A po pracy...

...wybieram się tutaj :-) Temat już znany ze Słupska, ale dziś w nowej odsłonie. Trzymajcie kciuki!

 P.S. Plakat autorstwa niezrównanej Kasi! :-)

Dziś patrzę Wilkiem

Praca w agencji reklamowej ma dużą zaletę – opiera się na codziennym kontakcie z grafikami, a ci bywają pomysłowi i inspirujący ;-) Co przejawia się tym, że – poza projektowaniem logotypów, opakowań czy wszelkiej maści materiałów promocyjnych – realizują swoje artystyczne pasje.
 
I to jest najciekawsze – ta twórczość nieograniczona ramami oczekiwań klienta, oderwana zupełnie od przestrzeni reklamy.... Chociaż – czy rzeczywiście oderwana? Vogue, na przykład, to ciekawa wariacja na temat masowej wyobraźni, w której problemy współczesności ścierają się ze stylistyką magazynów prasowych.

Ale do rzeczy. Dziś na tapecie Marcin Wilk, którego wystawę, obejmującą cykl obrazów Transatlantyk, można aktualnie oglądać w Łodzi. I choć opis ekspozycji sugeruje, by projekt Marcina oceniać w całości (72 obrazy, rozmieszczone w równych szeregach, przypominają wizerunek polskiego bloku, gdzie każdy obraz to okno – wycinek z życia przypadkowych ludzi), to wolę patrzeć na nie pojedynczo. Poniżej więc kadry z Transatlaktyku, które najbardziej przemawiają mi do wyobraźni. Koniecznie zobaczcie w powiększeniu!

Jak czytamy w opisie, łódzkie miejsce ekspozycji jest niestandardowe – prace Marcina Wilka wiszą w hali zajezdni tramwajowej, tuż obok zabytkowych wagonów. Można je oglądać w Muzeum Komunikacji Miejskiej do 15 lutego 2011. Polecam!

Aksamitna rewolucja

Kolejna lektura powieści Sary Waters utwierdza mnie w przekonaniu, że brytyjska pisarka uwielbia igrać ze stereotypami epoki wiktoriańskiej. Kreuje historie osadzone mocno w realiach Anglii przełomu XIX i XX wieku, buduje barwne, nasycone detalami, życiorysy swoich bohaterek – umieszczając jednak postaci w sytuacjach, których próżno by szukać w oficjalnym nurcie powieści wiktoriańskiej. Czyni to wiarygodnie i z pasją – bo w tle jej zacięcia fabularnego pobrzmiewają rozległe zainteresowania badawcze (Waters doktoryzowała się w dziedzinie lesbian and gay historical fiction, o czym wspomina m.in. tutaj).

Według opisu, Muskając aksamit – bo o tej książce dziś mowa – to historia ubogiej dziewczyny, która nieoczekiwanie trafia do świata londyńskich rewii i teatrów. W istocie jest to opowieść o dojrzewaniu, oswajaniu się z własną seksualnością i poszukiwaniu tożsamości. Śledząc losy Nancy Astley, obserwujemy różne odcienie dziewczęcej namiętności – od platonicznej fascynacji, poprzez pierwsze doświadczenia seksualne (nacechowane nieśmiałością i nieustannym drżeniem – a także poczuciem wyobcowania), rozpaczliwy czas tłumienia swojej seksualności, okres traktowania jej jako narzędzia dominacji (Gdyby tak jedno – tylko jedno! – oko śledziło tę grę, zdolne w swej przenikliwości docenić kunszt, z jakim odgrywałam swą rolę, i dostrzec klęskę głupiego, łatwowiernego partnera!), wreszcie – uczestnictwo w kręgu bogatych wyznawczyń miłości safickiej czy ostrożne próby budowania stabilnego związku. 

Dużo w tej powieści niepewności i goryczy (losy Nancy bywają dramatyczne), ale nade wszystko – zmysłowości. Doświadczenia bohaterki zostają odmalowane bardzo sugestywnie, Waters poświęca wiele uwagi opisom dziewczęcej tęsknoty czy żądzy – i relacjonuje emocje Nancy ze swobodą i wiarygodnością.

Ciekawe zresztą, jak autorka pogrywa sobie z konwencją powieści erotycznych – wiemy, że zna ten temat z pracy akademickiej, widzimy, że z upodobaniem wplata go do swojej twórczości – w Złodziejce wątek literatury pornograficznej okazuje się bardzo znaczący, a i w Muskając aksamit pobrzmiewa w tle. Zabawna jest scena, w której Nancy, wraz ze swoją zaangażowaną politycznie przyjaciółką, czyta W kierunku demokracji Edwarda Carpentera, czyniąc socjalistyczne wiersze... osobistym afrodyzjakiem. Po chwili bohaterka szepcze: 

– Istnieją książki pisane specjalnie w tym celu (...). Może chcesz, żebym ci którąś z nich kupiła? Wątpię, aby panu Carpenterowi spodobało się podobne wykorzystanie jego twórczości.

– Och, sądzę, że nie miałby nic przeciwko temu. – odpowiada jej partnerka.

Znamienne, że rozmowa ta toczy się na kartach powieści, która sama w sobie dla wielu może służyć jako źródło ekscytacji. I prawdę mówiąc – nie sądzę, by mimo całego zaangażowania w warstwę problematyczną powieści, Waters miała coś przeciwko temu ;-) Co każe mi zresztą myśleć, że egzemplarz, który mam z biblioteki, jest tak sfatygowany nie tylko z powodu fascynacji czytelniczek wiktoriańską Anglią ;-)

Muskając aksamit to zajmująca, sprawnie napisana historia zagubionej dziewczyny – polecam ją jako niezłe czytadło na zimowe popołudnia. Najlepszą, jak dotąd, książką Waters pozostaje dla mnie jednak The Lttle Stranger (opisany tu, zinterpretowany  chwilę później :-), a najbardziej precyzyjną w dziedzinie intrygi – Złodziejka. Lecz debiut Waters jest ciekawym zwiastunem jej wyobraźni i rzetelności – wiarygodność tła historyczno-społecznego zdecydowanie dodaje kolorytu powieści, a fabuła odzwierciedla wrażliwość pisarki. A także – cudownie ilustruje pruderię obyczajową, nieograniczoną niestety ani do Anglii, ani do epoki wiktoriańskiej.

- - - - - - - - - - - - 
P.S. Dla przypieczętowania wątków homoerotycznych i politycznych – osobliwy sen R., któremu śniło się, że mój brat całował plecy... Wladimira Putina ;-) Co ciekawe, mnie tej samej nocy śnił się ten sam brat – przystępujący do ślubu ze swoją dziewczyną. Ewidentnie moja podświadomość jest bardziej konserwatywna ;-) Do usłyszenia!

Powiew koloru!

Miałam zamiar nie zaglądać już dziś do Kieszeni, ale podeszłam na chwilę do komputera... i nagle przez okno przeglądarki wpadła chmura koloru! Spieszę więc zaprezentować Wam garść fantazji ze sklepu Anthropologie.

Oferta sieci obejmuje ubrania, buty, książki, elementy wyposażenia wnętrz... Artykuły rozmaite – wszystkie jednak łączy oryginalność i bogactwo wzorów. Podoba mi się to zestawienie motywów kwiatowych, kokieteryjnych falbanek, ciekawych odcieni i stylu vintage. Nierzadko – z domieszką optymistycznego folku!

Zasłonki prysznicowe w stylu flamenco. Już słyszę palmas w rytm wody!

I kto powiedział, że gotowanie jajek nie może być sztuką? ;-) Malownicza taca.

 

Lampka do zapalania punktualnie o 17:00.

Stołek ze sznurkowym siedziskiem – trochę przypomina mi prace Ingrid Jansen. 

Garść propozycji z antropologicznej garderoby.

 Haftowany notes. Do ćwiczenia ściegów na kartkach ;-)

Odyseja i Małe kobietki w niecodziennej oprawie.

Na zakończenie mój faworyt – pewnie nie będzie dla Was zaskoczeniem, że najbardziej urzekły mnie dekoracyjne litery:

Dla zainteresowanych mam wiadomość, że Anthropologie wysyła zamówienia również do Polski. Ja tymczasem spieszę realizować swój plan aktywności na piątkowe popołudnie... ;-)

Pewnego razu w Dublinie

Once to film skrojony na zimowe popołudnie – prosty, niezobowiązujący, nieco senny i pełen nastrojowej muzyki. Zrealizowana przy pomocy skromnych środków, opowieść o dwojgu ludzi, którzy odnajdują się w Irlandii dzięki miłości do muzyki – urzeka wdziękiem i bezpretensjonalnością. I nawet jeśli chwilami jest trochę naiwna czy przewidywalna, to przymykamy na to oko.

Główny bohater, Guy, (w tej roli Glen Hansard, lider irlandzkiej grupy The Frames) na co dzień zajmuje się naprawą odkurzaczy, a w wolnym czasie komponuje, śpiewa (rozpamiętując dawną miłość) i snuje marzenia o nagraniu płyty. Podczas ulicznego występu zauważa go niepozorna dziewczyna (Marketa Irglova, wokalistka i pianistka z Czech) – imigrantka, sprzedająca gazety przechodniom. I, jak się wkrótce okazuje, również miłośniczka muzyki. 

Akcja Once koncentruje się na kilku dniach, spędzonych wspólnie przez tych dwoje – na ich zdawkowych rozmowach i całkiem wyczerpujących zwierzeniach, prowadzonych przez muzykę. Wiele w tej prostej historii tęsknoty i melancholii, ale nie brak i komizmu – zawsze z uśmiechem będę wspominać obraz bohaterki, która spaceruje z Guyem, ciągnąc za sobą odkurzacz ;-)

Kariera Once zaczęła się od entuzjastycznego przyjęcia na festiwalu w Sundance (Nagroda Publiczności) i szybko objęła cały świat. To ciekawe, że tak skromna historia zjednała sobie tylu widzów – reżyser, John Carney, planował początkowo sprzedawać film tylko w zestawie z płytami The Frames, nie wprowadzać go w ogóle do kinowej dystrybucji. Cieszę się, że ostatecznie podjął inną decyzję – dzięki temu Once wzbogaca moją kolekcję kina uroczego ;-) – i jest pierwszym filmem muzycznym w tej kategorii.

Nie mogę pominąć pragmatycznego wymiaru recenzji ;-) Otóż – dla kogo Once nadaje się na prezent? Z pewnością dla miłośników prostych opowieści, dalekich od hollywoodzkiej dosłowności, dla wielbicieli Irlandii (te pejzaże!), zwolenników musicalu – bo Once to jego współczesna wariacja, wreszcie – dla pasjonatów U2 (Bono to podobno fan The Frames – tak przynajmniej głosi tekst promocyjny na wydaniu dvd ;-)

Rzadko sięgam do trailerów, ale tym razem polecam – trafnie oddaje atmosferę filmu, pobudza apetyt na muzykę, a przy tym nie zdradza za wiele – bo w Once fabuła pozostaje właściwie tłem, osnową dla historii, którą opowiada muzyka.

A na melancholijny środowy wieczór – Falling Slowly (nagrodzony Oscarem 2008 dla najlepszej piosenki) w wykonaniu odtwórców głównych ról. Celowo wybrałam fragment „żywy”, a nie – ze studia nagraniowego – moim zdaniem ma więcej wdzięku.

P.S. 1 Ponieważ niewiele w tym utworze słychać Markety Irglovej, polecam jeszcze ten kawałek z soundtracku.

P.S. 2 Ostatnio doszłam do wniosku, że jesienno-zimowa depresja objawia się u mnie nie zniechęceniem i frustracją, lecz – rzewnością i nadmierną skłonnością do wzruszeń. Bierzcie na to poprawkę, czytając powyższą recenzję ;-)

Weekend, czyli co jest fajnego w Toruniu

Długie i wyczerpujące spotkanie służbowe kazało mi zaraz po powrocie sięgnąć do przyjemnych wspomnień z weekendu. Oto więc kilka sobotnich kadrów, a przy okazji – miniprzewodnik po Toruniu. Dowiecie się z niego, na czym polega trudność robienia zdjęć w nocy), poznacie kilka ciekawostek na temat miasta, a także – parę ewenementowych przyjemności. Voila!

1. Nie będę ukrywać, do najfajniejszych miejsc w Toruniu należy nasze mieszkanie ;-) Szczególnie fajne jest w sobotnie popołudnia, kiedy zielony pokój tonie w słońcu (oczywiście słońce musi wtedy w ogóle wystąpić na niebie, ale w minioną sobotę akurat wystąpiło). W nasłonecznionym pokoju znakomicie czyta się książki, wyleguje na kanapie, biega boso po mozaice parkietowej (rozpromieniona słońcem, wydaje się wyjątkowo atrakcyjna) albo wychodzi z kotem na balkon. Również nasłoneczniony. Ale już nie boso ;-)

Kalosz ewenementa oraz ślady Figulca 

2. Fajne w Toruniu są również spacery. Niezależnie od tego, czy poranne, czy wieczorowe. Czy wiodące leśnymi ścieżkami, czy pozwalające uchwycić kolory ulicznych lamp...

Czy leniwe i niespieszne, czy też – zwieńczone podróżą autobusem. Autobus to instytucja dość przyjazna, ponieważ a) pozwala schronić się przed zimnem, b) ułatwia dotarcie na czas na przegląd młodych teatrów, c) cieszy oczy mrozem na szybach. Poniżej widok z wnętrza miejskiej "czterdziestki".

3. Nieco mniej fajne są spontaniczne postoje autobusu, wymuszające powrót do formuły spaceru. Przyczynę nagłego, acz nieodwołalnego, postoju możecie zobaczyć na zdjęciu poniżej – w tle majaczą inne pojazdy, blokujące drogę aż po zakręt... Celniejszą podpowiedzią jest jednak krzyżyk wiszący na lusterku naszego kierowcy.

4. Źródłem zapaści komunikacyjnej okazują się bowiem... urodziny Radia Maryja. Tak, to kolejny charakterystyczny rys Torunia: urodziny świętowane z takim rozmachem, że kolumna autobusów turystycznych zaadaptowała jako parking cały pas ruchu (!). Dalej więc z R. poszliśmy pieszo – przeciskając się pomiędzy stłoczonymi na chodniku uczestnikami przyjęcia.

Przy okazji pozdrawiam – Bogu ducha winną – Oleśnicę,
która jeszcze długo będzie mi się kojarzyć z niefortunnym jubilatem.

5. Gdy doszliśmy do OdNowy (właśnie – kolejną fajną rzeczą w Toruniu jest klub OdNowa), przegląd teatrów dawno już się skończył. Na szczęście droga prowadząca do lokalu była prawie niezaludniona – i pozwoliła rozkoszować się marszem po świeżym śniegu. Zdjęcie dedykuję malinie spod tej notki.

6. W OdNowie załapaliśmy się na dyskusję na temat KATAR-u (Konfrontacje Amatorskiej Twórczości Artystycznej Regionu). To zabrzmi niedorzecznie, ale słuchanie wielbicieli teatru i młodych aktorów, dyskutujących o sobotnich przedstawieniach (których, przypomnę, nie oglądaliśmy), było dla nas naprawdę interesujące. Doświadczenie porównywalne z lekturą Doskonałej próżni Lema ;-) Po prostu – jeśli ktoś potrafi dzielić się swoją pasją, zawsze słucha się go (lub czyta) z przyjemnością.

Fajna w Toruniu okazała się więc grupa osób, które zdecydowały się zaprezentować swoją wizję teatru; fajne było też jury, które recenzowało spektakle z ogromnym zaangażowaniem i wnikliwością. Niefajny był fakt, że oprócz mnie i R. jedyną osobą spoza jury i uczestników KATAR-u była... barmanka.

7. Byłabym zapomniała – stanowczo fajne w Toruniu jest grzane wino. W OdNowie serwowane wprawdzie w niewielkich filiżankach, ale za to – jakże uroczych!

8. Na zakończenie przekonaliśmy się po raz kolejny, że bardzo fajny w Toruniu jest Mariusz Lubomski.  Równie charyzmatyczny, jak zawsze, wyśpiewujący świetne teksty, o niezmiennie fantazyjnym ruchu scenicznym (choć mam wrażenie, że w tej kwestii nieco złagodniał – nie było zamaszyście rozkołysanych bioder, które podziwiałam przed laty na koncercie z Anią – Aniu, pamiętasz? ;-) Koncert utwierdził mnie też w przekonaniu, że stanowczo wolę imprezy kameralne, niż tłumne zgromadzenia.  

W ramach ciekawostki – perkusistą Lubomskiego (nota bene, świetnym), był Michał Bryndal, brat Jacka Bryndala – znanego kiedyś jako Atrakcyjny Kazimierz – oraz Rafała Bryndala (znanego chyba wyłącznie jako Rafał Bryndal).
Zakończę więc perkusistą Michałem (na zdjęciu – idealnie rozmazanym) jako kolejnym pozytywnym akcentem Torunia. A w ramach bonusu – piosenka (która wyjaśnia również, jak TO się wszystko zaczęło... ;-)
To tyle, jeśli chodzi o miejski weekend. Do usłyszenia!

Pogoda dla rogaczy

Od paru sezonów jelenie rządzą na salonach. Inspirują projektantów, gnieżdżą się na ścianach, obrazach i tapicerkach mebli. I choć jestem zaciekłą przeciwniczką kolekcjonowania autentycznych poroży albo dekorowania mieszkań skórami zwierzęcymi, to wzięcie ich w designerski cudzysłów bardzo mi się podoba ;-)

Panie i Panowie, oto, jak trendy robią z nas jeleni!

Ściana się jeleni. Wśród trofeów kartonowy projekt Chrisa Jessee i Luis Rodrigalvare.

Wszystkie łosie mają w nosie... Notesik z tej strony.

Rogi o grubym splocie. Włóczkowe trofea kreuje Rachel Denny.

 Wieszak kuty na cztery... rogi.
Stalowy produkt do nabycia tutaj.

 Wisienka na torcie! Jeleń z paper mache w owocowy wzór; galeria n+u.

 Bambi nad zwierciadłem. Lusterko w ażurowej ramie z Etsy

 W roli rogacza. Lustro ścienne.

 Po różki w różu – plakat Łukasza Sawickiego; crazyshop.

Kicz podany na tacy. Projekt studia Ibride.

 Wpuścisz rogi w swoje progi? Naklejka ścienna z artowfall

Rogi mogą być miękkie. Poduszka z ploneres

 Oh, deer! Fotel, który zdradza
rogatą duszę właściciela. Kare design

Przypraw mu rogi! Zestaw biurowy
z miejscem na ołówki, Loladesign.

Kukułka na rykowisku. Ażurowy zegar z glamstore. 

A w ramach bonusu – instrukcja samodzielnego wykonania dekoracyjnej jeleniej głowy :-) Dostępna tutaj.

P.S. Ciekawe, czy św. Mikołaj, który dziś przychodzi, ma sanie wyposażone w renifery? ;-)

Świeżo upieczona gofrownica

Kolejny po klawiaturach na USB i lampach pomysł wykorzystania maszyn do pisania. Tym razem – kulinarny, bo umożliwiający wypiek gofrów na klawiaturze.

Maszynę do pisania na słodką emeryturę wysłał Chris Dimino. Samą koncepcję wykorzystania klawiszy do wyciskania kształtu gofrów uważam za całkiem trafioną – w takiej spacji zmieści się na przykład sporo sosu czekoladowego ;-) 

Ale i tak żal by mi było maszyny. Przecież po co ma się przekwalifikować, skoro mogłaby zwyczajnie pisać? Słodkiej soboty!

Żona rozmarzona

Zbliżają się święta – czas przygotować listę wymarzonych prezentów! Ponieważ będzie to moja pierwsza Gwiazdka w roli żony, postanowiłam sięgnąć do tradycyjnych podpowiedzi...

Spójrzcie na tę reklamę, pomyślcie o kobietach sprzed lat i zapłaczcie. Nie dużo. Tylko troszeczkę ;-) 

A tym, którzy mają ochotę na więcej plakatów ilustrujących upływ czasu, polecam ten zestaw. Do usłyszenia.

P.S. Wybieram mikser!