nie ma nas w domu; ma wtedy niesamowicie dużo światła, wprost zaprasza do wylegiwania się na kanapie), następnie udaliśmy się na drzemkę...

I to dopiero było coś! :-) Nie żartuję, wstałam po tej drzemce jak nowo narodzona, a że ostatnio walczę z bezsennością, każda chwila spokojnego, ciągłego snu wydaje mi się bezcennym zastrzykiem energii. Wieczór spędziliśmy na oglądaniu filmów, piciu gorącej czekolady o północy i pakowaniu – bo dziś rano R. wyruszył, niestety, w tygodniową podróż służbową. Ja natomiast... spakowałam koty i książkę i pojechałam do zaprzyjaźnionego ogrodu! :-)

I tu dopiero jesień ujawniła się w świetnej postaci! Jeśli w tym tygodniu nadejdą nagłe przymrozki albo kraj zaleją hektolitry deszczu, będę mogła przypomnieć sobie te chwile: widziałam liście w żółtych i czerwonych kolorach, wylegiwałam się na leżaku, wpatrzona w _całkowicie_ bezchmurne niebo (urozmaicone tylko kluczem rozwrzeszczanych gęsi :-) i opalając twarz (na upartego można było założyć bikini i swobodnie się opalać – o tym, że mamy październik, przypominała jedynie ogromna różnica temperatur między miejscami w słońcu a w cieniu). A także – przyglądałam się motylom "pawie oczko", które, w liczbie pięciu (!), usiadły na ścianie domu i wygrzewały się kolektywnie (trzymałam się blisko motyli również dla ich bezpieczeństwa – żeby pacyfikować Figę). Poza tym – piłam kawę, jadłam winogrona i czytałam Przestrzeń za szkłem Simona Mawera.

Cudownie. Relaksująco. Jesiennie. Jak widzicie, do szczęścia trzeba mi raczej klimatów uzdrowiskowych i błogiego lenistwa, niż zastrzyków adrenaliny ;-) Życzę Wam i sobie, żeby nadchodzący tydzień rozpieszczał nas wszystkich!

P.S. Tymczasem trzymajmy kciuki, żeby R. w tym tygodniu odnosił same sukcesy, a Magda i Paweł wrócili bezpiecznie ze swojej podróży do Francji! Zresztą cała Polska na nich czeka, bo podobno szykuje się Francuski tydzień w Lidlu ;-)

Ki...diabeł?

2011-09-30T09:42:00.002+02:00

Powiedzcie mi, czy słowo kibol weszło już do oficjalnego języka? Coraz częściej w nagłówkach artykułów czy zajawkach reportaży widzę sformułowania: Premier spotkał się z kibolami albo Negocjacje z kibolami pod kancelarią.

I zastanawiam się – czy powstała jakaś niepisana zasada, że kibol nie jest już kolokwializmem (w słowniku PWN figuruje wciąż jako wyraz pospolity)? Pamiętam określenie pseudokibic, ale dawno już nie słyszałam go w mediach – natomiast kibole anonsują się zewsząd – z prasy, radia, telewizji...

Jak oceniacie taki nawyk językowy? Dla mnie Premier rozmawiał z kibolami brzmi wciąż równie abstrakcyjnie, jak: Minister Pracy wsparła zapomogą żula albo Oficjalny cykl spotkań prezydenta z menelami. Brr :-)

Jako wisienka na torcie kibolskiego tematu – klasyk Marka Raczkowskiego:

A na zakończenie – już w oderwaniu od wątków lingwistycznych – zachęta do cieszenia się słońcem (weekend ma być piękny!), wyrażona zdjęciem Erin Heatherton. Cudownie piegowata, prawda?

Zdjęcie wyszperane na womanopole

P.S. Ja tu zachwycam się dziewczynami, a tymczasem – najlepsze życzenia dla chłopców! Nie tylko piegowatych :-)

Billboard, billbald

2011-09-29T20:29:00.002+02:00

Wśród moich bliskich jest osoba, która zajmuje się zawodowo produktami do pielęgnacji włosów – ta reklama powinna ją zainteresować! ;-) Pomysłowo i zadziornie, a przy tym bardzo klarownie, przekazany komunikat.

Reklama wyszperana na Ads of the world.

Trendy w (ko)modzie

2011-09-29T20:02:00.000+02:00

Najmodniejsze desenie zawładnęły światem mebli! Wyobraźcie sobie – budzicie się pewnego dnia, a po swojskiej komodzie paradują kropki, krawędzie mebla giną pod pepitką albo... pionowe pasy nie pozwalają otworzyć szuflad!

W ten sposób wyobraźnię pobudza marka Seletti :-) Oprócz prezentowanych modeli, znajdziecie na jej stronie stoły, krzesła czy gabloty w oryginalne wzory. Gotowego egzemplarza bym nie kupiła, ale odświeżyć w ten sposób starą komodę – dlaczego nie? :-) Zwracam uwagę na staranność Seletti w doborze odcieni uchwytów. Inspirujące!

Jazda na dywan!

2011-09-29T19:42:00.000+02:00

Często pokazuję w Kieszeniach inspirujące prace ilustratorów czy projektantów. Szczególnie lubię pisać o artystach z Polski – wtedy promuję ich nie tylko z podziwem, ale i z narodową dumą, a jednocześnie łatwiej mi wyszukać punkt sprzedaży danego obiektu.

Dziś na tapecie pomysł Joanny Rusin i Agnieszki Czop – absolwentek łódzkiej ASP. Jest to dywan z ruchomymi elementami w postaci kolorowych samochodów – idealny do pokoju dziecięcego! (Tym samym, z myślą o Agatce, kontynuuję cykl kieszonkowy, czyli tematy dziecięce w Kieszeniach ;-)

Osobom, które dywan zachwycił bez reszty, podsuwam informację o jego cenie: 4350 zł (jak widać, cena dla tych, którym _naprawdę_ reszty nie trzeba ;-) A produkt do nabycia m.in. w tym sklepie. Ja pozostanę przy samochodach jako dekoracji bloga, ale poczynania duetu Rusin-Czop z pewnością będę obserwować.

P.S. Niespodzianka – Joanna Rusin wykreowała również filcowe podkładki, które – nieświadoma ich autorstwa – prezentowałam w Prezentach z Kieszeni. Jaki ten świat designu mały ;-)

Wind of change

2011-09-28T22:18:00.001+02:00

Za mną kilka dni intensywnych przemyśleń, bilansów i alternatywnych scenariuszy. Ich rezultatem jest decyzja, która znacząco zmienia moje codzienne życie. Prawdopodobnie – najbardziej rewolucyjna od początku mojej tzw. kariery.

I dziś uczucia mam... ambiwalentne. Z jednej strony jestem pełna obaw, bo nowa sytuacja (która nastanie prawdopodobnie z początkiem 2012 roku) będzie się wiązała – wiem to już teraz – z niemałymi wyrzeczeniami. Powody zmian są również częściowo negatywne.

Z drugiej strony – jestem podekscytowana samą perspektywą nowości, czuję ciekawość i... dumę z powodu niezależnie podjętej decyzji.

Słowem – w mojej głowie szaleją strach, ogólne wyczerpanie, satysfakcja z podjęcia ryzyka, niepewność i nowe, kiełkujące myśli... Jak na obrazku ;-)

Trzymajcie za mnie kciuki, proszę. I zaglądajcie do Kieszeni – będą mi towarzyszyć w trakcie zmian. Tymczasem zajadam się kanapką z twarogiem, czosnkiem i surowym kabaczkiem (tak, tak – polecam, pyszna; choć hurtowa ilość czosnku przeszkadza w całowaniu ;-), rozmasowuję ramiona obolałe po jodze (joga, jak zwykle, niezawodnie pomogła uporządkować myśli) i snuję mgliste plany... A na zakończenie – wznoszę toast za tych, którzy próbują świadomie kształtować swoją przyszłość! :-) Do usłyszenia.

Zdjęcie pochodzi stąd. Kto by pomyślał, że to fotografia mody? ;-)
Charlotte Free dla marki Urban Outfitters.

P.S. Na wszelki wypadek uściślę – zmiany w moim życiu nie wiążą się z wygraną milionów w Lotto ;-)

It's Friday I'm in love

2011-09-23T09:53:00.000+02:00

W ciągu ostatniego tygodnia bardzo mało spałam – a dzisiejsza, trwająca dla mnie 4 godziny, noc dopełniła dzieła (znacie to? nocą wszystkie drobne lęki i obawy urastają do rozmiarów światowego dramatu...). Dlatego bardzo się cieszę z nadchodzącego weekendu – i już zacieram ręce na myśl o sobotnich i niedzielnych rozrywkach: snach...

Dla nieznających skrótu – wyjaśnienie :-)

Życzę Wam, byście szybko prześlizgnęli się przez dzisiejszy dzień pracy i płynnie wkroczyli w weekend :-) A dla inspiracji – kwiatowe eksplozje fotografa Qi Wei. Ot, wiosenny akcent na przekór zaczynającej się dziś jesieni! ;-)

(Eksplodujący słonecznik ze specjalną dedykacją dla besame, choć nie wiem, czy nie zostanie uznany za bluźnierstwo ;-)

Więcej wybuchowych zdjęć znajdziecie tutaj. Do usłyszenia!

Prasówka ewenementa

2011-09-21T22:58:00.000+02:00

Zaszalałam i kupiłam sobie trzy śliczne, pachnące drukiem, gazety! Nie sięgam po nie z wielką regularnością, ale wciąż pozostaję fanką prasy szeleszczącej, nie tylko – internetowej, więc od czasu do czasu muszę sprawić sobie taką przyjemność.

A przy okazji – dzielę się z Wami swoimi prasowymi zamiłowaniami!

Trzy tytuły ze zdjęcia obrazują trzy kręgi moich zainteresowań w kiosku :-)

1. Książki. Świeży kwartalnik – na zdjęciu dopiero jego drugi numer. Wciągający i treściwy – co drugą stronę natykam się na powieść, którą koniecznie chciałabym przeczytać. Mam nadzieję, że magazyn utrzyma się na rynku – zachęcam do nabywania :-)

Zastępstwo wobec Książek pełni czasem Bluszcz (miesięcznik; mniej recenzencki, a bardziej beletrystyczny) albo – przy apetycie na film – Kino. Nie mylić z Filmem ;-)

Cele zakupu: hobbystyczny i ambicjonalny :-)

2. Sens. Miesięcznik psychologiczny, o którym wspominałam przy odkurzanych romansach. Skarbnica informacji o zawiłościach relacji międzyludzkich, walce ze stresem, rozwoju osobistym, niezależności od oczekiwań ludzi i świata etc. Ciekawe i skłaniające do refleksji teksty, do tego nierzadko – służące konkretnymi poradami :-)

Cele zakupu: terapeutyczny i humanistyczny (ciekawość świata :-)

3. Dom z pomysłem. Mam słabość do magazynów wnętrzarskich – lubię oglądać fantazyjnie zaaranżowane poddasza, przestronne lofty, niebanalne kawalerki... To dla mnie patent na błyskawiczny relaks. Nie znoszę jednak wydawać na te czasopisma dużych sum – jeśli mam zapłacić 10 czy 20 zł za pięknie ilustrowany miesięcznik, natychmiast dochodzę do wniosku, że za tę kwotę kupiłabym jakiś przedmiot do wnętrza ;-) Dlatego zwykle wybór pada na Dom z pomysłem lub M jak mieszkanie ;-)

Dom... lubię z dwóch powodów. Po pierwsze, zawiera ciekawe pomysły na własnoręcznie wykonywane meble, akcesoria i dekoracje (przyjemny nurt DIY). Po drugie, ilustruje zakres działań marketingowych, który interesuje mnie na co dzień w pracy: custom publishing. Dziedzina ta obejmuje wydawnictwa „dopasowane" (custom), skrojone na zamówienie – dedykowane określonej marce czy usłudze. Mieszczą się tu np. magazyny wewnętrzne firm (wydawane dla pracowników), czasopisma poradnikowe, którym patronuje konkretna sieć supermarketów itp. Uwaga: nie chodzi o makulaturowe gazetki z promocjami cenowymi – custom publishing zawiera treść :-)

Dom z pomysłem to przykład zgrabnego wydawnictwa tego typu – prezentuje inspirujące artykuły, ciekawe zdjęcia, a jednocześnie – promuje markę (tu: sieć Leroy Merlin).

Cele zakupu: rozrywkowy, karmiący oczy; zawodowy :-)

Poza trzema głównymi nurtami, zdarza mi się kupić Politykę lub Przekrój (ten rzadziej, gdyż żywię focha za ograniczenie wersji analogowej pisma na rzecz internetowej – obecny tygodnik to ledwie broszurka!). Mam tam swoich ulubionych autorów, zaprzyjaźnione rubryki i podczas wakacji czy w poczekalni chętnie do nich zaglądam. Ostatnio coraz częściej sięgam też po Duży Format w czwartkowej GW.

Prawie nigdy nie kupuję natomiast tzw. prasy kobiecej (z wyjątkiem Wysokich Obcasów, które śledzę z sentymentu :-) Miesięczniki o modzie czy urodzie zdarza mi się oglądać, gdy jestem u mamy – na półkach sklepowych są dla mnie przezroczyste. Pewnie dlatego, że funkcję odprężającą pełnią u mnie magazyny mieszkaniowe ;-)

A Wy, czytujecie jeszcze prasę papierową? Jakie dzienniki, tygodniki, miesięczniki budzą Wasze zainteresowanie?

Crayons krojone

2011-09-21T20:22:00.002+02:00

No dobra. Zaczynam naprawdę sądzić, że kredki w designie to jakiś mocny trend – częstotliwość znajdowania biżuterii czy dekoracji wnętrz, wykonanych z kolorowych ołówków, zaskakuje mnie coraz bardziej. Dziś kolejny przykład ozdób z kredek – prace autorstwa Iris Tsante. Zabawne i urozmaicone – bo wykorzystują różne cięcia i różne odcinki kredki ;-)

Ten biały naszyjnik to, jak mniemam, kolia ślubna? ;-) Tymczasem najbardziej podobają mi się bransoletki (przedostatnie zdjęcie). A Wam?

P.S. Wpis dedykuję maith, która natchnęła mnie dziś do kredkowych poszukiwań ;-)

Pedro i my

2011-09-20T22:44:00.000+02:00

Aaaach, przyjemnie po wieczorze spędzonym w damskim gronie, usiąść w fotelu w towarzystwie dwóch kolejnych dziewczyn (tym razem futrzastych) i odpłynąć myślami daleko...

Za mną obiad z koleżankami z pracy, spacer po starówce i (dość niespodziewany) seans Skóry, w której żyję. W końcu w jakim towarzystwie najlepiej obejrzeć Almodovara, jeśli nie w gronie kobiet na skraju załamania nerwowego? ;-) A serio, to było przemiło – dziękuję Wam!

A co zapamiętam z samego filmu? Powracającą myśl: No tak... Któż inny zrealizowałby TAKI scenariusz, jeśli nie Almodovar? ;-), parę przejmujących scen, wizję obsesji Antonio Banderasa i absolutnie_obezwładniającą_urodę głównej bohaterki*. Bardzo lubię od czasu do czasu sięgnąć po kino Almodovara (wspominałam już), ale nie jest to twórca, którego filmy angażują mnie bez reszty – zwykle oglądam je z pewnym dystansem i, niekiedy, rozkojarzeniem. Skórę, w której żyję śledziłam z przyjemnością... ale moim faworytem pozostaje niezmiennie Wszystko o mojej matce.

Jak zwykle – tym razem jeszcze bardziej stanowczo – odradzam czytanie jakichkolwiek opisów filmu czy streszczeń. Wybierzcie się do kina i wysłuchajcie tej opowieści bez uprzedzeń i przewidywań, w takiej kolejności i takich dawkach informacji, jakie przygotował ekscentryczny reżyser.

- - - - - - - - - - - -
* No dobra, pomysłowy odkurzacz też zapamiętam ;-)

Tara, ale jara

2011-09-20T15:53:00.002+02:00

Cedzak w kształcie ryby, tarka o kobiecych kształtach czy szczotka z irokezem? Takie akcesoria kuchenne znajdziecie w studiu Christophera Raia. Warto przyjrzeć im się bliżej!

Któż nie chciałby zatrudnić małpiego obieraka do ziemniaków albo rekina do butelek? ;-) Wielbiciele gadżetów i miłośnicy przedmiotów użytkowych w nietypowej formie z pewnością docenią te pomysły. A także ci, którzy – jak niżej podpisana – lubią sobie wyobrażać, że kiedy opuszczają jakieś pomieszczenie, przedmioty w nim ożywają... ;-)

Na deser jeszcze – ośmiornica i przyjaciele!

Więcej prac sygnowanych przez Raia znajdziecie na stronie projektanta, a gadżety wyszperałam za pośrednictwem bloga 1designperday.

Ancymony

2011-09-19T17:55:00.003+02:00

Lubię markę Refre – od paru lat zaglądam na jej stronę (niedawno – odświeżoną), by podziwiać stare meble w nowych, oryginalnych wcieleniach. Staranne czyszczenie, opalenizna z nowej bejcy, barwna tapicerka... i powstają charakterne fotele czy krzesła! Nie mam jeszcze żadnego z nich, ale myślę, że to tylko kwestia czasu ;-)

(więcej realizacji na stronie Refre w dziale wnętrzności)

Ostatnio jednak moją uwagę – zamiast bajecznie kolorowych deseni czy rozłożystych foteli – przykuwają proste stoliki kawowe... Ancymony! Czy muszę dodawać, że zachwyciły mnie typograficzną formą?

Napisałam stoliki kawowe, ale Ancymony to figlarze, dlatego mogą wcielać się w różne role – drabinek, miniregałów czy gazetników! Oczywiście w firmowych aranżacjach zyskują dodatkowy wdzięk dzięki zabawnym retro gadżetom – ale i bez nich prezentują się smakowicie.

Więcej o pomyśle Ancymonów, czyli tych najbardziej literniczych z mebli i najbardziej meblowych z liter, możecie przeczytać na stronie ancymon.eu. A każdy ze stolików (w różnych odcieniach i z różnym wykończeniem – od sklejki brzozowej po lakierowany mdf) możecie kupić za 749 zł w warszawskim sklepie reset. No cóż, Ancymony się cenią... Ale i patrząc na nie, trudno odmówić im błyskotliwości i figlarnego wdzięku ;-)

Na zakończenie jeszcze Ancymon we wnętrzu oraz ancymonowe trio!

P.S. Refre pochodzi z Warszawy, ale wielbicielom odrestaurowanych mebli polecam też krakowską galerię Miejsce. Strona nie jest zbyt wygodna w obsłudze, ale warto przewinąć długi dział portfolio, by nacieszyć oczy zdjęciami niepowtarzalnych mebli czy akcesoriów :-)

Marzenie o drzemce

2011-09-19T09:14:00.000+02:00

O czym innym marzy się w poniedziałkowy poranek, zwłaszcza tak pochmurny? O teleportacji do letniej altanki, o wsłuchiwaniu w śpiew ptaków i błogiej drzemce na takim łóżku... aż do wtorku! ;-)

Więcej aranżacji, na widok których chce się natychmiast nabyć domek za miastem (albo przynajmniej zagospodarować wnękę w miejskim mieszkaniu) i drzemać, drzemać, drzemać... znajdziecie tutaj! A na koniec, z całym okrucieństwem dla siebie i dla Was – miłego poniedziałku! ;-)

Siedemnastego 7

2011-09-18T16:39:00.000+02:00

Z powodu awarii internetu, z opóźnieniem – kolejny odcinek cyklu 13 kroków! Mam nadzieję, że nie zauważyliście braku, bo byliście zajęci spędzaniem słonecznego weekendu na dworze! :-)

P.S. Dacie wiarę, że to już siódmy krok? Już bliżej niż dalej... ;-)

Inspiracja na środę

2011-09-14T12:42:00.003+02:00

Oryginalny obrazek dla pobudzenia wyobraźni w środku tygodnia. To się nazywa wymięta sukienka ;-)

A więcej rysunków, które wkradają się do rzeczywistości, znajdziecie tutaj.

Detektor tłuszczu

2011-09-13T08:51:00.002+02:00

Dziś w jednym z serwisów internetowych zobaczyłam banner reklamowy z hasłem: Oblicz zawartość tłuszczu w organizmie! a poniżej dopiski zachęcające, by sprawdzić, czy nasze ciało nie zawiera podejrzanej tkanki, czy proporcje między tłuszczem a mięśniami są prawidłowe itp. I pomyślałam, że to dziwne, iż nikt jeszcze nie opatentował rozwiązania, które ja stosuję!

Otóż mam w domu niezawodny detektor tłuszczu. Oryginalny, niedrogi i prosty w obsłudze (a właściwie – działający niezależnie od mojej woli).

Jak działa? Otóż wystarczy, że człowiek ułoży się beztrosko w pozycji horyzontalnej (np. z gazetą lub przed telewizorem), gdy raptem - z niewiadomego miejsca w mieszkaniu – przybywa niezmordowany detektor. Detektor bez ceregieli wdrapuje się na człowieka i zaczyna szukać miękkich miejsc – celem umoszczenia się do drzemki. Depcze więc po plecach, nogach, rękach, brzuchu i szuka... szuka, aż wykryje pulchne lokalizacje! Sukces demonstruje nagłym i donośnym mruczeniem.

W moim przypadku wygląda to zwykle tak: kładę się na brzuchu z książką, dyskretnie przewracam kartki, nie chcąc zwracać niczyjej uwagi... gdy nagle obok materializuje się detektor. Udaję, że nie zauważyłam jego obecności, pozoruję obojętność – ale już oblewa mnie dreszcz niepokoju i czuję na łydkach rytmiczny ucisk łapek... Detektor sprawdza kolejne obszary, maszeruje po udach, w końcu – wspina się wyżej... i tu rozlega się mruczenie! Dreptanie przybiera na sile, a detektor po paru sekundach zwija się w kłębek i zasypia.

R. się ze mnie śmiał. Do momentu, gdy detektor nie rozmruczał mu się na brzuchu.

Sprzętu nie udostępnię, ale polecam szukanie podobnych. Mój model nazywa się Figa 2.0.

Graphites are the girl's best friends

2011-09-12T15:58:00.001+02:00

Bo diamenty są takie banalne... :-) Oryginalny pierścionek autorstwa i3lab. Czyżby kamień węgielny w historii biżuterii? ;-)

Garść przyjemności 3

2011-09-11T15:56:00.003+02:00

Seria przyjemności z lata. Dwie jeszcze z lipca, niektóre sierpniowe, część zupełnie świeża. Oto więc chwile, za które jestem wdzięczna losowi!

1. Świętowanie tzw. papierowej rocznicy :-) Wszystkie miłe słowa, świeże kwiaty i promienne uśmiechy.

Poranek dzień po świętowaniu. Figa, jak zwykle, niezawodnie pozuje!

2. Lipcowe popołudnia, kiedy ma się jeszcze na plecach żmudny, ośmiogodzinny trans pracy – a nagle słońce wpada przez okno i przypomina, że dzień się nie skończył... Żałuję tylko, że w dużej mierze lipiec był lipny, a i sierpień nie rozpieszczał słonecznymi popołudniami – więc tych chwil nie było wiele. Ale tym bardziej docenia się te nieliczne... :-)

3. Wieczorne seanse filmowe z R. – wciągający Sekret jej oczu (reż. J. J. Campanella), przejmująca Joanna Feliksa Falka, oryginalne i zabawne Prawdziwe męstwo braci Coen... A oprócz tego niezawodna Mała Brytania i, dla smaku, Mad men :-)

4. Pocztówka od Agafki – z jednego z wymarzonych miejsc :-) Bardzo przyjemna niespodzianka – dziękuję!

5. Weekend w Rewie (wiadomo, R. + Ewa = Rewa) z przystankiem w Sopocie. Spacery, lektury, gorąca czekolada, wspomnienia...

6. Przejażdżki rowerowe. Ostatnia dziś, z Magdą, Pawłem i R., na Barbarkę. Piękne słońce, kojący cień w lesie, a na deser – lody na patyku. Wokół inni ludzie na rowerach, z dziećmi tudzież – z kotami na smyczy ;-)

7. Toruński weekend z Maryną i Magdą. Wzorcowy :-)

8. Nowy Woody Allen.

9. Prowadzenie Kieszeni. Czasem w długie, leniwe popołudnia, czasem – na przekór – w chwilach bezprawnie wykradzionych obowiązkom (vide: teraz ;-), czasem – terapeutycznie.

10. Grill w sobotę. Swobodny, smakowity i radośnie zatłoczony. Uwaga, bez deszczu! Dodatkową atrakcję stanowiło bezustanne, wielogodzinne brzęczenie kosiarki za płotem... ;-)

11. Pomysł na pewną akcję z R. O tym więcej będzie w swoim czasie :-)

12. Teczka od Piotrka i Łukasza :-) Fantastyczna, bo łącząca trzy pasje: kinową, kocią i – o czym być może panowie nie wiedzą – papierniczą (przepadam za notesami, kartkami, teczkami...). Dziękuję i prezentuję (a Figa już chodzi w perłach)!

13. Joga – po raz pierwszy od wielu tygodni. Jak zwykle, niezawodna!

14. Wiadomość, że 1 października do TVP Kultura wraca Tygodnik kulturalny.

A Wy, jakie chwile chcielibyście zachować na dłużej? Kieszenie jak zwykle służą gościnnymi łamami :-)

Szklanka do połowy

2011-09-09T21:42:00.003+02:00

Ostatnio humor mi nie dopisywał, bo w pracy poniosłam porażkę w sprawie, z którą wiązałam duże nadzieje (nie w związku z Post Scriptum z tego postu, czarna sprawa się jeszcze waży). Niby nic nadzwyczajnego, tak już jest w tej branży, sinusoida zleceń, niezbadane są wyroki przetargów itp. – ale kiedy ma się świadomość, że włożyło się w coś dużo wysiłku (i własnego, i zespołowego), a jednocześnie żywi przekonanie, że pomysł był naprawdę dobry – pozostaje niedosyt.

Chowam więc projekty do Teczki, Która Nigdy Nie Ujrzy Światła Dziennego, przełykam gorzką pigułkę i próbuję – tradycyjnie – przestawić się na kolejny, frapujący projekt :-)

Ale przedtem, chwila ciszy. Celebruję piątkowy wieczór, uspokajaniem myśl i cieszę się na jutrzejsze popołudnie: z pysznościami, słoneczną pogodą (zaklinam!), a przede wszystkim – zaprzyjaźnionym towarzystwem.

Życzę Wam przyjemnego weekendu – z rekreacją i fantazją. A dla ilustracji – niezwykła haftowana ławka.

Zdjęcia stąd.

Technika z piórnika

2011-09-09T20:57:00.000+02:00

Kiedy zamieszczałam pierwszą notkę, w której kredki wystąpiły w roli tworzywa, nie - narzędzia, nie przypuszczałam, że tak wielu artystów znajduje w nich źródło inspiracji; z czasem kredki dorobiły się nawet w Kieszeniach swojej kategorii. Dziś ich kolejne zastosowanie - w roli... bazy pod malowane ilustracje. To się dopiero nazywa technika mieszana!

Więcej prac, których autorem jest niejaki Ghostpatrol, znajdziecie na jego stronie.

Świniożycie

2011-09-07T22:11:00.001+02:00

Projekt Sophie Powell i Bonnie Moriarty – dosadnie ilustrujący przeznaczenie prosiąt.

Jak twierdzi autorka, Sophie Powell, Pig jest jedynie stwierdzeniem faktu, że świnie przychodzą na świat, by zostać w całości zjedzone - nie jest natomiast zachętą do wegetarianizmu. Dobra, dobra, my wiemy swoje ;-)

Co to są anse?

2011-09-06T18:35:00.005+02:00

Miałam już nic nie pisać, słowo daję, ale usłyszałam w tvn24 wiadomość o inicjatywie szczecińskich kandydatek do parlamentu. Otóż przedstawicielki PO postanowiły zachęcić kobiety do głosowania na kobiety. Sam pomysł mi się podoba – dlaczego nie? – ale do zachęty włączono też wiersz.

A w nim hasła typu: My nie jesteśmy chętne – jesteśmy kompetentne! (noo... dobra) albo Zniechęcają wszystkich bojowe feministki (to mnie drażni, bo nie przepadam za promowaniem solidarności kobiecej przy pomocy pogłębiania stereotypów na temat kobiet, tu – feministek). Nie zwróciłabym jednak uwagi na agitacyjny poemat (dla zainteresowanych – więcej o nim tu), gdyby nie ostatnie wersy:

Odrzućmy kobiece anse – dajmy sobie szanse!

Słuchajcie, co to są anse? Jestem naprawdę zafrapowana :-) Pytanie kieruję nie tylko do kobiet, bo kto wie – skoro odrzucamy kobiece anse, to może są i inne gatunki, i być może takie anse męskie są mniej szkodliwe? :-)

Kazimierz filmowy

2011-09-06T17:49:00.002+02:00

Usiadłam z netbusiem na kolanach i pomyślałam: O czym to ja jeszcze w temacie Kazimierza nie pisałam? O spotkaniach było, o piłach na koncertach i trąbach poza koncertami też, o dialogach na cztery nogi też – jak również o dwóch nogach na przedniej szybie; było o deszczu i o Parasol też... To może by tak dla odmiany... choćby słówko... o filmach? ;-)

Piszę półżartem, ale ten mój brak mobilizacji jest trochę symptomatyczny. Bo owszem, wiele dwubrzegowych seansów wzbudziło moje zainteresowanie, z wielu wyszłam z dużą satysfakcją, niektóre mnie poruszyły – ale żaden nie porwał bez reszty. Na swój film roku 2011 wciąż więc jeszcze czekam :-)

A póki co – porcja recenzji!

Chłopiec na rowerze, reż. Jean Pierre i Luc Dardenne, Belgia/ Francja 2011.

Nie jestem wielką zwolenniczką braci Dardenne. Doceniam ich przenikliwość i krytyczne spojrzenie na świat, ale surowa, gorzka stylistyka nie do końca mnie przekonuje – i po Dziecku czy Milczeniu Lorny wychodziłam z kina z pewnym niedosytem.

Chłopiec na rowerze przemówił do mnie najbardziej z dotychczasowych filmów Dardenne (być może dlatego, że w wielu recenzjach uchodzi za łagodniejszy i bardziej optymistyczny, niż wcześniejsze ;-) Historia 11-latka, który desperacko próbuje skontaktować się z ojcem – nie dając wiary zapewnieniom opiekunów, że mężczyzna celowo zerwał wszelkie więzi – angażuje uwagę i frapuje. Owszem, nie brak tu dardennowskiej powściągliwości, ale i sporo autentycznych emocji. Warto zobaczyć. Ach, i gra aktorska chłopca – świetna (znowu te dziecięce kreacje!).

Jeszcze żyję (alias: Joaquin Phoenix. Jestem, jaki jestem), reż. Casey Affleck, USA 2010.

Intrygujący paradokument, w którym Joaquin Phoenix żegna się z aktorstwem i usiłuje rozpocząć karierę rapera. Miejscami zabawny, miejscami dający do myślenia, miejscami – nie ukrywam – męczący.

A sprawa wyglądała tak:
1. Na początku 2009 roku Joaquin Phoenix ogłosił koniec kariery aktorskiej i fascynację hip-hopem. Wystąpił w paru programach – m.in. talk-show Davida Lettermana – w innym, niż dotąd (bo zarośniętym, mrukliwym i półtrzeźwym) wcieleniu.
2. Rozpętała się burza domysłów i krytyki – z jednej strony żale z powodu zmarnowanego talentu młodego aktora, z drugiej – utyskiwania nad jego popadaniem w nałóg narkotykowy.
3. Wkrótce na horyzoncie pojawił się Casey Affleck (aktor i reżyser, a prywatnie szwagier Phoenixa – a brat Bena Afflecka), zapowiadając realizację dokumentu o upadku aktora (!).

I'm still here jest tym właśnie dokumentem – tyle, że po premierze filmu ujawniono, iż całe przedsięwzięcie było wielką, trwającą ponad półtora roku, mistyfikacją. Oczywiście domysły pojawiały się wcześniej, ale Phoenix i Affleck angażowali w swój happening tak wielu znanych ludzi (w filmie pojawiają się m.in. Ben Stiller, Jack Nicholson, P Diddy... tak, ten ostatni gra szczególnie istotną rolę ;-), że nadali przemianie Phoenixa cechy wiarygodności.

Po wyznaniu Afflecka, że ponad półtoraroczna działalność sceniczna Phoenixa była w istocie jego rolą życia, niektórzy poczuli się oszukani i urażeni. Natomiast twórcy filmu podkreślali, że ich celem było igranie z konwencja kultury masowej manipulacja wizerunkiem celebryty (o czym Phoenix mówi później, na powrót trzeźwy i ogolony, znowu u Lettermana).

Warto obejrzeć – jako eksperyment i ciekawy przykład nurtu mockumentary, a także dla uzmysłowienia sobie skali rekonstrukcji dokonanej przez Phoenixa i Afflecka. Emisje akurat odbywają się na kanale Planete.

Kret, reż. Rafael Lewandowski, Francja/ Polska 2011.

Niby wszystko w tym filmie jest. Frapująca historia mężczyzny – emerytowanego pracownika kopalni – oskarżanego o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa. Dobre aktorstwo – Marian Dziędziel, który zawsze budzi moje uznanie, Wojciech Pszoniak, pojawiający się na ekranie dyskretnie, ale z siłą rażenia porównywalną do... Penelope Cruz w Vicky Cristinie Barcelonie ;-), Topa, którego lubię; nawet Szyc wypadł tu nieźle. Jest starannie powikłany scenariusz. Jest potencjał w postaci niełatwych relacji między ojcem a synem.

A jednak oglądając Kreta, miałam wrażenie, że śledzę jakiś film o współpracy z SB zrealizowany dla przyjaciół z zagranicy, jakąś lekturę obowiązkową, osnutą na kliszach i oczywistościach, jakąś ilustrację wypracowania Jak lustracja wpływa na współczesne życie rodzinne? Nazbyt to wszystko było powierzchowne, nazbyt utartymi szlakami wiodło – mimo, tak mocno eksponowanych w opisach dystrybutora, zwrotów akcji.

A szkoda, bo naprawdę chętnie obejrzałabym pełnokrwistą opowieść o rodzinie, której przeszłość drzemie skryta w ubeckich teczkach i której przychodzi zmierzyć się z demonami historii, zmuszającymi do krytycznego spojrzenia na bliskich. Niby samograj, ale okazuje się, że trudno w tym zakresie wyjść poza banał – do tej pory największe wrażenie wywarła na mnie niepozorna Rysa Michała Rosy.

Kret nie jest tragiczny, ale ogranicza się do nośnych, dość wyświechtanych pytań i wniosków. Co pewnie nie uderzyłoby mnie tak bardzo, gdybym nie słuchała deklaracji samego reżysera – twierdził on, że styl rozmowy o lustracji, jaki dominował w Polsce, skłonił go do zdecydowanego zabrania głosu. Zdecydowanego? To takie trochę... wyważanie otwartych drzwi. [A plakat... o matko.]

P.S. Wkrótce kolejna porcja filmów. Czyli, jak powiedzieliby prezenterzy telewizyjni: Prawdziwa gratka dla wielbicieli X muzy!

P.S.2 Wiem, nie mam ostatnio umiaru w tych notkach, doprawdy! ;-)

Ludzkość pyta

2011-09-06T17:40:00.000+02:00

Wczoraj, na stronie głównej Gazety – najczęściej wyszukiwane frazy:

Spodobało mi się to zestawienie. Troszeczkę słodyczy, troszeczkę apokalipsy... ;-)

P.S. Tymczasem Blogger zamienia się w światowca! Zawsze po zalogowaniu na górnej belce po prawej widniały napisy: Nowy Post - Projekt - Wyloguj. Dziś mym oczom ukazało się: Nowy Post - Design - Wyloguj. Łał ;-)