Katowice i panienki z okienka

Uff... Wróciłam do Torunia. Katowicka konferencja – bo to ona była celem mojego wyjazdu – przebiegła bez zakłóceń, dostarczyła mi trochę stresu (zwłaszcza w części poświęconej komentarzom do referatów), ale i sporo inspiracji do dalszej pracy. Ogólny bilans – na plus!

Ilustracja Matte Stephensa

W moim przypadku wyjazd do Katowic oznaczał niemal siedmiogodzinną podróż, miałam więc sporo czasu na czytanie (o czym będzie mowa w oddzielnych notkach), wszelkiej maści rozmyślania, a przede wszystkim – podziwianie dynamicznie zmieniających się za oknem kadrów jesieni. Zawsze zaskakuje mnie, jak łatwo – żyjąc na co dzień w mieście i spędzając większość czasu w biurze lub w domu – zapomnieć, ile jest w Polsce miejsc, w których linia horyzontu nie kończy się na najbliższym budynku :-) Przyjemnie było obserwować jesienne panoramy, wodzić wzrokiem za majaczącymi w tle konturami drzew, liczyć odległe stawy i sadzawki, w których odbijało się słońce... Moje oczy stanowczo odzwyczaiły się od takiej perspektywy.

Zmieniał się pejzaż za oknem, zmieniały się stacje kolejowe, a niebo pozostawało niewzruszone

PKP i chmury idą łeb w łeb!

W Katowicach byłam po raz pierwszy – niestety, nie miałam wiele czasu na zwiedzanie miasta (spędzałam czas głównie w budynku UŚ), ale udało mi się odbyć parę krótkich spacerów. Całkiem przyjemnych, nie powiem, ale Katowice nie zdążyły mnie urzec niczym szczególnym. Może innym razem :-) Przyjemnym akcentem było za to spotkanie z Marysią. Zajadając zapiekane brokuły i popijając wino, ja opowiadałam Marysi o przedziwnych akademickich postaciach, a Marysia mnie – o... żurawiu i czapli ;-)

Niestety, podróż powrotna nie przebiegła tak płynnie, jak oczekiwałam – z powodu zawirowań PKP utknęłam na godzinę na Warszawie Centralnej, gdzie doświadczyłam przedziwnego spotkania z informacją kolejową. Prawdę mówiąc, nie sądziłam, że gdzieś jeszcze stereotyp pani z okienka ucieleśnia się w takim wymiarze ;-) Moja rozmowa z trzema pracownicami informacji wyglądała następująco:

Ewenement (pokazując bilet przy okienku nr 1): Dzień dobry, chciałabym się dowiedzieć, czy z tym biletem mogę jechać pociągiem TLK o 18.55, czy też...
Pani nr 1: Ja nie wiem.
E.: Słucham?
Pani nr 1: Podejdzie pani do drugiego okienka, Wanda tam musi pani sprawdzić w rozkładzie.
E.: Dziękuję.

Przy okienku nr 2:
E.: Dzień dobry, chciałabym się dowiedzieć, czy z tym bilecie mogę jechać pociągiem TLK o 18.55... Miałam wracać pociągiem innej spółki i nie jestem pewna.
Pani nr 2 (stanowczo, nie patrząc na bilet): Nie, nie może pani. (wstaje i odchodzi)
E. (osłupiała, czeka na powrót pani nr 2). Po jej nadejściu:
E.: Dlaczego nie mogę? To znaczy czy mam zrobić jakąś dopłatę...?
Pani nr 2: Nie, podejdzie pani do okienka nr 3. (znów zrywa się z miejsca i zatrzaskuje okienko).
Ewenement – rozglądając się już powoli za ukrytą kamerą :-) – maszeruje do trzeciego okienka. 

Pani nr 3 (z wdziękiem uprzedzając moje pytanie): No więc w czym problem?
E.: Mam tutaj bilet, który przeznaczony był na wcześniejszy pociąg...
Pani nr 3: To czemu pani nim nie pojechała?!
E. (zbita z tropu): Bo mój pociąg z Katowic miał spore opóźnienie...
Pani nr 3: No to trzeba drugi bilet kupić. O co chodzi?
E.: Właśnie próbuję powiedzieć! Czy na podstawie tego biletu, mogę jechać pociągiem .. (opisuję godzinę, stację itp.).
Pani nr 3: No oczywiście, że pani może! (po chwili) Wystarczyło zresztą zapytać konduktora w tym drugim pociągu. (no przecież! ;-)

Dłuższą chwilę nie mogłam wyjść ze zdumienia. Pozostaje mi się cieszyć, że okienko nr 4 było zamknięte! A zupełnie poważnie, to zastanawiam się, jak wygląda sytuacja, gdy o pomoc prosi np. obcokrajowiec.
Natomiast z powodu gorących uczuć, jakie wywołały we mnie trzy gracje z PKP, postanowiłam utrwalić miejsce naszego spotkania

Tymczasem – w sam raz, by zamknąć opowieść klamrą kompozycyjną – tuż po powrocie dowiedziałam się, że moje drogie Toruń i Bydgoszcz odpadły z wyścigu o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury (nie, żebym była tym szczególnie zaskoczona, przyznaję), natomiast wśród miast, które zakwalifikowały się do kolejnego etapu, są... Katowice :-) Więcej w artykule pod uroczym hasłem Koniec mitu śląskiej dupowatości. Powodzenia!

Kolory na wtorek

Przez najbliższe dni Kieszenie będą na Śląsku :-) Zostawiam Was z życzeniami zdrowia (na przekór powszechnie panującym trendom) oraz  barwnymi ilustracjami Joanny Szachowskiej (wspomnianej niedawno w Post Scriptum). Więcej prac artystki znajdziecie na jej stronie – niestety, przygląda się je dość niewygodnie – łatwiej w tej galerii rysowników. Do zobaczenia!

Niepotrzebnie urodzone

Dom Augusty przepełniony jest gorzkimi wspomnieniami i niezrealizowanymi marzeniami; mieszkają w nim bolesne rodzinne tajemnice, młodzieńcze złudzenia i piętrzone latami frustracje. Przez ciemny korytarz, chłodną kuchnię czy ciasną garderobę przemykają szepty kilku pokoleń kobiet – potomkiń tytułowej Augusty. 

W ich losach Axelsson zamyka całe spektrum kobiecych porażek i nadziei. Śledzimy rozpaczliwe próby osiągnięcia niezależności przez nastolatkę, patologiczny związek uczuciowy jej matki, skrajną nieśmiałość i całkowity brak wiary w siebie pewnej starszej pani (Nie przepisano jej tylko pigułek na jej największą boleść: wstyd, że urodziła się sobą...) czy bierność i rezygnację pięćdziesięciolatki, która analizuje stan swojego małżeństwa. Innymi słowy – ciężar skrywanych przez dekady tajemnic, morze niewypowiedzianych słów i przemilczanych oskarżeń.

A wszystkie historie – choć rozpisane na całe stulecie i dotykające rozmaitych problemów – łączy jeden rys: rozpaczliwe pragnienie miłości. Jest to zresztą cecha odczuwalna też przy Kwietniowej czarownicy – przezierające przez każdą stronę wrażenie, że kluczem do rozwiązania problemów byłaby bliskość drugiego człowieka. Tylko tyle i aż tyle.

I niezależnie od tego, czy samotność bohaterek przybiera postać izolacji wobec rówieśników, zatajania ważnych wspomnień przed mężem czy żarliwej tęsknoty za matczyną czułością – za każdym razem przedstawiona zostaje równie sugestywnie. Mnie osobiście, podobnie, jak w Kwietniowej czarownicy, szczególnie dotykały wątki wypaczonych relacji między matką a dzieckiem (w przypadku pierwszej powieści były to wstrząsające opisy rodzicielskich zaniedbań  Birgitty – samej desperacko pragnącej miłości i opieki). Axelsson bezceremonialnie i celnie demonstruje, jak niewrażliwość rodziców może skazać dzieci na lodowatą samotność w przyszłości, a echo inwektyw usłyszanych od matki powraca do córki z przerażającą regularnością. I każe uwierzyć w słuszność opinii, że niektórzy urodzili się niepotrzebnie...

Charakterystyczny jest sam sposób opowiadania historii. Jedna z bohaterek, przed spotkaniem z mężczyzną, którego nie widziała od ponad czterdziestu lat, rozważa z niepokojem: Czy Krystian widzi teraz to, co ona zobaczyła dziś rano w lustrze? Że ma trzy twarze, jedną na drugiej? Jedna z nich należy do dziewczynki, druga do kobiety, a trzecia do staruszki. Czy Krystian rozumie, że wszystkie te trzy twarze są tak samo prawdziwe? (s. 292).

Ta myśl – sugestia, że na jednego człowieka składa się suma jego przeżyć, nadziei czy rozczarowań z całego życia, że choćby przykurzone, nie tracą one na intensywności, że wszystko jest zawsze – wyznacza rytm narracji Axelsson. Bohaterki obserwujemy na różnych etapach życia, doświadczamy ich tragedii czy radości niejako w oderwaniu od czasu – choć jednocześnie możemy rekonstruować chronologię zdarzeń i uzupełniać poszczególne luki z dzieciństwa spadkobierczyń Augusty. Bo – co ważne dla wielbicieli klasycznej narracji – z całej powieści wyłania się stopniowo wiarygodna i spójna rodzinna historia, zwieńczona współcześnie, wyjaśniająca wiele tajemnic z przeszłości. Jednak w trakcie lektury zaglądamy do świata Domu Augusty jak do studni – nieświadomi, czyje wspomnienie albo los której generacji akurat odbije się w tafli wody...

Gorąco polecam lekturę Domu Augusty. To przejmująca, dotkliwie smutna saga kobiet skażonych samotnością. Język Axelsson jest poetycki, a jej opowieść – rozpięta między rzeczywistością ubogich fabrykantów a idylliczną krainą baśni. Pisarka konstruuje metafory, które niekiedy wydają się kanciaste – a jednak niezwykle wiarygodnie oddają mroczne zakamarki kobiecej psychiki.

Cierpka literatura, do której z pewnością będę wracać – choć prawdopodobnie ze ściśniętym gardłem.

P.S. Na zakończenie dygresja plastyczna. Rzadko zdarza się, że okładka książki zapada mi w pamięć – zwykle wydawcy decydują się na banalne grafiki, proste skojarzenia lub (to już w moim mniemaniu grzech najcięższy ;-) zdjęcia z ekranizacji powieści. Dlatego z przyjemnością zwracam uwagę na projekty serii okładek powieści Axelsson, stworzone przez Joannę Szachowską. Ich zamierzony chłód, surowy wdzięk i brak dosłowności (a przecież tak wiele jest u Axelsson wątków, które można by potraktować literalnie) wspaniale oddają melancholijny nastrój powieści szwedzkiej pisarki. Projekty Szachowskiej są nasycone kolorami – tak, jak nasycone emocjami są życiorysy bohaterek Axelsson.

Allen w Słupsku, czyli śledzie ;-)

Jakiś czas temu wspominałam o konferencji w Słupsku, podczas której większość czasu spędziłam w chłodnych murach Zamku Książąt Pomorskich. Po paru miesiącach znów trafiłam do tego miasta – i tym razem udało mi się nawet wybrać na spacer! :-)

Okazję do kolejnego przyjazdu stanowiły tegoroczne Spotkania z Kulturą Żydowską. Między dyskusjami o dialogu chrześcijańsko-żydowskim a lekcją pieczenia tradycyjnej chałki, odbyła się moja prezentacja na temat motywów żydowskich w twórczości Woody'ego Allena. Nieraz pisałam w Kieszeniach, że przepadam za tym reżyserem – przyjemnie było podzielić się swoją pasją z uczestnikami SzKŻ :-) Przyznam też, że po serii konferencji literaturoznawczych, chętnie przygotowałam spotkanie dotyczące kina.

Wykład trwał godzinę i był urozmaicony fragmentami filmów, ale dla tych, których zainteresował temat, drobna migawka. Poniżej jedno z opowiadań Allena, które omawiałam w Słupsku – miniatura z cyklu Opowieści chasydzkich ze wskazówkami interpretacyjnymi znanego uczonego. Znajdziecie tu dość reprezentatywny allenowski portret rabina :-) 

Pewien człowiek, który nie mógł wydać za mąż swojej brzydkiej córki, odwiedził rabbiego Szimmela z Krakowa.
– Moje serce płacze – rzekł wielebnemu mężowi – ponieważ Pan dał mi brzydką córkę.
– Jak brzydką? – spytał mag.
– Gdyby leżała na talerzu ze śledziem, nie odróżniłbyś ich od siebie.
Sztukmistrz z Krakowa myślał długo, aż wreszcie rzekł:
– Z jakim śledziem?
Człowiek, zaskoczony tym pytaniem, zastanowił się szybko i odparł:
– Eee... Z bismarckiem.
– To niedobrze – oświadczył rabbi. – Gdyby to były matiasy, miałaby większe szanse.

Ta przypowieść ilustruje tragedię ulotnych zalet, takich jak uroda. Czy dziewczyna naprawdę podobna jest do śledzia? Dlaczego nie? Widzieliście przecież różne paskudy spacerujące sobie po ulicach, zwłaszcza w miejscowościach letniskowych. Ale nawet jeśli jest podobna, czyż nie są wszystkie stworzenia piękne w oczach Boga? Możliwe. Jeśli jednak dziewczyna lepiej wygląda w śmietanie niż w wieczorowej sukni, to ma kłopoty. Dziwne, ale własna żona rabbiego Szimmela przypominała podobno kalmara, choć tylko z twarzy, jednak nadrabiała to z nawiązką swoim bezustannym kaszlem... ale morału nie potrafię tu dostrzec. 

Urocze, prawda? :-) Na zakończenie jeszcze parę wrażeń ze Słupska. Przy okazji poprzedniej relacji przywołałam bydgoską imprezę poświęconą twórczości Czechowa – wspominałam, że możliwość odczytania referatu na deskach teatru wprowadza szczególną atmosferę konferencji. W Słupsku miałam okazję odświeżyć to uczucie – duża część programu Spotkań odbyła się na scenie Teatru Rondo (któremu króluje przesympatyczna Jola :-) I znów było wyjątkowo...

Deski Teatru Rondo i cień żydowskiej Mamełe, która właśnie odczytuje swoje bajki :-)

Z Mamełe zresztą prowadziłyśmy ciekawe rozmowy na temat obecności religii w szkołach. Marylka przywołała zabawną, acz zatrważającą, historię ze swojego podwórka: w jednej ze szkół katechetka surowo ukarała chłopca, który bezrefleksyjnie bawił się symbolem religijnym. Przyłapała go na tym, że wymachiwał prowizorycznym krzyżem, złożonym z dwóch listewek... Chłopiec na próżno tłumaczył, że to, co trzyma w rękach, to... miecz :-)
[Opowieść ze specjalną dedykacją dla Kasi, dla której temat nauczania religii jest obecnie wyjątkowo aktualny ;-)]

A na zakończenie garść impresji ze spaceru po Słupsku (i podziękowania dla Gosi, która była moim przewodnikiem po mieście :-)

 Na straży sztuki – czyli uliczna ekspozycja dzieł Witkacego ;-)

Nie dajcie się zwieść – to Słupsk, a nie Lądek Zdrój! :-)

Wybrane szyldy, napisy, neony...

Ambient ewangelizacyjny – czyli napis na chodniku przed kościołem św. Jacka :-) Pomysłowe.

 Jeśli wlazłeś między wrony... czyli kaczka zaprzyjaźniona z gołębiami ;-)

Uff... Cieszę się, że udało mi się wreszcie napisać tę notkę – myślałam o niej już od paru dni, ale grypa skutecznie przekreśliła moje plany. Zresztą, co tu gadać – mamy weekend, więc zaraz przywdziewam suknię wieczorową... tj. śmietanę, i ruszam na miasto! ;-) Do usłyszenia!

Fotele Lisbeth, czyli drugi plan u Larssona

Po tym, jak wciągnęła mnie pierwsza część przygód Mikaela Blomkvista i Lisbeth Salander, wiedziałam, że gdy tylko nadarzy się okazja, sięgnę po kontynuację. Kiedy więc Magda pożyczyła mi (dziękuję!) Dziewczynę, która igrała z ogniem, umieściłam ją na szczycie Stosu Książek do Przeczytania i starałam się regularnie zaglądać do niej przed snem. Trwało to dość długo, ale nie zawiodłam się :-)

Bohaterów Larssona odnajdujemy krótko po zakończeniu pierwszej części trylogii. Pisarz co jakiś czas wplata w narrację migawki z Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet, więc czytelnik zostaje gładko wprowadzony w fabułę – i w mig przypomina sobie szczegóły z przeszłości niezależnego dziennikarza śledczego i jego socjopatycznej znajomej. Podobnie, jak w pierwszym tomie, drogi dwojga protagonistów nie przecinają się zbyt szybko – Larsson znów tak konstruuje opowieść, byśmy długo zastanawiali się, czy i w jakich okolicznościach Lisbeth i Mikaelowi uda się spotkać.

Drugi tom nawiązuje tematycznie do poprzedniego, bo w tle pobrzmiewa wciąż zagadnienie przemocy wobec kobiet – tym razem jednak Larsson bierze pod lupę problem stręczycielstwa i prostytucji nieletnich. Poznajemy więc ludzi, którzy zawodowo zajmują się tym tematem, zostajemy wprowadzeni w ich współpracę z Millennium – czasopismem Blomkvista, śledzimy związki szanowanych szwedzkich obywateli z przestępstwami na tle seksualnym itp. Aby jednak powieść nie była jedynie wariacją na temat dziennikarstwa śledczego, lecz – pełnokrwistym kryminałem, Larsson przeprowadza na kartach książki drastyczne morderstwo... Tyle, jeśli chodzi o fabułę – przeczytajcie, zobaczycie.

Recenzji trylogii Millennium i szczegółowych charakterystyk postaci Larssona znajdziecie w sieci wiele – ja mam ochotę zając się czymś innym. Wypunktuję dziś szczegóły z tła, które mnie u szwedzkiego pisarza bawią lub irytują – i choć występują w tle, to są bez wątpienia reprezentatywne:-)

1. Wizja Blomkvista jako supersamca. Wspominałam już poprzednio, że larssonowski bohater to dla mnie taki porucznik Borewicz w wydaniu uwspółcześnionym i północnoeuropejskim ;-) W Dziewczynie... powracają te jego cechy – czytelnik kilkakrotnie dowiaduje się, że Mikael lubi niezobowiązujący seks, ale zawsze szanuje swoje partnerki, cieszy się ogromnym powodzeniem wśród kobiet – zwłaszcza po rozwiązaniu zagadki z poprzedniej powieści – itp. Mój ulubiony cytat w tym temacie to niebanalne:
Ich życie seksualne nie było więc nudne czy rutynowe. Po prostu Mikael Blomkvist dostarczał jej zupełnie innego rodzaju przeżyć... Miał talent. Był po prostu świetny w łóżku. :-))) (s. 151)

 2. Angielskie wtręty. Nie wiem, czy w Szwecji zapożyczenia są tak powszechne – ale mnie raziła ich obecność w powieści. Gdyby jeszcze ograniczały się do rozmów branżowych, do dziennikarskiego slangu, miałabym więcej wyrozumiałości (sama, pracując w reklamie, rozmawiam na co dzień o wobblerach, key visualach, forwarduję maile od account managerów i biorę udział w client service – i nie przychodzi mi do głowy, by tłumaczyć np. słowo copywriter ;-). Ale u Larssona anglicyzmy występują w rozmaitych, czasem przedziwnych, kontekstach, np:
– Zobaczymy, co się wydarzy. Matylda to bitch. (s. 71)

To była jego pierwsza misja under cover. (s. 585)

Kobiety, z którymi lądował w łóżku, rzadko były anonimowymi one night stands. (s. 51, mowa oczywiście o Mikaelu ;-)

Wcześniej sfotografowali ofiary, zmierzyli rozpryski krwi na ścianach i rozmawiali o splatter distribution areas i dropet velocity. (s. 313). Zakończę również anglojęzycznie – WTF?! ;-)

3. Drobiazgowość. Być może to pokłosie doświadczeń Larssona jako dziennikarza albo sposób pisarza na uwiarygodnienie losów bohaterów – ale szczegóły, które serwowane są czytelnikowi, wywołują czasem autentyczne zdumienie :-) Przykłady:

Z szacunkiem obejrzał (...) ekspres do kawy stojący na osobnym blacie. Miała urządzenie Jura Impressa X7 z dołączoną schładzarką do mleka. (s. 645)

Pojechała do Ikei (...). Kupiła dwie sofy, model Karlanda z piaskowym obiciem, pięć foteli Poang o sprężystej ramie, dwa okrągłe stoliki do kawy z lakierowanej brzozy, ławę Svansbo i kilka nietypowych stolików z serii Lack. (...) Do tego dołożyła trzydrzwiową garderobę Pax Nexus i dwie małe komody Malm (s. 95).

Fotel Poang – przypuszczalnie takie pokrycie wybrałaby Lisbeth! ;-)

...a to dopiero początek, bo Larsson wylicza jeszcze zakupy do kuchni, łazienki i sypialni ;-) Być może jestem naiwna, ale nie sądzę, by był to banalny product placement  – odbieram to raczej jako próby osadzenia wydarzeń i postaci w konkretnej rzeczywistości – geograficznej, czasowej, finansowej i technologicznej. Tak czy owak, opisy nabytków sprzętowych Lisbeth czy jej aktualizacji programów komputerowych (fikcyjnych bądź rzeczywistych) bywają naprawdę niedorzeczne :-)

I mój absolutny faworyt w kwestii drobiazgowości – tym razem spoza kategorii znanych marek:

– Czubek jej botka wybił się w powietrze z siłą, która, zamieniona w energię kinetyczną, dosięgła jego krocza, uderzając z naciskiem 120 kG na cm2. (s. 570)

Prawda, że cudne? :-)))

To tyle z moich wrażeń z larssonowego drugiego planu :-) Pamiętajcie, że są to detale wyrwane z kontekstu i że sama Dziewczyna... jest według mnie dobrą rozrywką na spokojne wieczory. Ale cóż poradzę, że jeszcze lepszą rozrywką jest śledzenie szczegółów z... ekhem, backgroundu powieści Larssona? ;-)

P. S. Tom Dziewczyna, która igrała z ogniem, a także inne książki widoczne na zdjęciu, prezentuję na stoliku Melltorp z sieci Ikea, blat 75x75 cm wykonanym z płyty wiórowej pokrytej melaminą ;-)

Strzel sobie fryzurę!

Wspominałam już, że oddech od pracy zapewniają mi ostatnio prozaiczne, domowe czynności? Pozostając w temacie, prezentuję absolutnie rozbrajającą (paradoksalnie ;-) suszarkę do włosów!

Prawda, że urocza? Wystrzałowy gadżet do nabycia za jedyne 225 dolarów na etsy :-)

Produkcja energii kosztuje!

Siedzę przed komputerem, piszę artykuł i zużywam dużo energii – nie tylko własnej, ale i elektrycznej. Dlatego bez wyrzutów sumienia odrywam się od pracy, żeby zaprezentować gadżet promujący oszczędność prądu!

Przedstawione obrazki to naklejki ścienne, przeznaczone do umieszczenia wokół włączników światła i gniazdek elektrycznych. Mają przypominać lekkomyślnym marnotrawcom prądu o tym, jak wiele zachodu kosztuje jego produkcja. Mój faworyt to rozpędzony chomik.

Obrazkowe opowieści edukacyjne nie są może zbyt lakoniczne, ale z pewnością pomysłowe. Znalezione tutaj.

Weekendy powszednie

Ostatnie dni mijają mi przede wszystkim pod znakiem pracy – również etatowej, ale głównie związanej z doktoratem. Dlatego zamiast zbierać jesienne liście czy opalać nos na Bulwarze Filadelfijskim, tkwię w mieszkaniu – fundując sobie od czasu do czasu niewyszukane, domowe rozrywki ;-)

Rysunek portugalskiej ilustratorki – Ines do Carmo (tutaj jej blog)

Serce i nogi rwą mi się do jesiennych spacerów. I nie jest łatwo oprzeć się pokusie, bo słońce nonszalancko przypomina o swojej obecności :-)

Ilustracja Helen Dardik

A w tyle głowy pobrzmiewają mi tematy, o których chciałabym napisać w Kieszeniach – choćby zamknięcie toruńskiego kina studyjnego, radosna (dla przeciwwagi) wiadomość związana z festiwalem w Kazimierzu, parę ciekawych znalezisk z sieci czy wrażeń książkowych... Póki co, będą musiały poczekać – bo przede mną konieczność doszlifowania artykułów konferencyjnych. Co wcale nie jest tak proste, jak się wydaje ;-)

Ilustracja Ines do Carmo

 Trzymajcie kciuki! A  ja życzę miłego poniedziałku – i do usłyszenia wkrótce :-)

Rzucik Dardik

Helen Dardik to artystka pochodząca z Odessy (kto by pomyślał, że Morze Czarne wyzwala takie pragnienie koloru? ;-), a obecnie mieszkająca w Kanadzie. Jej portfolio obejmuje  ilustracje, projekty zabawek czy animacje – lecz mnie szczególnie urzekły dardikowe desenie. Zdolna Ukrainka przygotowuje je z myślą o tkaninach i tapetach.

Prawda, że urocze? Wiele z tych wzorów z powodzeniem mogłoby zdobić dziecięce pokoje (co zresztą sugeruje sama artystka, wspominając szare, symetryczne tapety, które nużyły ją, gdy była dzieckiem).

Jeśli jednak nie dysponujemy pokojem dziecięcym – nie szkodzi! Desenie Dardik ubarwią każdą przestrzeń – choćby wirtualną. Kieszenie na przykład wytapetowałabym takim wzorem!

Wywiad z Helen znajdziecie tutaj – na całkiem ciekawym blogu, który prezentuje artystów-blogerów. A więcej prac projektantki możecie zobaczyć w jej pomarańczowym zakątku. Zwróćcie uwagę, jak Dardik bawi się ilustrowaniem fotografii – np. tutaj, tutaj czy tutaj. Zabawny sposób na podkreślenie kolorytu wspomnień :-) 

A na zakończenie obrazek optymistyczny. Dla tych, których – podobnie jak mnie – przygnębia ostatnio nawał pracy... Korale tej pani każdemu poprawią nastrój! ;-)