Obywatel czy Małgorzata?

Odkąd tydzień temu usłyszałam, że Małgorzata Potocka wydała książkę o Grzegorzu Ciechowskim, zastanawiam się, czy ją kupić. Z jednej strony interesuje mnie wszystko, co ukaże się o Ciechowskim, bo za jego twórczością przepadam (o czym wspominałam przy okazji toruńskich koncertów ku jego pamięci). Z drugiej strony, obawiam się tonu telenoweli i narcystycznych tonów autorki.

Dlaczego? Bo parę lat temu natrafiłam na wywiad z Potocką, w którym aktorka twierdziła z pełnym przekonaniem, że gdyby Grzegorz nie odszedł do innej, wciąż by żył (!). Ja dbałam o jego regularne badania lekarskie – uzasadniała. Potwornie mnie to wkurzyło, nie mogłam uwierzyć, że dorosły i odpowiedzialny człowiek może pisać takie rzeczy, mając świadomość, że na świecie jest ostatnia żona Ciechowskiego i ich wspólne dzieci.  
[Dla tych, którym zawirowania personalno-matrymonialne lidera Republiki nie są znane, krótkie streszczenie: Grzegorz Ciechowski miał pierwszą żonę, gdy poznał Małgorzatę Potocką. Rozstał się z partnerką i związał z Potocką na, jak się okazało, 10 lat; w tym czasie urodziła im się córka, Weronika. Ostatecznie jednak porzucił Małgorzatę dla Anny, z którą również miał dzieci – troje (a która wcześniej pracowała u Potockiej i Ciechowskiego jako opiekunka do dzieci). Przy całym moim przywiązaniu do Ciechowskiego i zachwycie wobec jego twórczości, muszę stwierdzić otwarcie: stałość w uczuciach nie należała do jego mocnych stron.]

Książka Potockiej, Obywatel i Małgorzata, obejmuje wspólną dekadę ich życia – dla mnie ciekawą o tyle, że aktorka miała swój udział w przedsięwzięciach artystycznych Ciechowskiego: reżyserowała jego teledyski, współtworzyła wizerunek sceniczny Obywatela GC, występowała na płytach itd. Potocka deklaruje, że zdecydowała się wydać wspomnienia dla upamiętnienia wielkości Ciechowskiego, dla fanów - czyli na pierwszy rzut oka - wprost dla mnie. Niestety, fragmenty książki ze Wprost i z Gazety, skupiają się raczej na wątkach emocjonalnych i, co tu dużo mówić, rozczarowują.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że aktorka nie pogodziła się z rozstaniem i wciąż, już bezcelowo, ma potrzebę udowadniania (sobie? światu? wdowie?), że Ciechowski popełnił błąd. O jego odejściu do drugiej kobiety pisze: Bo gdyby przyjechał i powiedział: będąc w Ameryce, zakochałem się w Meryl Streep, tobym zrozumiała. Ale fascynacja kimś, kogo znał od dawna, kimś, kto nie może ze mną konkurować, kto nie da mu tego, co ja mu dawałam? Bo ja wiedziałam, co Grzegorza we mnie porwało i opętało. W jego drugim związku nie mogłam tego odnaleźć. Gdyby powiedział: bo z nią jest ciekawiej, bo to jest fantastyczny świat, bo wchodzimy na wyżyny intelektualne? Ale nie powiedział tego, bo to byłaby nieprawda.

Gdzie indziej wspomina, niby nonszalancko, a jednak zjadliwie: (...) rozstaliśmy się także dlatego, że przestałam fascynować się każdym jego słowem i ruchem. (...) A pojawiła się kobieta, która się do niego niemal modliła. W końcu mu się nie dziwię, bo ja sterczałam rozczochrana i zziajana na drabinie, ustawiając na Grzegorza kamerę, a Ania w pożyczonej ode mnie sukience siedziała w pierwszym rzędzie wpatrzona w niego. No to która z nas była wtedy bardziej interesująca? Ludzie potrzebują takich modlących się wyznawców. 

Ta ironia, ta pożyczona ode mnie sukienka, te wspomnienia, iż Grzegorz nieustannie powtarzał, że jestem kobietą jego życia... No, parafrazując pamiętny filmik z YT - komu to potrzebne? Chciałabym przeczytać ciekawą relację o nietuzinkowym człowieku, a obawiam się, że będą to tylko darte szaty Małgorzaty. Jak sądzicie? Czy ktoś z Kieszeniarzy czytał tę książkę (albo wyszarpał większy fragment w empiku)? Dobra rzecz czy jednak tylko 260-stronicowa Gala?

Nie matura, lecz chęć szczera, wyśle cię na Openera

Długo wahałam się, czy jechać. R., wraz z Pawłem i niejakim dj Filcem, miał karnet już od stycznia, urlop wypisany (przynajmniej mentalnie) równie długo, nocleg zarezerwowany, a koncerty wyśledzone. A ja do ostatniej chwili nie byłam pewna, czy dołączę. Głównie z przyczyn finansowych - hiszpańskie wojaże pożarły sporo funduszy, w międzyczasie zdarzyło się parę nagłych acz ekscytujących wydatków typu dentysta, a bank z niewiadomych przyczyn wciąż domaga się rat kredytu (skandaliczna nachalność, doprawdy). Poza tym festiwale muzyczne nie pociągają mnie tak bardzo, jak filmowe - cały dzień spędzony w kinie może upłynąć mi emocjonująco, a na kilku koncertach z rzędu już się nudzę i wywijam myślami.

 Open'ER, czyli ewenement i R. na wolnym powietrzu

Ostatecznie pojechałam, na jeden dzień. I nie żałowałam ani przez chwilę. (No, może z wyjątkiem jednej, gdy zatrułam się czymś na trasie, a PKP akurat zaserwowało nam dodatkową godzinę postoju w trawie - ale tę kwestię pozostawię na marginesie).

Czwartek spędzony na Open'er Festiwalu okazał się bez wątpienia najlepszym dniem koncertowym tego roku. Klucz do sukcesu? Nick Cave and The Bad Seeds! Jeśli kiedykolwiek poczujecie się starzy i zmęczeni, obejrzyjcie ich koncertowy występ - taką porcją charyzmy nie sposób się nie zarazić. Cave śmiało wychodził do publiczności, przechadzał się po ramionach rozentuzjazmowanych fanów i śpiewał, śpiewał tak elektryzująco, że nie tylko Babie Doły były rozkołysane. Do tego prowadził ujmującą konferansjerkę (People ain't no good... except people here, in Poland - co podobno wcale nie było wytrychem na każdym koncercie). Nie ustępowali mu pozostali, fantastyczni muzycy, jak skrzypek, Warren Ellis, który co drugi, dynamiczny występ kończył wyrzuceniem smyczka na scenę (po czym przez połowę kolejnego utworu szukał go wokół siebie). Znakomite widowisko!

Zdjęcie ze strony Polskiego Radia

Jakie inne rytmy trafiły mi się podczas koncertowego czwartku? Fragment występu Kim Novak, zespołu braci Waglewskich, których kilku piosenek wysłuchaliśmy w wymarzonych dla mnie okolicznościach (leżąc na trawie, jeszcze bez deszczu); Ras Luta, znany z przeboju Znowu nie mam hajsu, odrobina Łąkiłan (nie jestem wielką fanką, ale na koncertach bardzo lubię, o czym wspominałam kiedyś przy okazji przyjemności) i na deser Maria Peszek. Dla mnie okazało się to porcją w sam raz.

Co jeszcze zanotowałam w czasie Open'er Festivalu?

1. Świetną organizację. Open'er jest wielkim przedsięwzięciem, a wszystko chodzi jak w zegarku; darmowe autobusy co chwilę kursują z centrum Gdyni na lotnisko Babie Doły (przestrzeń festiwalu); cały teren jest zmyślnie zagospodarowany; oprócz scen koncertowych, nie brakuje miejsc, gdzie można coś zjeść (jako wegetarianka, byłam mile zaskoczona wyborem), żeby nabrać sił w czasie maratonu koncertów. Poza tym kusi scena teatralna (to mój jedyny żal: nie udało mi się zdobyć wejściówki na Warlikowskiego), sala kinowa, namiot designu, stoiska znanych butików, np. mojego ulubionego Pantuniestał... Dużo atrakcji, również pozamuzycznych.

2. Kalosze. Nigdy nie widziałam w jednym miejscu tak wielu różnych fasonów i kolorów.

3. Plaża. Położona niedaleko głównego miejsca akcji, wymagająca wprawdzie wspinaczki po dziko zdeformowanych schodach, ale urocza. Zapas jodu uzupełniony nie mniej, niż zapas Nicka Cave'a.

Open'erowa bluza Pawła. Do dziś trwają spory, czy kosmata kula to po prostu logo festiwalu ze sceną, czy też naprawdę kot ;)

Co tam koncerty, gdy jest diabelski młyn!

Babie doły, czyli Magda i ja na plaży miejskiej w Gdyni.

R. i ja, a jakże! Plaża miejska w Gdyni.

Skoro już fauna, to i pasażer w pociągu powrotnym (zdjęcie znane już z kieszeniowego facebooka).

A teraz? Znowu nie mam hajsu. Ale warto było!

Nie mów mi: bądź realistką, ja kochanie chcę mieć wszystko

Nie wszystko na tej płycie mnie przekonuje, ale to zdanie musiało, po prostu musiało do mnie trafić.

Jezus Marię Peszek kupiliśmy wczoraj. Na razie się z nią oswajam – jest bardziej popowa od poprzednich, ale i mniej efekciarska. Za Miasto manią przepadam, Marię awarię i jej muchomory również pożeram z apetytem – obie działają na mnie energetyzująco (do dziś pamiętam ogień Marii Peszek na awaryjnym koncercie w OdNowie).

Z tą płytą jest inaczej. Nie oczarowała mnie od razu, ale czuję, że za to ma szansę zapisać się w mojej głowie mocniej. Zaczynając od języka (bo nawet odbiór muzyki zaczynam od języka): kilka fraz ujęło mnie z miejsca, jak: za kreską kreska, aż będę niebieska albo zjednoczone stany lękowe. Inne wydały mi się trochę banalne i trochę zbyt oczywiste.

Ale zasadniczo (dopisuję po kwadransie od rozpoczęcia notki) im dłużej słucham, tym bardziej przenikliwa i tym smutniejsza wydaje mi się ta płyta. A im smutniejsza, tym bardziej do mnie przemawia. Zwłaszcza ta prosta, a tak dotkliwa fraza, z którą się ostatnio identyfikuję: Jezus Maria, nie ogarniam.

Odchodząc od wątków osobistych – powiem Wam, że w przypadku Jezus Marii zaliczyłam amplitudę emocji. Najpierw, jeszcze przed wydaniem płyty, przeczytałam w Polityce świeżutki wywiad Jacka Żakowskiego z artystką – dostępny teraz w sieci. I pomyślałam: eee, no dobra, kolejna kreacja artystki. Przy pierwszej płycie Peszek występowała w mediach jako wcielony żywioł miasta, ucieleśnienie energii metropolii – świetnie, przekonująco, tworząc zgrabny kontekst dla swojej płyty. Przy drugiej emanowała zmysłowością, zachwycała bezpretensjonalnym podejściem do seksu, autoironią i błyskotliwością. Znowu bardzo ładnie, znowu spójnie i konsekwentnie, ale odbierałam to coraz bardziej jako sceniczną kreację, skoncentrowaną wokół terminu premiery. „Tym razem będzie depresyjnie, OK” – przyjęłam przy lekturze Polityki, bez większego entuzjazmu, ciekawa płyty, ale niekoniecznie ciekawa wypowiedzi artystki. Pamiętałam, że Peszek w którymś z dawnych wywiadów mówiła, że promocja płyty wymaga aktywności i jeśli na tym odcinku odniesie sukces, potem ma wiele miesięcy spokoju, może żyć z dala od mediów, spokojnie pracować nad nowym materiałem, szlifować pomysły. Doszłam więc do wniosku, że to ten promocyjny zastrzyk aktywności, niekoniecznie wiarygodny, ale jak zwykle wyrazisty, utrzymany w ściśle określonym stylu.

Zupełnie jednak nie oburzyło mnie to, co potem okazało się źródłem szumu w mediach – że Peszek leczyła się z depresji na azjatyckiej wyspie, zmagała się z lękami w hamaku w Bangkoku itp. Bo OK, jest to rzecz również dla mnie abstrakcyjna i nieosiągalna. Ale też sama artystka w wywiadzie z Żakowskim stwierdza: Ale byłam w uprzywilejowanej sytuacji. Miałam wsparcie bliskich. Stać mnie było, żeby zapłacić bardzo dobremu terapeucie. I mogłam przestać pracować, żeby wyjechać z Polski na pół roku. O czym więc tu gadać? Czym się oburzać? Czy Peszek rzeczywiście jest oderwana od rzeczywistości? Moim zdaniem nie.

Dlatego na falę krytyki zareagowałam przekornie i tym bardziej było mi spieszno do płyty. Zachęcam Was do przesłuchania Jezus Marii, a także obejrzenia Marii Peszek w Tygodniku Kulturalnym (występuje na końcu, w kilkuminutowej rozmowie). To krótka wypowiedź, spokojna i zrównoważona, ale moim zdaniem warto jej posłuchać. A potem już tylko płyty.

Trzymajcie się, Kieszeniarze. I ogarniajcie.

Lubię w Toruniu*: festiwal Lulu

* Ponieważ chętnie dzielę się z Wami na łamach Kieszeni wrażeniami z rozmaitych podróży, postanowiłam od czasu do czasu napisać również o Toruniu. O miejscach, osobach i wydarzeniach, które ujmują mnie w tym mieście – a które być może i Wam przypadną do gustu.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Miniony tydzień był dla R. i dla mnie bardzo pracowity (co zresztą widać po częstotliwości wpisów w Kieszeniach). Dlatego z tym większą radością... zarwaliśmy dwie noce, biorąc udział w koncertach Festiwalu Lulu ;-)

Czym jest Lulu? To niewielka impreza muzyczna organizowana w Toruniu przez Mariusza Lubomskiego – przy okazji większego przedsięwzięcia, festiwalu światła Skyway. Tegoroczna, druga edycja objęła trzy koncerty, z których w dwóch mieliśmy przyjemność uczestniczyć.
Koncert pierwszy: Bogdan Hołownia i Katarzyna Groniec

Łagodne wprowadzenie w postaci kompozycji Jerzego Wasowskiego w wykonaniu Bogdana Hołowni i... absolutnie porywający koncert Katarzyny Groniec. Przy okazji uwaga: jeśli nie znacie tej artystki zbyt dobrze albo lubicie słuchać tylko od czasu do czasu, koniecznie wybierzcie się na jej koncert. Na scenie Groniec jest wcielonym żywiołem; ujawnia nie tylko znakomite możliwości wokalne, ale i talent aktorski, kabaretowy (!), niesamowity wdzięk, autoironię i elastyczność nóg. Magnetyzują również jej muzycy (brawa szczególnie dla klawiszowca). I choć pewna nadgorliwie nietrzeźwa pani z publiczności trochę przeszkadzała w występie, wykrzykując czerstwe dowcipy pod adresem artystki, impreza była kapitalna.

Finał koncertu okazał się wprost stworzony dla mnie – Groniec zaśpiewała Przyznaję się do winy Ciechowskiego (co z uwagi na fakt, że zaczęła od swojej piosenki Niewinna, stanowiło zgrabną kropkę nad i). A Lizard King po raz kolejny dowiódł, że jest jedną z najlepszych przestrzeni koncertowych w Toruniu. Polecam.

 Źródło: Wirtualny Toruń

Koncert drugi: Mariusz Lubomski i Renata Przemyk

Lubomski, z właściwym sobie wdziękiem i ekstrawagancją, wprowadził zgromadzonych w żartobliwie-nostalgiczny nastrój. Zaśpiewał kilkanaście coverów, m.in. Ciągle pada, Wspomnienie (Mimozami), Zielono mi czy Dzikie wino. (Zresztą, podczas tego ostatniego usłyszałam, jak chłopak przy sąsiednim stoliku mówi: Łee, za stary jest na tą piosenkę. Wierzcie mi, nie jest).

W repertuarze znalazło się również Jesteśmy na wczasach, dające okazję, by zobaczyć Lubomskiego w bodaj najbardziej zamaszystej choreografii w historii – z grzechotkami w rękach. Szalenie przypadła mi do gustu również aranżacja Babę zesłał Bóg – po którym, przyznam, Kiedy byłem małym chłopcem w wykonaniu Lubomskiego nie wypadło już tak przekonująco ;-) Ogólnie – duża przyjemność, mogłabym takich koncertów słuchać co tydzień.

Drugą część stanowił występ Przemyk – uroczo zaabsorbowanej zmianą butów i ozdób na włosach, wyciąganych z tajemniczej walizki. Na początku koncertu artystka powiedziała: „Toruń zawsze kojarzył mi się z Kopernikiem, Ciechowskim i Lubomskim” – czym natychmiast zaskarbiła sobie moją sympatię, bo w mojej głowie funkcjonuje podobny ciąg skojarzeń. (No, ewentualnie z Kopernika mogłabym zrezygnować.) Potem nastąpiła już seria znakomitych, nastrojowych wykonań, urozmaicanych dźwiękami dzwonków i bębenków. Barrrdzo energetycznie.

Przy tym stoliku siedzieliśmy z Magdą i R.
Czek to pseudonim artystyczny R.
Nie pytajcie, dlaczego – wie to tylko barman.

Bilet na jeden koncert kosztował w przedsprzedaży 20 zł. To zdecydowanie moje najlepiej wydane 20 zł w tym sezonie. Nie przegapcie Lulu za rok – świetna, kameralna impreza. 

Na zakończenie ciekawostka – czy wiecie, co (oprócz Lulu) łączy Przemyk i Lubomskiego? Postać Sławomira Wolskiego, tekściarza, który napisał m.in. Babę zesłał Bóg i Spacerologię.

Śwagier i franca

Gdy zaglądam do Kieszeni i widzę tytuł Ta ostatnia niedziela, natychmiast przypomina mi się najlepsze wykonanie tej piosenki, autorstwa niejakiego CeZika (polecam zwłaszcza wersję bluesową). A stąd już niedaleko do utworu, od którego zaczęła się moja słabość do pomysłowego artysty.

Przypomnijmy epokową sekwencję wydarzeń. Najpierw na YouTube pojawił się filmik z Polakiem wybitnego umysłu i wielkiej odwagi. Wsłuchajcie się:

Filmik okazał się tak inspirujący, że wkrótce powstała muzyczna wariacja na jego temat – Forfiter Blues, której jednym z autorów był właśnie CeZik. Polecam serdecznie – rzecz nienowa, ale przypominania dzieł sztuki nigdy dość!

P.S. CeZik może być Wam też znany ze śpiewania piosenek na wspak w programie Szymona Majewskiego.

P.S.2 Notkę dedykuję Magdzie i Pawłowi :-)

Szanuj punka, kup mu coś na imieniny

Pewnie większość zna, ale dla tych, którzy – jak ja – już rzadko słuchają Trójki (albo nie słuchają jej wcale) – uroczy utwór z płyty Myśliwiecka. Artur Andrus im starszy, tym lepszy!

Jeszcze Polska będzie mistrzem Polski!

Trwa maj, wokół coraz więcej wokół zwiastunów Euro 2012 (od rytmów Koko po promocje w hipermarketach), więc i Kieszenie postanowiły zaangażować się w piłkarską gorączkę. Oto motyw związany z futbolem, który budzi moje najcieplejsze emocje – piosenka Być jak Kazimierz Deyna (być) w wykonaniu Spiętego. Przepadam za nią – macie to szczęście, że poznacie ją w oryginale, a nie – jak R. – z tysiąca moich oszalałych wykonań. Polecam!

Smartphotos

Poniżej seria telefonicznych kadrów – czyli różnej maści wspomnień. Niektóre zdjęcia są świeże, inne pochodzą sprzed miesięcy, ale dopiero dziś przyszło mi do głowy, że można zgrać je na komputer. Tak już mam ze zdobyczami techniki, że oswajam się z nimi małymi kroczkami (NAPRAWDĘ małymi). Obecnego telefonu używam od prawie roku, to mój pierwszy model z ekranem dotykowym i do dziś moje ambicje technologiczne całkowicie zaspokajała duma, że potrafię wybrać numer. No dobra, dodatkowo parę miesięcy temu odkryłam radość korzystania z internetu przez telefon (co wchodziło w grę już przy poprzednim modelu, ale cóż... najwyraźniej nie byłam jeszcze na to gotowa) oraz rozkosznie większą, niż wcześniej, rozdzielczość zdjęć.

Żeby nie było – gdy się już do jakiegoś sprzętu przyzwyczaję, użytkuję go z radością i dumą, czuję się bardzo nowoczesna, swobodnie żongluję różnymi aplikacjami (najwyżej trzema), przełączam różne kable, nic mi się nie wiesza i ogólnie jest super. Do czasu, gdy trzeba wymienić telefon...

Po tym przydługim wstępie pt. Jestem technofobem (tak nazywa mnie mój brat, któremu zresztą zawdzięczam dzisiejszą notkę), czas na – jeszcze dłuższą – porcję zdjęć. Oto różne kadry z życia ewenementa, podejrzane przez dziurkę od telefonu.

Ulubiony kubek (mieści bardzo dużo kawy i kojarzy się z barwną stroną reklamy) i ulubiona pora dnia – kiedy do pokoju wpada dużo popołudniowego słońca.

Uwaga, zły kot – przedszkole przy Szosie Chełmińskiej.

Napis przy wejściu do klatki schodowej jednej z kamienic, ul. Św. Jakuba. Cudny.

Koty i kuchnia.

Zaskroniec w Parku Bydgoskim

 Tapety, które miały zamieszkać na szafie w sypialni. Zamieszkały w telefonie.

Nasze podwórko jesienią.

 Plakat z wystawy podczas grudniowego (2011) koncertu ku pamięci Republiki.
„Widowisko baletowe z udziałem zespołu Republika” – to musiało być coś!

Toruńskie śródmieście tuż po deszczu.

Napis na kamienicy przy ul. Św. Jakuba.
Majstrowie malarscy, a niestety – barbarzyńsko zamalowani.

Motylek z zeszłej jesieni – telefoniczny awatar mojej mamy.

Dwoje na bulwarze. Faaajnie.

Grudzień, hipermarket budowlany – oglądamy tapety, a R. pyta mnie:
Ty, kim był ten Łowodow? ;-)

Tyle na początek – wkrótce część druga telefonicznych kadrów. Myślę, że gdyby ktoś nie czytał tego bloga i zajrzał dopiero dziś, w tym wpisie znajdzie Kieszenie w pigułce ;-)
P.S. A dziś bardzo żałuję, że nie udało mi się dotrzeć do CSW na pokaz filmu Tu było kino o starych bydgoskich kinach – wygrało zmęczenie po zeszłej nocy, przespanej w wymiarze 1,5 godziny... Gdybyście słyszeli gdzieś o seansie tej krótkometrażówki, dajcie znać!

Tam, gdzie czeka nas czas, dobry czas

Kiedyś przepadałam za zespołem Hey. Do dziś niektórych piosenek mogę słuchać na okrągło, inne – jak Teksański czy Zazdrość – budzą mój uśmiech i wywołują wspomnienia nastoletnich emocji.

Od kilku dni chodzi mi po głowie Czas spełnienia – nucę go po przebudzeniu i przed zaśnięciem, dopada mnie, gdy wysiadam z autobusu, pobrzmiewa w uszach, gdy bawię się z kotami. Powtarzam sobie zwłaszcza ostatnie wersy – Więc spleć palce z moimi palcami...

A zatem – nadstawcie uszu. Oczy można przymknąć, bo nie znalazłam żadnego sensownego teledysku.

Tymczasem – spokojnych świąt, drodzy Czytelnicy. Pamiętacie takie powiedzenie: Zdrowia, zdrowia i jeszcze raz pieniędzy? No to ja życzę Wam zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia.

Garść przyjemności 5

Ostatnio dotyka mnie fala jesiennego spleenu, więc pora zaktualizować  przyjemności. Do czego zapraszam i Was.

1. Długie wieczory. Choć bardzo ubolewam nad faktem, że dzień kończy się, zanim wyjdę z pracy i prawie w ogóle nie widuję słońca, to zaskakująco obszerne popołudnia są zjawiskiem pozytywnym :-)

2. Poznańskie przygody i niedzielne śniadanie na rynku. Co ciekawe, całkiem dosłownie z motywem przyjemności w tle :-)

3. Plany drobnych remontów i zmian w mieszkaniu, zapoczątkowane drobnymi zniszczeniami po wymianie okien. Szkice, wzorniki kolorów, przestawianie mebli... Uwielbiam!

4. Urodziny Asi kilka tygodni temu, później wieczór andrzejkowy i pogaduchy z dziewczynami w ostatni piątek. Ewenement jest jednak zdecydowanie istotą społeczną!

5. Wieczorne seanse Gry o tron – serialu poleconego przez Roberta Q (dzięki!). Wciągające widowisko dla wszystkich, którzy lubią epickie historie, pełne intryg, rodowych namiętności i terytorialnych apetytów – osadzone w fikcyjnych krainach sprzed wielu lat. Serial tak nas zaabsorbował, że choć główny bohater wciąż powtarza Winter is coming (patrz: grafika poniżej), to wszystkie odcinki zdążyliśmy z R. – nie dosypiając, rzecz jasna – obejrzeć, zanim zima nadeszła.

Uwaga, serial jest dość krwawy (i to nie sterylnie krwawy jak np. Dexter, tylko dosłownie, naturalistycznie, z rozmachem – ciała są rozrywane na strzępy, języki odcinane, krew tryska z przebitych tętnic, a włócznie przeszywają ludzi i zwierzęta). Niejednokrotnie odwracałam wzrok, dręcząc R., żeby relacjonował mi przebieg akcji. (Co napisawszy, zastanawiam się, czy taki serial kwalifikuje się do cyklu przyjemności ;-)

Na deser dwie moje ulubione postaci (a jest w czym wybierać, przez ekran przewijają się tłumy przedstawicieli różnych rodów) i grafika meteorologiczna ;-)

6. Rozmowa z Wami o fobiach i obsesjach – chwilami wywołująca uśmiech, chwilami poszerzająca horyzonty :-) Przypominam, że w każdej chwili można dopisać własne wyznanie do listy :-)

7. Ciasta od Sowy i wino. A właściwie – trzy wina.

8. Koncert zespołu Łąki Łan w Lizard Kingu. Baaardzo energetyczne wydarzenie :-)

Dyżurne smęty

Mam w domu taki zbiór ulubionych muzycznych smętów. Trochę tam piosenki aktorskiej (np. bezcenne Millhaven), trochę Katarzyny Groniec; jest Odchodząc Republiki, Piosenka starych kochanków Raz, dwa, trzy, akcenty w postaci Lubomskiego, Błaszczyk, Turnaua, Jandy, Kaczmarskiego... (Przy okazji – Aniu, pamiętasz, jak na studiach gasiłam światło w pokoju i włączałam Ci Naszą klasę, zachęcając do kolektywnego rozrzewniania się? ;-) A między smętnymi różnościami przebłyskuje charyzmatyczny Kult.

Włączam tę płytę zawsze, gdy wpadam w melancholię (reprezentuję typ, który – kiedy już wpada – natychmiast pragnie ją sobie dodatkowo podkręcić!) Początkowo założyłam sobie nawet cztery katalogi – Wiosna, Lato, Jesień i Zima – zamierzając wgrywać do nich ulubione piosenki w różnych tonacjach (emocjonalnych, nie muzycznych ;-) Jednak gdy okazało się, że Wiosna nie różni się niczym od Jesieni, a Lato jest kompletnie puste, zostawiłam tylko Jesień ;-) 
R. nie jest fanem tego zestawu (z pewnością nie dlatego, że odtwarzałam go już setki razy!), więc pod jego nieobecność słucham składanki (czy ktoś jeszcze używa słowa składanka?) z tym większym zapałem.  Dziś postanowiłam przedstawić Wam jeden z ukochanych smętów.

Jest to Popołudnie w wykonaniu Michała Bajora. Dawniej nie przepadałam za Bajorem, kojarzył mi się z patetycznym liryzmem – ale gdy tylko usłyszałam ten utwór, doceniłam jego przejmujące, bezpretensjonalne wcielenie.

Zamknijcie oczy i posłuchajcie. Muzyka Zbigniewa Korcza i słowa Jonasza Kofty.

Parle parle, a tu sucho w gardle

Jak najlepiej spędzić czwartkowy wieczór? Oczywiście na koncercie Spiętego w toruńskim Lizard Kingu! Miejsce okazało się przyjemnie niezatłoczone, z dobrą akustyką (czasem nawet za dobrą – gdy próbowaliśmy rozmawiać), w sam raz na imprezę w klimacie Antyszant.

Bardzo lubię swobodę tej płyty, te nonszalanckie i leniwe wykonania, te szantowe parodie w tekstach, te kombinacje gitary, banjo, gwizdów i cmoknięć, te gry słów (choćby opuszczone porty), wreszcie – tę błyskotliwość (aż niedorzecznie podoba mi się fragment Może czasem warto mieć ambicję, coby być chujowym? A przy okazji – Malino, w utworze Morże padają słowa: Może by tak odebrać sobie samobójstwo? ;-)

Poza tym – usłyszeć, jak Spięty śpiewa Już kąpiesz się nie dla mnie Starszych Panów – bezcenne!

Dla smaku wrzucam jutubowy zapis krakowskiego wykonania – to nie to samo, co na żywo, ale zawsze próbkq. Marzy mi się jeszcze, by usłyszeć kiedyś na własne uszy Bang, bang (My baby shot me down) – znam je tylko z ziarnistych internetowych filmików.

Natomiast piątek spędziłam parszywie – z potwornym samopoczuciem (i to nie dlatego, że poprzedniego dnia wróciłam do domu obfita i taka napita, wtedy przynajmniej byłoby warto!). Aż własne koty mnie nie rozpoznały... Z tym większą euforią obudziłam się dziś rano bez bólu głowy (Silniejsza siłą od siły najsilniejszego morskiego lwa!). Radość była tak oszałamiająca, że na szkolenie do pracy pojechałam o godzinę za późno ;-)

A teraz cieszę się popołudniem z R. (który wrócił do domu o 2 rano, zastając mnie, jakżeby inaczej!, w najlepszym stanie) – za chwilę włączamy nowe odcinki Modern Family i pożeramy ciasto od Sowy.

A na deser dla Was – piosenka, którą wyszperał ostatnio R. i której słuchamy dziś pasjami. Pan Gotye bardzo przyjemnie się wydziera. Podoba mi się teledysk – prosty w realizacji, a pomysłowy. Enjoy!

(Czy piosenka przywołuje Wam na myśl somebody that you used to know? ;-)

P.S. A'propos wydzierania się – jutro wszyscy dajemy głos, pamiętajcie!

Sobotni zmierzch nie liczy trosk, wesoły tłum otacza kiosk

No i udało się! Piątkowy wieczór spędziliśmy wraz z Magdą i Pawłem na koncercie Katarzyny Groniec. I cóż... Było tak:

Ilustracja Stiny Persson wspominanej tu.

Koncert stanowił element charytatywnego przedsięwzięcia toruńskiej Fundacji Platon (fundacja zajmuje się wspieraniem młodych ludzi, którzy nie mają szans na realizację swoich talentów – w tym roku dochód z imprezy przeznaczony był na uczących się w Polsce studentów z Haiti). Oprócz głównej gwiazdy, na scenie pojawili się i inni artyści wspierający ideę fundacji – z mniej lub bardziej porywającym repertuarem. Dla mnie bez wątpienia przyjemną niespodzianką była konferansjerka i krótki występ Mariusza Lubomskiego.

Najbardziej jednak zauroczyło mnie Idź swoją drogą w wykonaniu Adama Nowaka, lidera Raz dwa trzy (zespołu, który – przypomnę – pochodzi z Torunia). Łagodny głos Nowaka, bezpretensjonalne tłumaczenie Młynarskiego oraz moja słabość do pierwowzoru, czyli My way Sinatry*, sprawiły, że nie mogłam oderwać oczu (i uszu) od Nowaka. Jeśli nie znacie jeszcze tej aranżacji, szczerze zachęcam do wysłuchania.

Nie zawiodła również Katarzyna Groniec – wyczekiwana przez nas dość niecierpliwie już w trakcie różnych podziękowań dla organizatorów i opowieści o Haiti. Miałam okazję słyszeć ją na żywo po raz czwarty i nie ukrywam, że znów wyszłam z koncertu oczarowana.

Krótko: jeśli lubicie repertuar Groniec, koniecznie wybierzcie się na jej koncert – utwory wykonywane na żywo to kompletnie inna jakość niż piosenki z płyty. Groniec śpiewa całą sobą, ujawniając skalę możliwości wokalnych i aktorskich, prezentując niespotykaną charyzmę (jak w obłędnym, dosłownie i w przenośni, Millhaven), talent komiczny (jak w Bigotkach, z których pochodzi tytułowy cytat), melancholię... Do tego, jak trzeźwo zauważył Paweł, koncert był daleki od stereotypu piosenki aktorskiej, gdzie liczy się tylko śpiew – zespół Kasi Groniec w partiach instrumentalnych po prostu porywał.

A jako wisienka na torcie – utwór, którego wprawdzie na koncercie nie było, ale który przychodzi mi do głowy zawsze jako pierwszy, gdy tylko pomyślę o Groniec.

Urzekła nas też sceneria. Koncert odbywał się w tzw. międzymurzu Dworu Mieszczańskiego przy ul. Podmurnej (tak, tej Podmurnej) – czyli po prostu w przyjemnie zaaranżowanym, ukrytym między murami z czerwonej cegły, ogrodzie (tudzież – ogródku pubu Koniec świata). Jeśli kiedykolwiek będziecie mieli okazję wybrać się tam na dowolną imprezę, nie wahajcie się. Atmosfera koncertu była przyjemnie kameralna, słuchaliśmy koncertu, zerkając na szczyty toruńskich kamienic, popijając Millera i podziwiając scenę zaaranżowaną na schodach Dworu Mieszczańskiego. A także ciesząc się poczuciem beztroski, gdy przedwieczorne złote słońce rozpalało serca czułym pocałunkiem...;-)

Słowem – świetny, przesycony muzyką i Toruniem, początek weekendu. A w sobotę przed zmierzchem wrócił R.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

* Słabość wynika z faktu, że My way, w wykonaniu skrzypcowym, towarzyszyło nam podczas ślubu i nieodmiennie kojarzy mi się z tym właśnie dniem (z pewnością nie mieliście okazji słyszeć tego utworu na _żadnym_ innym ślubie! ;-), a różne ciekawe aranżacje Drogi przytaczał później monmar.

Garść przyjemności

Staram się kolekcjonować przyjemności – zapamiętywać radosne momenty, pozytywne obrazy, miłe zapachy... albo, jak mawia kolega z pracy, Robert – robić sejwa z każdej przyjemnej chwili ;-)

Oto więc seria wspomnień z ostatnich dni. Do zapamiętania i przywoływania, gdy zaleje mnie fala szarości.

1. Noc Muzeów, w której najprzyjemniejsze były nie wystawy, lecz wieczorne szwendanie się po mieście ze znajomymi.

2. Niedziela z R., netbusiem, tłumem spisywanych na gorąco pomysłów oraz rozkosznym zawodzeniem Rojka w tle.

Na zdjęciu płyta z serii Najmniejszy koncert świata – polecam, jeśli, podobnie, jak R., lubicie muzyczne DVD; niedroga a sympatyczna. Obok – pokrowiec w grochy z zaprzyjaźnionego sklepu :-)

3. Pierwsze truskawki. Pieruńsko drogie i niepolskie, ale pachniały (i smakowały!) jak trzeba. Poza tym spodobała mi się skrzynka, więc nie było wyjścia ;-)

4. Miękkie futerko Iwana i Mili (to dwa z trzech nowych kotów).

5. Drugie niedzielne przedpołudnie spędzone ze Złodziejką książek. Uderzający kontrast między sielskim otoczeniem a rzeczywistością opisaną w powieści.

Patrzę na to zdjęcie i dochodzę do wniosku, że jednak nie w pełni oddaje rzeczywistość... W praktyce drugi plan widziałam jako znacznie bardziej rozmyty. Głębia ostrości stanowczo nie nadąża za moją krótkowzrocznością! ;-)

6. Popołudnie z Magdą i Pawłem. I oczywiście ceramiczne gwiazdy ;-)

7. Porywająca lektura Złodziejki w niedzielę wieczorem... a konkretnie – do 2.30 rano. Nie mogłam się oderwać!

8. Smak kawy w poniedziałek... Bo przecież nie samo przebudzenie po tym bezsensownym ślęczeniu do rana ;-)

9. Wizyta u fryzjera. Tak relaksująca, że prawie zasnęłam w fotelu – wpatrzona w te wszystkie designerskie żyrandole i lustrzane drzwi ;-)

10. Scrabble z R., któremu wydawało się, że wygra ;-)

11. Wierszyk Nosorożec Ogdena Nasha (w przekładzie Barańczaka) – znany dawno, ale odświeżony:

Nosorożec – zwierz brzydki.
Małe z niego pożytki.
Sytuację uproszczę:
Żegnam cię, nosorożcze. :-)

A Wy, jakie przyjemności zaliczyliście ostatnio? Wypiszcie je – na kartce lub w komentarzach. Wyartykułowanie ich pozwala dłużej się nimi cieszyć!

Kobiety mają mocne charaktery - jak komputery naszej ery!

Z okazji dzisiejszego święta – piosenka Kobiety są jak pierogi w wykonaniu Jana Peszka i zespołu VooVoo. Mam nadzieję, że wprawi Was w pozytywny nastrój! 

Utwór pochodzi ze spektaklu Muzyka ze słowami – niesamowitą historię jego powstawania możecie przeczytać tutaj. Przyznam, że mnie ujął zwłaszcza fragment tekstu: Gdy biegną, są podobne do metra; kiedy stoją, są podobne do tramwaju – znacznie to fajniejsze, niż np. piękne jak okręt pod pełnymi żaglami, jak konie w galopie...;-)

Wszystkiego najlepszego, dziewczyny!

 Ilustracja Ines do Carmo z jej bloga.

12 miesięcy

Zwykle nie mam tendencji do noworocznych podsumowań, ale dziś od rana snują się za mną wspomnieniowe nastroje, więc zrobię wyjątek.

To był dla mnie bardzo pracowity rok. Przede wszystkim ze względu na obowiązki służbowe, czyli blaski i cienie tzw. kierowniczego stanowiska – poczucie większej autonomii, satysfakcja z możliwości realnego decydowania o niektórych sprawach – ale i smak odpowiedzialności, którą czuje się długo po godzinach pracy... Niezmiennie jednak (muszę to zapisać, żeby przypominać sobie w chwilach trudnej codzienności ;-) – radość z pracy w fajnym zespole i, tak po prostu, zajmowania się ciekawymi sprawami. Obszar reklamy pozostaje dla mnie wciąż twórczy i inspirujący – zastanawiam się, na jak długo wystarczy mi tej energii... ;-)

Równolegle toczyły się zmagania z doktoratem z literatury – wątek, który przez minionych parę lat wpisał się w moje życie na tyle mocno, że niemal zapomniałam, że powinien kiedyś dojść do finału ;-) Cóż... po raz kolejny przekonałam się, że łączenie naukowych aspiracji z absorbującą pracą na etacie wymaga ogromnej dyscypliny... A tej, niestety, nierzadko mi brakowało.

Ten rok to również dalszy rozkwit mojej pasji kinowej  – którą mogliście śledzić w kieszeniowych recenzjach, a która w tym roku zaowocowała też wydarzeniami związanymi z Allenem. To dla mnie przyjemna niespodzianka roku 2010. 

I tylko znów żal mi, że pory roku minęły mi tak niepostrzeżenie... Że natłok tych codziennych obowiązków powoduje, że co jakiś czas podnoszę głowę i myślę: O, już znowu wiosna! albo Zima? A ledwie skończyło się lato... To w zasadzie jedyna wątpliwość, która trapi mnie w związku z moim stylem życia – że mam wrażenie, iż miesiące przeskakują mi przed oczami jak przezrocza wyświetlane w dzieciństwie z rzutnika – gdzie z kadru na kadr radykalnie zmieniała się sceneria, pogoda i długość włosów mamy :-) Brakuje mi tak prozaicznych rzeczy, jak możliwość zobaczenia jesiennej, słonecznej ulicy w ciągu dnia albo letni spacer Bulwarem Filadelfijskim przed południem – kiedy nie ma tam tłumów, jak w weekend, a jest pogodnie i pachnie rzeką... To drobne przyjemności, za którymi ogromnie tęsknię, gdy porównam swoje życie z czasem studiów. Pod każdym innym względem, przyznaję, zmiany zachodzące w związku z tzw. dorosłością mi pasują ;-)
- - - -  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Tymczasem poniżej seria wrażeń z dwunastu miesięcy. Natknęłam się na pomysł takiego zestawienia przypadkiem, na jednym z fotoblogów, i pomyślałam, że to zabawa idealna dla mnie. Lubię kolekcjonować wspomnienia, tworzyć kolaże z ulubionych zdjęć, nadawać tytuły fotografiom, żeby nie były tylko mechanicznymi IMG_001, zapisywać ważne momenty i chwilowe emocje... A ten przegląd sprzyja odkurzaniu sentymentów :-) Poniżej więc seria wrażeń z dwunastu miesięcy. Skoro we wstępie było dużo o pracy, tu skupiam się na wszystkim, co działo się poza nią (z paroma wyjątkami).

STYCZEŃ

Styczeń minął pod psem... psem z głową w dole, czyli pod znakiem jogi :-) Zaczęłam ją praktykować rok wcześniej – i z Nowym Rokiem 2010 zapisałam się na serię zajęć (na marginesie: cudowna sprawa – polecam wszystkim z kręgosłupem równie pokrzywionym, jak mój ;-) Styczeń to również toruńskie wycieczki do teatru.

LUTY 

Niezbyt widny, zasypany śniegiem i pracą – miał jednak parę pogodnych akcentów. Jednym z nich był przyjazd Ani i Maćka do Torunia (kiedy patrzę na zdjęcia z tego weekendu, aż trudno mi uwierzyć, że słońce świeciło tak mocno :-)

  Ania przy pomniku Kargula i Pawlaka – przed toruńskim kinem 

Drugim – rejestracja stowarzyszenia konsumenckiego, nad którym pracujemy w gronie zaprzyjaźnionych dziewczyn z tego bloga i tego forum. Czym się zajmujemy? Chodzi o propagowanie starannego doboru bielizny, zwalczanie stereotypów związanych z podziałami na mały i duży biust, walkę o dostępność biustonoszy w szerokim zakresie rozmiarów, wreszcie – domaganie się wysokich kompetencji ekspedientek. Jedna z inicjatyw tego roku to akcja NAGIE biusty ;-), a ogólny artykuł o naszej działalności znajdziecie m.in. w Wysokich Obcasach. Sprawa stowarzyszenia w toku!

MARZEC

Marzec zwykle budzi we mnie pozytywne skojarzenia, bo to czas urodzin R. i moich :-)

W tym roku oznaczał dla nas też nowości motoryzacyjne – po tym, jak rozsypała się  15-letnia Niebieska Strzała (na zdjęciu poniżej – jeszcze żywa ;-), musieliśmy sprawić sobie nowy środek lokomocji. Aktualnie jest to fokus-pokus.

  Nissan Sunny podczas not so sunny weather ;-)

Ten miesiąc to też dalsza współpraca z magazynem branżowym poświęconym bieliźnie – pisanie artykułów, przeprowadzanie wywiadów... W marcu nadeszły też pierwsze prawdziwie słoneczne popołudnia.

KWIECIEŃ 

Kwiecień to koncert Lao Che, to słupska konferencja, to wreszcie niedzielne wypady do rodziców, gdzie zwierzęcych łap jest zawsze więcej, niż ludzkich stóp ;-)

MAJ

Maj to pierwszy w tym roku grill – u Adriana, który najchętniej inaugurowałby sezon grillowy w styczniu ;-) To pierwsze minimajówki, pierwsze tulipany...

...a także sympatyczny wieczór spędzony w gronie przyjaciół z liceum. Daaawno niewidzianych, aktualnie wyposażonych w małżonki i, częściowo, w potomstwo ;-) Maj to wreszcie pierwszy w tym roku weekendowy wyjazd – do Jastrzębiej Góry.

Na ten miesiąc przypadły też początki ślubnego szaleństwa – czas szkicowania sukienek (w moim przypadku liczba mnoga jest jak najbardziej uzasadniona ;-), wymyślania dekoracji, zaproszeń, muzyki itp.

CZERWIEC

Czerwiec to podróż przedślubna z przyjaciółmi :-) czyli beztroska i bajeczna Chorwacja! Pełna inspiracji, relaksującej lektury i... pięknych okien.

To również miesiąc edukacyjnych wypadów na etnoczwartki. A w pracy – okres najintensywniejszej pracy nad pewnym ciekawym zleceniem – z pogranicza eventu, filmu oraz... teatru. Cykl wyczerpujących, ale zabawnych prób – i moje szaleństwo reżyserskie! Czerwiec to również pierwsze urodziny Kieszeni (hurra!:-) oraz seria dalszych przygotowań do ślubu – m.in. drukowania pokręconych zaproszeń.  Poza tym – ostatni miesiąc mojego udziału w zajęciach z ceramiki – planowałam wrócić na nie jesienią, ale do tej pory mi się nie udało... Może w styczniu?

LIPIEC

Lipiec był odurzający – nie tylko zapachem kwiatów :-)

Radość ze ślubu zdominowała lipcowy nastrój. I mimo że nie mieliśmy wtedy  z R. żadnego urlopu, w pracy działo się sporo, a sam ślub zamknął się przecież w jednym dniu – to mam wrażenie, że świętowaliśmy przez cały lipiec :-) Poprzez przygotowania, poprzez wariackie przestawianie kwiatów po weselu ;-), czytanie życzeń i radość z prezentów,  późniejsze rozpamiętywanie wspaniałych chwil, wreszcie – poprzez szaleństwa poprzedzające nasz ślub...

SIERPIEŃ

Początek miesiąca spędzony sielsko między ustami a Dwoma Brzegami ;-) Kolejna seria zachwytów nad Kazimierzem oraz filmowych przyjemności. Sierpień to też nadmorski weekend w Dębkach. To niesamowite, że takie wyjazdy trwają ledwie dwa dni, a ja pamiętam je niemal  jak wakacje ;-)

WRZESIEŃ

Grzybobrania i inne słomiane przyjemności. Firmowy weekend w Wieżycy – miejscowości na Kaszubach (ośrodek położony w niezwykle pięknym miejscu). Wrzesień to także Indonezja – klacz, dzięki uprzejmości której przypominałam sobie jazdę konną ;-) Jako kontynuacja integracji – baaardzo przyjemne spotkanie kulinarne z koleżankami z pracy, podczas którego: a) oszalałam na punkcie gry tabu, b) niespodziewanie zaczęłam żywić ciepłe uczucia wobec nowej płyty Moniki Brodki ;-)
W tym miesiącu zdarzył się też najpiękniejszy film roku. A'propos filmów – wrzesień to również czas montowania materiałów nakręconych na Dwóch Brzegach – żeby dzięki filmowej minirelacji wygrać bilety na przyszłoroczny festiwal... Udało się :-) Natomiast ze smutnych wieści związanych z kinem – zamknięcie kina studyjnego w Toruniu, ostatniego z czterech, które istniały, kiedy trafiłam do tego miasta.

PAŹDZIERNIK

Miesiąc absolutnie zdominowany przez wykłady i konferencje – słupskie spotkanie z kulturą żydowską, katowickie – z literaturą i toruńskie – z Woodym Allenem. Październik to czas trochę innego życia...

Poza tym początek kursu angielskiego – jak w zeszłym roku. Lubię te zajęcia, lubię prowadzącego i mimo że konwersacje z angielskiego nie są mi teraz jakoś szczególnie potrzebne, to nie potrafię zrezygnować ;-) Choć w przyszłym roku już nie wrócę – na jesień 2011 przewidziany jest inny plan... Październik to też słoneczne popołudnie w Golubiu Dobrzyniu.

LISTOPAD

Minęły trzy lata, od kiedy wprowadziliśmy się do własnego M. Jeszcze dwadzieścia siedem i będzie realnie nasze! ;-) Listopad to refleksyjne spacery po starych cmentarzach – niemieckim w Solcu Kujawskim i żydowskim w Koronowie. A na drugim biegunie – radosne urodziny Asi, Andrzejki (i lanie wosku, podczas którego każdy wywróżył sobie piec ceramiczny ;-), koncerty Pustek (dobry) i Strachów na Lachy (wolę słuchać z płyty – na koncertach nie czuję się grupą docelową ;-) Ponadto w tym miesiącu Kieszenie przystroiły się w nowe szaty ;-)
Listopad to również okropności w pracy. 

GRUDZIEŃ

Miesiąc zaczyna się koncertem Lao Che. Potem m.in. spacery po śniegu, Lubomski i Kasia Groniec, spotkanie z twórczością Allena na wydziale historii sztuki, Gaba Kulka na koncercie ku pamięci Ciechowskiego. A na zakończenie – Sylwester w wydaniu musicalowym, czyli ewenement w stroju Velmy Kelly z Chicago... Choć obuwie, jakie założyła na drogę, na to nie wskazywało ;-)

 Szczęśliwego Nowego Roku!