Dług

Pierwszy film 2012 roku – bo obejrzany 1 stycznia, między 3 a 5 rano – i od razu trafiony wybór.

Sporo już widziałam historii o agentach amerykańskiego i brytyjskiego wywiadu – i choć niejedna z nich okazała się emocjonująca (choćby ostatni Szpieg Tomasa Alfredsona), to odczuwałam już pewien przesyt tą tematyką. Dlatego gdy kątem oka zobaczyłam w opisie Długu Johna Maddena hasło "agenci", mój entuzjazm, wcześniej wrzący, raczej ostygł. Usiadłam na kanapie, pogryzając pizzę, którą upiekliśmy w nocy z R., i nastawiałam się na niezbyt odkrywcze widowisko.

Tymczasem Dług okazał się znakomity. Historia, owszem, osnuta jest wokół trojga agentów, ale tym razem zleceniodawcą jest Mosad, wywiad izraelski, a intryga sięga lat 60. i bazuje na próbie zdemaskowania zbrodni hitlerowskich.

Troje głównych bohaterów, 24-letnia Rachel, 27-letni David i nieco starszy Stephan, wyrusza do Berlina Zachodniego, gdzie podobno ukrywa się zbrodniarz wojenny, Dieter Vogel – zwany Chirurgiem z Birkenau. Znakomicie wyszkoleni, dysponujący wiedzą o bestialskich eksperymentach Niemca, a także – dotknięci osobistymi dramatami po śmierci bliskich w obozach koncentracyjnych, zaczynają realizować misterny plan porwania Vogla i postawienia go przed sądem...

Równolegle poznajemy historię Sary, córki Racheli, która – współcześnie, bo w późnych latach 90. XX wieku – publikuje książkę dokumentującą akcję berlińską. Widzimy, że dzieło Sary spotyka się z dużym zainteresowaniem, a jej matka – uczestniczka pamiętnych wydarzeń – przyjmowana jest z honorami na konferencjach prasowych. Właśnie od jednego z bankietów, towarzyszących premierze książki, rozpoczyna się rekonstrukcja wydarzeń sprzed lat...

Tytułowy Dług nasuwa różne interpretacje – zobowiązanie bohaterów, którzy chcą ujawnić światu winy zbrodniarza, wobec boleśnie doświadczonego narodu izraelskiego; dług córki Rachel, Sary względem poprzednich pokoleń – nakazujący upamiętnić w książce przełomowy moment historii; wreszcie – osobisty dług głównej bohaterki – przejmujący i intrygujący...

Świetnie splecione są tu wątki historycznej odpowiedzialności i osobistego zaangażowania; wciągająca, obserwowana "na gorąco" intryga szpiegowska rozgrywa się na tle ciekawego kontekstu politycznego. A całości dzieła dopełnia aktorstwo  – zachwyciła mnie zarówno Helen Mirren, odgrywająca Rachelę współcześnie, jak i Jessica Chastain – ta sama bohaterka w latach 60. Chastain widziałam dotąd tylko w niechlubnym Drzewie życia – obserwowanie jej w pełnokrwistej fabule było przyjemną odmianą ;-)

Pewnie Dług Maddena nie wstrząsnął mną tak, jak swojego czasu jego polski imiennik w reżyserii Krauzego – ale z pewnością zafrapował i przejął. Gorąco polecam.

Koniec roku z przytupem

Ostatnie tygodnie roku 2011 dostarczyły mi tylu wrażeń (albo – tak mnie przeczołgały), że wydaje mi się, iż grudzień trwał co najmniej kwartał. Zupełnie, jakby stary rok koniecznie chciał zakończyć swoją kadencję mocnym akcentem, nadrobić ewentualne tygodnie monotonii – suspensem, utrzeć nosa moim planom spokojnego zakończenia różnych spraw.

Najpierw, przed świętami, syndrom tornada w pracy (czyli: jakaś potężna siła porywa mnie rano, przeżuwa i eksploatuje, by po południu wypluć – nie do końca świadomą, co się ze mną działo). Szał przygotowań do kolejnego roku, spiętrzenie projektów, naglące terminy prac biurokratycznych – a jednocześnie próba zachowania trzeźwości umysłu na potrzeby kreatywnych zleceń. Kartki urlopowe fruwające nad głową jak płatki śniegu (które zresztą, bądźmy szczerzy, ustąpiły walkowerem).

Raptem... Wigilia! Chwila oddechu, przyjemny i nieoczekiwany (zima zaskoczyła drogowców!) przeskok do świątecznej strefy czasowej. Radosne chwile, niecierpliwe rozmowy, Nowe Wspaniałe Książki pod choinką, pyszna zupa owocowa, stado zwierząt, tradycyjnie wiszących u każdego narożnika obrusa, odwieczne spory czy lepiej włączyć kolędy, czy np. Beastie Boys ;-) Uśmiech na myśl o tych, którzy wśród świątecznych przygotowań pamiętali też o moich imieninach – jak napisała Asia, "w ten jesienny czas" :-)

Nazajutrz – pozornie niezbyt świąteczny, ale całkiem rekreacyjny – seans skandynawskiego serialu The Killing (przy tęczowej świeczce, z kotem na nerkach i z R. u boku), a wieczorem – spontaniczny wypad do TuTu z Magdą i Pawłem. Baaardzo przyjemny, bo podsycany grzańcem i grą w scrabble (czyli dla mnie ideał!).

Już był w ogródku, już witał się ze służbowymi wyzwaniami... gdy nagle dorwało mnie paskudne przeziębienie (a z nim gorączkowe sny, przerywane blaskiem choinkowych lampek) – które wykluczyło mnie ze świata żywych na parę dni. Gdy już wychodziłam na prostą, zdarzyła się wczorajsza noc... podczas której nie przespałam ani minuty i do pracy wybrałam się rano w... domyślacie się jakim stanie.

Teraz ze zdrowiem jest już lepiej, ale czuję się, jakbym już teraz była po hucznym Sylwestrze ;-) Na jutro marzy mi się więc – choć to może niepopularne – wyłącznie gorąca herbata i spokój.

Na koniec życzę Wam na Nowy Rok takich emocji, jakich Fidze dostarcza widok muchy ;-) Czyli dużo wypoczynku, zadowolenia z siebie i świętego spokoju (zdjęcie 1) – urozmaicanych od czasu do czasu frapującymi niespodziankami od losu (zdjęcie 2 :-)

I dziękuję za kolejny rok spotkań w Kieszeniach – jak widać, naprawdę okazały się pojemne jak ocean, bo mieszczą coraz więcej osób (a wszystkie do tego bezustannie liczą, wypatrują pociągów i układają ręczniki! ;-) Niedawno też Kieszeniom na Facebooku stuknęło 200 fanów – kłaniam się i do zobaczenia w 2012!

Wstążki różnego sortu

Przedświąteczny nawał pracy sprawia, że Kieszenie są ostatnio milczące – więc dziś serwuję Wam tylko okolicznościowy akcent. Pamiętacie zachętę do samodzielnego składania kokardek? Dla zaawansowanych – inspirujące wstążki we wcieleniach zwierzęcych! Wilk, pies, a nawet foka z piłką... całą menażerię znajdziecie na Ribbonesia.com!

A poniekąd na temat – w ramach zimowego seansu, obejrzeliśmy wczoraj z R. Białą wstążkę Michaela Haneke. Twórczość austriackiego reżysera znam słabo, dotąd widziałam tylko Funny Games, które wywołały we mnie mieszane uczucia – natomiast Biała wstążka zrobiła na mnie duże wrażenie. Opowieść, osadzona w początkach XX wieku (jak zaznacza wielu recenzentów – w przededniu I wojny światowej), rozgrywa się w niewielkiej, tradycyjnej społeczności w Niemczech. Narrator to sędziwy mężczyzna, który drobiazgowo, z dużą dbałością o język i konwenanse, relacjonuje nam wydarzenia, w których uczestniczył przed wielu laty, jako prowincjonalny nauczyciel. Choć gawęda toczy się niespiesznie, a warstwa wizualna filmu jest klasyczna i skromna, Biała wstążka angażuje uwagę i intryguje od pierwszych minut, sygnalizując istnienie pewnej tajemnicy...

Film jest bez wątpienia ciekawym portretem konserwatywnej społeczności – pastor roztacza przed dorastającym synem (w ramach kary za targanie najbardziej wrażliwych nerwów ciała) wizję śmiertelnej choroby i... przywiązuje chłopcu na noc ręce do łóżka; baronowa szorstko strofuje kilkuletniego synka, który przeszkadza jej w grze na pianinie; dzieci w całej wsi wychowywane są w surowej dyscyplinie, wpaja im się klarowne, hierarchiczne zasady funkcjonowania świata (silny patriarchat, prymat posłuszeństwa i religijności nad beztroską). W tle pojawiają się tematy nienowe w kinie – takie, jak rozbieżność między deklarowanymi zasadami a praktyką – ale tu celnie i ciekawie zobrazowane.

Polecam (również drogiemu R., który zasnął w połowie seansu ;-) A sama muszę w końcu obejrzeć Ukryte, do których miałam już parę podejść (m.in. na toruńskim Tofifeście), ale wszystkie, jak dotąd, bezowocne.

No to teraz – radosnych świąt, Kieszeniarze! :-)

Siedemnastego 10

Nie mogę uwierzyć, że do finału ;-) zostały jeszcze tylko dwa kroki... Dzisiejszy z niedostatkiem światła – jak cały grudzień. Miłego weekendu!

Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną

A jeśli nie fiołki, to inne gatunki ;-) Niefunkcjonalna szczotka do włosów – tudzież oryginalna doniczka – stąd.

Życzliwy

Wczesny ranek. Ewenement miota się po mieszkaniu, szukając spódnicy, którą zamierza dziś założyć. Znajduje spódnicę, w pośpiechu wciąga... i nagle okazuje się, że zamek błyskawiczny się nie dopina! Dociera do połowy drogi, a potem nic. Ani drgnie.

Ewenement (przed lustrem, przygnębiona, reanimuje swoje kompleksy)

Telewizor (spieszy na odsiecz): Teraz w Lidlu - bardzo delikatny dres welurowy w dużych rozmiarach!

Kurtyna ;-)

 Stara reklama stąd

Kieszenie oblały się pąsem

Z potrzeby spojrzenia na świat przez różowe okulary, Kieszenie chwilowo przesterowały sobie kolory w nagłówku. Pewnie wkrótce zatęsknią za niebieskim i pomarańczowym, ale póki co – nie przecierajcie oczu, nie kalibrujcie monitorów. Lampa nad blogiem naprawdę lśni fuksją!

Kokardki z recyklingu

Bardzo lubię kokardki na prezentach. Choć paczka przewiązana taśmą czy sznurkiem bez wątpienia ma swój urok, to kolorowe, pękate gwiazdki ze wstążek – przytwierdzone do gładkiego papieru – wyglądają moim zdaniem zadziornie i wesoło.

Zwykle jednak kokardki trafiają do kosza zaraz po rozpakowaniu, więc nie przepadam za ich kupowaniem – to nieekologiczne i nieekonomiczne. Dlatego gdy tylko zobaczyłam tę instrukcję, musiałam spróbować!

Z pewnością moje kokardki są mniej symetryczne niż te z Whole Living, ale bardziej zależało mi na zabawie, niż na precyzji – paski cięłam na oko, bez linijki. Większość wykonałam z kolorowych gazet, a błękitną – z kawałków tapety (a'propos - wiedzieliście, że z Leroy Merlin można wziąć sobie półmetrową próbkę tapety za darmo? Ostatnio przyniosłam do domu naręcze próbek i mierzyłam do szafy, którą chcemy okleić, polecam ;-)

Warto poeksperymentować z papierami różnej grubości – sztywniejsze kartki sprawiają, że kokardka jest bardziej puszysta i stercząca, miękkie strony czasopism – że układa się raczej płasko. Nie trzymałabym się też ściśle liczby pasków z instrukcji – dobrze jest oceniać na bieżąco, czy kokardkę trzeba zagęścić, czy też wystarczy już warstw i lepiej zacząć następną gwiazdkę ;-)

Największa trudność polegała na znalezieniu w gazecie kartek, które mają ładne kolory po obu stronach – co dobrze widać przy kokardce zielonej (biel ze spodu jest dość smętna). Ale jednocześnie podoba mi się bałaganiarski styl tych dekoracji i nieprzewidywalność wzorów - wyobrażam sobie, że będą fajnie wyglądać na jednolitym, gładkim papierze.

Polecam tę zabawę – odpręża, wprowadza w świąteczny nastrój, pozwala spożytkować stare czasopisma (niektóre współczesne reklamy są takie kolorowe! ;-), no i ratuje, kiedy nie mamy pod ręką żadnej gotowej dekoracji (a taka z pewnością jest niepowtarzalna). Myślę, że ciekawy efekt da też wykonanie kokardki z tego samego papieru, w jaki pakujemy prezent – monochromatycznie.

Na zakończenie – kokardki od spodu, gotowe do przyklejenia (żółte wlepki to taśma dwustronnie klejąca). Miłej zabawy!

Sztućce kołysane do snu

Pamiętacie My, dzieci z dworca Zoo Christane F.? Kołysanki dla małych kryminalistów Heather O'Neill nieco mi tę książkę przypominały – tematyką, przystępnym stylem, dynamiczną akcją, dosadnością niektórych stwierdzeń i sytuacją bohaterki uwikłanej w narkotykowy świat.
Rzecz opowiada o dwunastoletniej Baby (to fantazyjne imię nadali jej nieletni rodzice), osieroconej przez matkę i wychowywanej przez ojca-heroinistę. Dziewczynka mieszka w ubogiej dzielnicy Montrealu i bezustannie się przeprowadza, z powodu długów i niedotrzymanych zobowiązań ojca.

Na Baby, jak chyba na każde dziecko uzależnionych rodziców, spada nadmierna odpowiedzialność – dziewczynka, zmuszona do przyspieszonego dorastania, stara się chronić ojca przed powrotem do heroiny, troszczy się o utrzymanie, usiłuje zachować porządek w domu, a nade wszystko – poszukuje ojcowskiej miłości. 27-letni Jules bywa dla niej serdeczny i czuły, nazywa Baby swoim kumplem, lubi zaskakiwać córkę prezentami – ale w miarę postępowania nałogu, coraz rzadziej jest w stanie właściwie zaopiekować się dziewczynką. W rezultacie powieść pełna jest fragmentów gorzkich, np.:

Na stole w kuchni leżał blaszany piórnik. Ostatnio Jules nosił go ze sobą [...]. Myślałam, że może to prezent, którego boi się mi dać. [...] Podniosłam go i otworzyłam wieczko. Serce mi stanęło, a piórnik prawie wypadł z rąk. W środku zobaczyłam przybory Julesa: igłę od strzykawki, wacik, papierosowy filtr, łyżeczkę i zapalniczkę. [...] Nie miałam pojęcia, co zrobić z tym, że wrócił do narkotyków. Wolałabym o tym w ogóle nie wiedzieć. Byłam tak zdezorientowana, że nic nie wydawało mi się rzeczywiste. Nie zdziwiłabym się nawet, gdyby łyżki w szufladzie na sztućce zaczęły płakać, żeby je ukołysać do snu. (s. 232).

Codzienność Baby stanowią spotkania z dilerami narkotyków i alfonsami, kontakty z pomocą społeczną i rodzinami zastępczymi. Ale także – gry z rówieśnikami, pierwsze przyjaźnie, chwile dziecięcej beztroski... nawet jeśli sprowadzone do zabawy kawałkiem folii, wygrzebanej ze śmietnika.

I właśnie to, być może paradoksalnie, zrobiło na mnie największe wrażenie – nie patologiczne sytuacje czy dramaty, w które O'Neill wikła bohaterkę, ale wiarygodność w przedstawianiu dziecięcej psychiki. Baby stawia czoło przeciwnościom losu z dziewczęcą naiwnością i wiarą, z uskrzydlającym, a chwilami przeraźliwie przejmującym, pragnieniem bliskości, z prostą i naturalną potrzebą akceptacji i czułości, z radosną ciekawością świata.

Kołysanki to na pewno poruszająca, nieraz błyskotliwa (dzięki poczuciu humoru bohaterki-narratorki) powieść – ale nie sądzę, bym zapamiętała ją na długo. Przeczytana łapczywie, szybko opuściła moje myśli, dlatego też długo czekała na kieszeniową recenzję. Na zakończenie – jeszcze jeden charakterystyczny cytat:

[...] nigdy nie uważałam heroiny za coś groźnego i przerażającego. Pamiętałam, że Jules najbardziej mnie kochał, kiedy był na haju. Tak wyglądała moja główna definicja hery. Gdyby istniał elementarz dla dzieci ulicy, pod literą H jak heroina widniałoby zdjęcie uśmiechniętego Julesa. (s. 294)