Napój rozgrzewający

W pracy u nas dziś tak zimno (z utęsknieniem wypatrujemy sezonu grzewczego!), że życzyłabym wszystkim kawy w takich kubkach:

Oryginalna dziergana porcelana wyszperana tutaj. Prawda, że już na sam widok robi się cieplej? Myślę, że mając takie wyposażenie, moglibyśmy bez wahania powiedzieć, że nasza agencja ma najlepszy serwis! ;-)

Parle parle, a tu sucho w gardle

Jak najlepiej spędzić czwartkowy wieczór? Oczywiście na koncercie Spiętego w toruńskim Lizard Kingu! Miejsce okazało się przyjemnie niezatłoczone, z dobrą akustyką (czasem nawet za dobrą – gdy próbowaliśmy rozmawiać), w sam raz na imprezę w klimacie Antyszant.

Bardzo lubię swobodę tej płyty, te nonszalanckie i leniwe wykonania, te szantowe parodie w tekstach, te kombinacje gitary, banjo, gwizdów i cmoknięć, te gry słów (choćby opuszczone porty), wreszcie – tę błyskotliwość (aż niedorzecznie podoba mi się fragment Może czasem warto mieć ambicję, coby być chujowym? A przy okazji – Malino, w utworze Morże padają słowa: Może by tak odebrać sobie samobójstwo? ;-)

Poza tym – usłyszeć, jak Spięty śpiewa Już kąpiesz się nie dla mnie Starszych Panów – bezcenne!

Dla smaku wrzucam jutubowy zapis krakowskiego wykonania – to nie to samo, co na żywo, ale zawsze próbkq. Marzy mi się jeszcze, by usłyszeć kiedyś na własne uszy Bang, bang (My baby shot me down) – znam je tylko z ziarnistych internetowych filmików.

Natomiast piątek spędziłam parszywie – z potwornym samopoczuciem (i to nie dlatego, że poprzedniego dnia wróciłam do domu obfita i taka napita, wtedy przynajmniej byłoby warto!). Aż własne koty mnie nie rozpoznały... Z tym większą euforią obudziłam się dziś rano bez bólu głowy (Silniejsza siłą od siły najsilniejszego morskiego lwa!). Radość była tak oszałamiająca, że na szkolenie do pracy pojechałam o godzinę za późno ;-)

A teraz cieszę się popołudniem z R. (który wrócił do domu o 2 rano, zastając mnie, jakżeby inaczej!, w najlepszym stanie) – za chwilę włączamy nowe odcinki Modern Family i pożeramy ciasto od Sowy.

A na deser dla Was – piosenka, którą wyszperał ostatnio R. i której słuchamy dziś pasjami. Pan Gotye bardzo przyjemnie się wydziera. Podoba mi się teledysk – prosty w realizacji, a pomysłowy. Enjoy!

(Czy piosenka przywołuje Wam na myśl somebody that you used to know? ;-)

P.S. A'propos wydzierania się – jutro wszyscy dajemy głos, pamiętajcie!

Barwy maskujące

O czym najlepiej napisać obok notki o dziewczyńskich obsesjach i dzień po Światowym Dniu Zwierząt? Oczywiście – o dziewczynach, które ma się pod swoją opieką! A którym, owszem, i rozmaite fobie są nieobce.

Jeśli ktoś z Was marzył kiedyś, żeby być niewidzialnym* – nie zwracać na siebie uwagi i dyskretnie wtopić się w otoczenie – niech uczy się od Klary!

Bardzo lubię to zdjęcie. A dla kontrastu kot, którego lepiej widać – a który natomiast ma nieco mniejszą wprawę w pozowaniu...

 Dopisek od Figi: Sam jesteś gróby, aparat dodaje pieńć kilo!

Im dłużej patrzę na Klarę i Figę, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że recepta na dobre samopoczucie, wysoką samoocenę i niezależność od krytyki innych, jest jedna. Banalna. Zwięzła. Być kotem.

Na zakończenie – życzę Wam tak odprężającego popołudnia, jak na poniższej fotografii (wylegująca się Klara to jedyna okazja, by złapać ostrość – Klara w trybie domyślnym, czyli wierzgającym, skutkuje jedynie uwiecznieniem smug).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
* Przypomniała mi się anegdotka, zasłyszana chyba w jakimś filmie: że na pytanie Wolałbyś być niewidzialny czy umieć latać? wielu z nas odpowiada natychmiast, z dużą pewnością, bez wahania. Zupełnie, jakbyśmy temat niewidzialności i latania mieli wnikliwie przemyślany ;-) A jak jest u Was? Latać czy zniknąć?

Dziewczyńskie fobie

To będzie notka o ciuchach. Nie ma takich wielu w Kieszeniach, więc lojalnie uprzedzam. Same ciuchy. I buty.

Zauważyłam, że im jestem starsza, tym swobodniej podchodzę do swojego wyglądu.  Generalnie z większym luzem traktuję wiele spraw – mniej przejmuję się opinią innych,  mniej zadręczam sprawami, na które nie mam wpływu itp. Jednak w przypadku ubrań zmiana jest najbardziej widoczna – bo zewnętrzna.

I spojrzenie na własną szafę, przy okazji chowania do niej letnich sukienek, przypomniało mi całą gamę dziewczyńskich fobii, kompleksów i obaw, które krępowały mnie przed laty.

Uświadomiłam sobie na przykład, że liceum i zdecydowaną większość studiów spędziłam w spodniach. Przez cztery lata szkoły średniej sukienki nie założyłam ani razu (z wyjątkiem studniówki i połowinek). Na studiach zdarzały mi się sporadycznie jakieś suknie indyjskie, jakieś bezpieczne spódnice do kolan – ale nie przełamywały monopolu nogawek.

Piękne zestawienie obrazków zaczerpnięte stąd

Paradoksalnie – zawsze lubiłam bawić się strojem, montować sobie jakąś biżuterię, malować koszule we wzory, wybielać spodnie Ace (albo nosić dżinsy brata, które mama przypadkiem potraktowała wybielaczem) – coś tam przerabiać i przeszywać. Ale dziś widzę, że fantazja miała pole do popisu w dość sztywnych ramach – dotyczyła dodatków albo sprawdzonych fasonów. Zakładałam np. czarne, sztruksowe dzwony, czarne martensy i czarną bluzkę (dopasowaną, przyznaję – jedyny plus, że nie lubiłam workowatych ubrań), a do tego pasek i torebkę w fioletach. I to była moja szalona stylizacja!

Im dalej w las, tym więcej tego typu ograniczeń sobie przypominam. I uzmysławiam sobie, że coś, co kiedyś wydawało mi się zwyczajnie moim upodobaniem albo moim nawykiem, często było podszyte brakiem wiary w siebie. Prozaiczne kompleksy opatrzone buńczuczną etykietką – np. Przecież mam prawo, mogę chodzić tylko w spodniach! Bo jasne, mogę – tylko w tych nastoletnich myślach to brzmiało raczej: Przecież mogę chodzić tylko w spodniach, bo w spódnicach wyglądam okropnie!

Dziś mam sukienki w różnych kolorach, w rozmaite wzory, o różnych długościach i, tu Was zaskoczę, wcale nie dlatego, że moje nogi zyskały posągowe kształty! Kiedyś nie lubiłam sandałów, bo uważałam, że mam wyjątkowo brzydkie stopy (hmm...), nosiłam więc głównie martensy. Do martensów nadal mam sentyment, ale przy 30 stopniach, to jednak... cóż. Dawniej  też ciągle hodowałam długie włosy – nie z powodu wiary, że są szczególnie ładne, lecz obawy, że w krótkich to dopiero będzie masakra.

I myślę sobie – skoro teraz zbliżam się do 30-tki (tak, wiem, idę jak burza z tą autoterapią!), ile jeszcze takich fobii sobie przypomnę?

Zmiana w głowie dokonuje się stopniowo. Na pewno spora w tym zasługa ludzi, których spotkałam – i kobiet, których wsparcie uczyło samoakceptacji, i mężczyzn, tych ważnych, których spojrzenia roztapiały kompleksy. Na pewno częściowo to kwestia młodzieńczego uporu – tych nastoletnich przekonań, które są dziwne i arbitralne, ale – jak przystało na młodość – niedorzecznie trwałe (np. mój brat przez pewien czas absolutnie nie nosił bluz ze ściągaczami przy rękawach). Ale i z pewnością to wynik po prostu dorastania – większego dystansu do siebie, zmiany priorytetów, dojścia do tego oczywistego wniosku, że nogi wszyscy mamy względnie normalne i w sumie kogo obchodzi moja spódnica.

Ach, gdyby tak można było tę świadomość wstrzykiwać do głów dorastającym dziewczynkom. A może u Was było inaczej? Może Wasze poczucie własnej wartości rozwijało się harmonijnie i bez przeszkód? Czy pamiętacie jakieś nastoletnie lub późniejsze obsesje? Kompleksy, które powstrzymywały Was przed kupnem sukienki w innym, niż zwykle, kolorze? Fakt zaopatrywania się zawsze w jeden fason spodni, bo skoro raz były dobre, to po co zmieniać? Podzielcie się.

Jutro to dziś, tyle że jutro

Wróciłam właśnie do domu po cudownym weekendzie, otworzyłam okna, nakarmiłam koty, włączyłam telewizor... i nie zdążyłam jeszcze pomyśleć nieuniknionego: Szkoda, że weekend już się kończy, gdy z ekranu rozległo się tytułowe zdanie – cytat z Mrożka.

I pomyślałam: Może to dobra wróżba, może jutrzejszy dzień, choć powszedni, zachowa coś z sielskości weekendu? :-) Może fragment rozdania nagród Nike będzie moim horoskopem na jutro? Zresztą, nie może, po prostu – niech będzie! Zaanonsujmy go zatem – szanowni Państwo, nadchodzi wspaniały PONIEDZIAŁEK!

Obrazek stąd

A dlaczego weekend był cudowny? Bo udało się wycisnąć z niego tyle przyjemności, ile mi się marzyło. Słysząc w piątek zapowiedzi pięknej pogody, postanowiliśmy z R. nacieszyć się jesienią (uwielbiam jesień i wiosnę, tymczasem te pory roku coraz słabiej zaznaczają się w kalendarzu – ginąc między porą ciepłą a porą zimną...). Dlatego pół soboty spędziliśmy na spacerze-biegu po toruńskich lasach (co dostarczyło mi niemałej satysfakcji – nie jestem dobra w biegach, a ten jesienny maraton zachęcił mnie do dalszych prac nad kondycją :-). Potem zjedliśmy pyszny obiad w pokoju oblanym słońcem (bardzo lubię nasz duży pokój w słoneczne dni, ok. 14-15, czyli w porze, gdy – niestety – zwykle nie ma nas w domu; ma wtedy niesamowicie dużo światła, wprost zaprasza do wylegiwania się na kanapie), następnie udaliśmy się na drzemkę...

I to dopiero było coś! :-) Nie żartuję, wstałam po tej drzemce jak nowo narodzona, a że ostatnio walczę z bezsennością, każda chwila spokojnego, ciągłego snu wydaje mi się bezcennym zastrzykiem energii. Wieczór spędziliśmy na oglądaniu filmów, piciu gorącej czekolady o północy i pakowaniu – bo dziś rano R. wyruszył, niestety, w tygodniową podróż służbową. Ja natomiast... spakowałam koty i książkę i pojechałam do zaprzyjaźnionego ogrodu! :-)

I tu dopiero jesień ujawniła się w świetnej postaci! Jeśli w tym tygodniu nadejdą nagłe przymrozki albo kraj zaleją hektolitry deszczu, będę mogła przypomnieć sobie te chwile: widziałam liście w żółtych i czerwonych kolorach, wylegiwałam się na leżaku, wpatrzona w _całkowicie_ bezchmurne niebo (urozmaicone tylko kluczem rozwrzeszczanych gęsi :-) i opalając twarz (na upartego można było założyć bikini i swobodnie się opalać – o tym, że mamy październik, przypominała jedynie ogromna różnica temperatur między miejscami w słońcu a w cieniu). A także – przyglądałam się motylom "pawie oczko", które, w liczbie pięciu (!), usiadły na ścianie domu i wygrzewały się kolektywnie (trzymałam się blisko motyli również dla ich bezpieczeństwa – żeby pacyfikować Figę). Poza tym – piłam kawę, jadłam winogrona i czytałam Przestrzeń za szkłem Simona Mawera.

Cudownie. Relaksująco. Jesiennie. Jak widzicie, do szczęścia trzeba mi raczej klimatów uzdrowiskowych i błogiego lenistwa, niż zastrzyków adrenaliny ;-) Życzę Wam i sobie, żeby nadchodzący tydzień rozpieszczał nas wszystkich!

P.S. Tymczasem trzymajmy kciuki, żeby R. w tym tygodniu odnosił same sukcesy, a Magda i Paweł wrócili bezpiecznie ze swojej podróży do Francji! Zresztą cała Polska na nich czeka, bo podobno szykuje się Francuski tydzień w Lidlu ;-)

Ki...diabeł?

Powiedzcie mi, czy słowo kibol weszło już do oficjalnego języka? Coraz częściej w nagłówkach artykułów czy zajawkach reportaży widzę sformułowania: Premier spotkał się z kibolami albo Negocjacje z kibolami pod kancelarią.

I zastanawiam się – czy powstała jakaś niepisana zasada, że kibol nie jest już kolokwializmem (w słowniku PWN figuruje wciąż jako wyraz pospolity)? Pamiętam określenie pseudokibic, ale dawno już nie słyszałam go w mediach – natomiast kibole anonsują się zewsząd – z prasy, radia, telewizji...

Jak oceniacie taki nawyk językowy? Dla mnie Premier rozmawiał z kibolami brzmi wciąż równie abstrakcyjnie, jak: Minister Pracy wsparła zapomogą żula albo Oficjalny cykl spotkań prezydenta z menelami. Brr :-)

Jako wisienka na torcie kibolskiego tematu – klasyk Marka Raczkowskiego:

A na zakończenie – już w oderwaniu od wątków lingwistycznych – zachęta do cieszenia się słońcem (weekend ma być piękny!), wyrażona zdjęciem Erin Heatherton. Cudownie piegowata, prawda?

Zdjęcie wyszperane na womanopole

P.S. Ja tu zachwycam się dziewczynami, a tymczasem – najlepsze życzenia dla chłopców! Nie tylko piegowatych :-)

Billboard, billbald

Wśród moich bliskich jest osoba, która zajmuje się zawodowo produktami do pielęgnacji włosów – ta reklama powinna ją zainteresować! ;-) Pomysłowo i zadziornie, a przy tym bardzo klarownie, przekazany komunikat.

Reklama wyszperana na Ads of the world.

Trendy w (ko)modzie

Najmodniejsze desenie zawładnęły światem mebli! Wyobraźcie sobie – budzicie się pewnego dnia, a po swojskiej komodzie paradują kropki, krawędzie mebla giną pod pepitką albo... pionowe pasy nie pozwalają otworzyć szuflad!

W ten sposób wyobraźnię pobudza marka Seletti :-) Oprócz prezentowanych modeli, znajdziecie na jej stronie stoły, krzesła czy gabloty w oryginalne wzory. Gotowego egzemplarza bym nie kupiła, ale odświeżyć w ten sposób starą komodę – dlaczego nie? :-) Zwracam uwagę na staranność Seletti w doborze odcieni uchwytów. Inspirujące!

Jazda na dywan!

Często pokazuję w Kieszeniach inspirujące prace ilustratorów czy projektantów. Szczególnie lubię pisać o artystach z Polski – wtedy promuję ich nie tylko z podziwem, ale i z narodową dumą, a jednocześnie łatwiej mi wyszukać punkt sprzedaży danego obiektu.

Dziś na tapecie pomysł Joanny Rusin i Agnieszki Czop – absolwentek łódzkiej ASP. Jest to dywan z ruchomymi elementami w postaci kolorowych samochodów – idealny do pokoju dziecięcego! (Tym samym, z myślą o Agatce, kontynuuję cykl kieszonkowy, czyli tematy dziecięce w Kieszeniach).

Osobom, które dywan zachwycił bez reszty, podsuwam informację o jego cenie: 4350 zł (jak widać, cena dla tych, którym _naprawdę_ reszty nie trzeba ;-) A produkt do nabycia m.in. w tym sklepie. Ja pozostanę przy samochodach jako dekoracji bloga, ale poczynania duetu Rusin-Czop z pewnością będę obserwować.

P.S. Niespodzianka – Joanna Rusin wykreowała również filcowe podkładki, które – nieświadoma ich autorstwa – prezentowałam w Prezentach z Kieszeni. Jaki ten świat designu mały...