Kolory Coralie

OK, będę monotematyczna – dopiero co prezentowałam edycję specjalną haftowanych okładek Penguin, gdy dziś znów wrzucam na tapetę projekty wydawnicze. Ale popatrzcie sami, czy można im się oprzeć?

Projekt znów pochodzi ze stajni Penguin – tym razem jest owocem talentu Coralie Bickford-Smith, artystki, która tworzy dla oficyny od lat. Seria nosi tytuł Good Food i obejmuje książki kulinarne. Zachętę dla skompletowania całej kolekcji stanowi bez wątpienia fantazyjna gama grzbietów, zaprezentowana na początku notki:-) A dla zaspokojenia estetycznych apetytów, podsuwam kolejną porcję okładek. Mnie najbardziej podobają się Notes from Madras i The Well-kept Kitchen. Przepyszne!

Jeszcze więcej prac, również spoza edycji Good Food, znajdziecie na stronie internetowej projektantki. Tymczasem ja właśnie zorientowałam się, że Coralie jest również autorką okładek, które urzekły mnie, gdy buszowałam po sklepie Anthropologie. Miło w natłoku tysięcy projektów w sieci trafić dwukrotnie na tę samą osobę :-)

Tymczasem lada dzień kończymy Wielkie Wyczerpujące Zlecenie i mam nadzieję, że uda mi się wkrótce przeczytać jakąś książkę... Bez związku z pracą, bez motywacji w postaci czyhającej za rogiem konferencji. Dla przyjemności.

Na zakończenie polecam wywiad, w którym Coralie opowiada m.in. o swoim warsztacie, źródłach inspiracji i ulubionych ołówkach – z tego źródła pochodzi też zdjęcie artystki. Do usłyszenia!

Brunet wieczorową porą wg Allena

Po wyjściu z seansu Poznasz przystojnego bruneta (You Will Meet a Tall Dark Stranger)) – nowego filmu Woody'ego Allena – pomyślałam sobie: Sympatyczny film, ale pewnie szybko o nim zapomnę. Przepowiednia spełniła się na tyle dosłownie, że niemal zapomniałam napisać recenzję ;-)

Nadrabiam więc zaległości. Rzecz dzieje się w Londynie, gdzie poznajemy Helenę (Gemma Jones) – elegancką, choć przygnębioną starszą panią, porzuconą przez męża. Nie mogąc poradzić sobie z samotnością, Helena szuka pomocy u wróżki – desperacko licząc na znalezienie w jej przepowiedniach źródła nadziei (wróżka dzieli się z Heleną nie tylko przeczuciami, ale i whiskey ;-). Wkrótce ukazuje się nam i winny sytuacji Heleny – jej były mąż, Alfie (Anthony Hopkins). Ten – na przekór upływowi czasu – postanawia radykalnie zmienić swoje życie, zapisuje się na siłownię i spotyka z coraz młodszymi, niewymagającymi kobietami. Życiowe perypetie Heleny i Alfiego śledzi ich córka, Sally (Naomi Watts) – nieco znużona codziennością, rozdarta między marzeniami o dziecku, planami rozwoju kariery zawodowej a nagłym zauroczeniem... Towarzyszy jej mąż, niespełniony pisarz, Roy (Josh Brolin).

Bohaterowie, jak zwykle u Allena, wikłają się w pogmatwane sytuacje, podejmują pochopne decyzje i trwają w bezustannej pogoni za szczęściem – w jego mniej lub bardziej prozaicznej postaci (patrz: obiekt westchnień Alfiego).

Podobało mi się to, co zwykle lubię w allenowskich opowieściach – dystans do bohaterów, wiarygodne ujęcie ich marzeń, drwina z przekonań o wielkim i wciąż niezrealizowanym potencjale, wreszcie – nieśmiertelny motyw wiary, że za płotem trawa jest zieleńsza (rzecz znana u Allena choćby z Hanny i jej sióstr, a w Brunecie zilustrowana dobitnie przez Roya, który podgląda przez okno swoją sąsiadkę).

Odpowiadały mi również akcenty melancholii, które przewijały się w tle – podsumowane w ostatnim komentarzu narratora: To już koniec tej nic nie znaczącej historii, a zasygnalizowane już na początku, w cytacie z Makbeta o życiu jako opowieści idioty. Celnie, choć w lekkiej formie, Allen przedstawił motyw bezcelowości ludzkich dążeń, przypadkowości działań i nieskuteczności planów.

Ogólnie jednak Poznasz przystojnego bruneta nie wywarł na mnie szczególnego wrażenia. Ot, prosta historia, obejmująca parę ciekawych spostrzeżeń, miejscami przenikliwa, miejscami pełna wdzięku, ale jako całość – nieszczególnie wciągająca. Polecam głównie wielbicielom Allena, fanom Anthony'ego Hopkinsa lub Antonio Banderasa – albo tym, którzy mają ochotę na słodko-gorzki film między pracą a kolacją. I jeszcze jedno uściślenie – określanie Bruneta komedią jest, moim zdaniem, nieporozumieniem – choć pewne akcenty komiczne tu bez wątpienia są.

P.S. Dzisiejszy dzień poświęcam w całości pracy nad jednym tekstem... ale jako, że tekst dotyczy Allena, to blogowa recenzja to idealny pretekst do przerwy, prawda? ;-) Miłej soboty (a zainteresowanym – poznania przystojnych brunetów!).

Tańcowała igła z nitką

Kiedyś już wspominałam, że okresy, gdy praca pochłania mnie bez reszty, można poznać po tym, że w Kieszeniach dominują wątki plastyczne. Nie mam wtedy czasu na dzielenie się odkryciami książkowymi czy filmowymi (nie oszukujmy się – wtedy też po prostu nie ma się czym dzielić ;-), a w ramach odtrutki serwuję sobie drobne przyjemności wizualne. God bless the Internet!

Podświadomie też wypatruję wtedy projektów barwnych i nieco odrealnionych. Dzisiejsze znalezisko idealnie spełnia te kryteria! Przed Państwem edycja limitowana powieści Tajemniczy ogród, opublikowana przez wydawnictwo Penguin – a oparta na ręcznym hafcie Jillian Tamaki.

Obejrzyjcie w powiększeniu – prawda, że misterna robota? Podoba mi się tym bardziej, że mam słabość do Tajemniczego ogrodu – pamiętam, jak dziadek zabrał mnie i brata na wersję filmową i... chrapał donośnie na pół kina ;-) Do dziś uśmiecham się na myśl o tym. W multipleksach na pewno już się tak nie chrapie! ;-)

Wróćmy do tematu. Kto umie haftować, niech chwyta książkę, pamiętnik lub album rodzinny i zabiera się za wyszywanie! Pozostałych zachęcam do przejrzenia bloga-szkicownika artystki. Znajdziecie tam nie tylko dwie dodatkowe okładki przygotowane dla Penguin Books (Emmę i Czarną piękność), ale i ilustracje, komiksy, szkice... Kwitnącego weekendu!

P.S. Kieszenie na facebooku mają już 99 fanów – bardzo nam miło :-)

Herbaciane (i inne) nonsensy

Ostatnio mam wrażenie, że wstaję rano, przychodzę do pracy i nagle porywa mnie tornado – które przerzuca mnie z miejsca na miejsce, wikła w osobliwe zadania, konfrontuje z różnymi ludźmi – i wypluwa wieczorem, nie w pełni świadomą, co się ze mną działo...

Próbuję trzymać się myśli, że to tymczasowe, że za jakiś czas wróci normalne tempo pracy, ale ze spokojem i opanowaniem bywa różnie. Wykorzystuję więc chwilę poczytalności, by napisać dla Was parę słów :-)

Przyjemna jest świadomość, że zaczęła się już wiosna. Krokusy otworzyły oczy, koty wymaszerowały z piwnic, a błękitne niebo obudziło we mnie apetyt na słoneczne podróże. Na przykład... takim samochodem!

Zdecydowanie marzy mi się jakaś weekendowa wycieczka... A póki co, wracam do pracy (kolejnej) i kawy (tym bardziej kolejnej).

P.S. Przy okazji przypomniała mi się historia, usłyszana dziś od kolegi z pracy. W jego poprzedniej firmie wszyscy narzekali na kiepską herbatę. Parzyli różne gatunki, kombinowali, ale za nic w świecie nie mogli się pozbyć przedziwnego posmaku... Zagadka została rozwiązana, gdy przyłapano jednego z pracowników, na... podgrzewaniu parówek w czajniku :-)

P.S.2 W ramach suplementu – czcionka dla zapracowanych! Obrazek pochodzi stąd, a podsunęła mi go Kasia K. – autorka Najbardziej Uskrzydlającego Komentarza w Kieszeniach ;-)

Siedemnastego 1

Nie traktuję urodzin jako znaczących przełomów, nie upatruję w kolejnych rocznicach „nowych początków" ani nie analizuję, co mi przyniosą (lub czego pozbawią). Dlatego trzydziestka, która nieuchronnie (no... miejmy nadzieję, że nieuchronnie) ma nadejść za rok, również nie napawa mnie lękiem czy nadzieją.

Postanowiłam jednak upamiętnić ostatni rok swojego dwudziesto(...) letniego życia – i dziś, w dniu moich 29. urodzin, rozpoczynam projekt 13 kroków do trzydziestki. Będzie to cykl trzynastu fotografii z krótkim komentarzem, utrwalającym wrażenia z kolejnych miesięcy.

Skąd taki pomysł? Nie, nie dlatego, że spodziewam się za rok obudzić w olśnieniu, że „teraz już wiem, o co chodzi" ;-), pokonałam wszystkie słabości, jestem wzorcowo samoświadoma i już-naprawdę-dorosła. Raczej – żebym kiedyś mogła spojrzeć na te trzynaście kadrów i przypomnieć sobie, kim byłam i co mnie zajmowało w wieku 29 lat.

Mam też nadzieję, że comiesięczne odcinki zmobilizują mnie do częstszych spacerów. Poza tym, być może zdjęcia, publikowane siedemnastego każdego miesiąca, ułożą się w ładny zestaw wspomnień, podobny do tego? Nie bez  znaczenia jest też fakt, że moja koncepcja zakłada fotografowanie butów – a na buty chciałabym mieć oddzielne pomieszczenie, tak samo, jak na książki ;-)

Pod adresem Siedemnastego 1, 2 i więcej znajdziecie więc kadry, które krok po kroku przybliżają mnie do trzydziestki. Ostatni odcinek pojawi się w Kieszeniach 17 marca 2012.

P.S. Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Św. Patryka! :-)

Baśniowe kadry

Natknęłam się niedawno na zdjęcia Tricii McKellar, amerykańskiej artystki. Prawda, że ujmująco nierzeczywiste? Właśnie tak wyglądają w mojej głowie niektóre wspomnienia z dzieciństwa, w takiej gamie kolorystycznej snuję marzenia... i takich snów Wam dzisiaj życzę!

P.S. Wpis – nie pierwszy i nie ostatni – dedykowany przepracowanym ;-) 
P.S.2 Więcej zdjęć Tricii znajdziecie na jej stronie.
P.S.3 Niedługo recenzja nowego Woody'ego... i wiele innych atrakcji ;-)

Promienna cera...mika

Ponieważ słońce już bezceremonialnie zaprasza do wiosennych spacerów – dziś w Kieszeniach artystka o pogodnym usposobieniu, Heather Dahl :-) Oto jej ceramika z kroplą koloru!

Podoba mi się prostota i czystość tych prac, ujmująca jest różnorodność pomysłów przy zastosowaniu kilku stałych motywów. Zestaw wazoników z pierwszego zdjęcia z przyjemnością zobaczyłabym w swojej almodovarowej kuchni... gdyby nie to, że  niewiele już się w niej zmieści ;-) Więcej prac Heather Dahl – nie tylko ceramicznych, ale i malarskich – możecie zobaczyć na jej stronie internetowej. Tymczasem – słonecznego weekendu!

Urok czytadeł

Głośno było ostatnio o zaniku czytelnictwa w Polsce. Podobno przeszło połowa z nas nie przeczytała w ciągu ostatniego roku żadnej książki. Abstrahując już od analiz umiejętności czytania ze zrozumieniem czy problemu promocji literatury, zastanawiam się – gdzie się podziało czytanie dla przyjemności? Dlaczego zapomnieliśmy, że książki są świetnym źródłem rozrywki?

Przyznam od razu: sama chciałabym czytać więcej. W moim mieszkaniu piętrzą się książki, które wciąż czekają na lekturę; zwłaszcza naukowe. Kiedy jednak jestem wyczerpana pracą, zdezorientowana nadmiarem obowiązków, lubię sięgnąć po wciągającą, prostą powieść. Taką, która natychmiast zaangażuje moją uwagę, wzbudzi ciekawość, każe skupić się na jednym wątku – wyciszając myśli o innych, codziennych sprawach. Słowem – po dobre czytadło.

Skojarzenia z pojęciem czytadła bywają różne – ja lubię określać tak po prostu powieści sprawnie napisane, dopracowane fabularnie, które nie roszczą sobie pretensji do poruszania mojej wrażliwości, ale skutecznie przenoszą w inną rzeczywistość. Książki, które czytam z przyjemnością, od których często nie mogę się oderwać (czasem fundując sobie nieprzespane noce), ale – to znamienne – do których później prawie nigdy nie wracam myślami. Czytadła to idealne rozwiązanie dla zabieganych – są na tyle przejrzyste, że zanurzamy się w nich błyskawicznie, jak w jeziorze latem – szybko i bez zastanowienia. Znakomite, gdy mamy do dyspozycji np. kwadrans, czekamy na przystanku autobusowym albo próbujemy czytać w hałaśliwym miejscu.

Za bardzo dobre czytadła uważam pogmatwane historie rodzinne tkane przez Kate Morton, gorzko-sentymentalne zwierzenia Susan Fletcher czy stworzone z epickim rozmachem powieści Stiega Larssona (mimo że czasem inspirują mnie do analizowania drugoplanowych szczegółów...;-) Natomiast wśród ostatnio przeczytanych do gustu bardzo przypadła mi powieść Małgorzaty Wardy Nikt nie widział, nikt nie słyszał. Starannie skonstruowana, z umiejętnie dawkowanym napięciem i frapującą tajemnicą z przeszłości (oś fabularną stanowi tu zaginięcie kilkuletniej dziewczynki), skutecznie pochłonęła moją uwagę na kilka wieczorów. Chwilami przejmująca, chwilami niepokojąca – nie pozwalała oderwać się od fabuły.  Zainteresowanym polecam szczegółową recenzję młodej pisarki.

Czytadłom bez wątpienia więcej się wybacza. Przyznaję, że w moim wypadku znacznie lepiej sprawdzają się czytadła kryminalne niż romansowe – jestem w stanie przymknąć oko na zgrzyty psychologiczne, jeśli śledztwo porwie mnie bez reszty; podczas gdy banały w historiach miłosnych sprawiają, że błyskawicznie się niecierpliwię.

Co tu dużo gadać, czytajmy czytadła :-) Wymieniajmy się przykładami tych ciekawych, napisanych żywym językiem, z soczystymi postaciami – aby nie dać się zwieść koszmarkom masowo produkowanym przez wydawnictwa (będącym setnymi reinkarnacjami Bridget Jones albo nieudanymi eksperymentami publikacji bloga). Chętnie poznam tytuły Waszych ulubionych czytadeł – przykłady książek, które po odłożeniu na półkę stały się przezroczyste, a jednak wcześniej, mając swoje pięć minut, absorbowały Was bez reszty.

A na zakończenie – tęczowy regał wyszperany w sieci. Dla wszystkich, którzy – podobnie jak ja – marzą, by przeczytać w tym roku całą gamę książek oraz by mieć w domu osobne pomieszczenie na księgozbiór ;-) Koniecznie z wygodną kanapą i świeżymi kwiatami! ;-)

Zdjęcie z flickra

Kobiety mają mocne charaktery - jak komputery naszej ery!

Z okazji dzisiejszego święta – piosenka Kobiety są jak pierogi w wykonaniu Jana Peszka i zespołu VooVoo. Mam nadzieję, że wprawi Was w pozytywny nastrój! 

Utwór pochodzi ze spektaklu Muzyka ze słowami – niesamowitą historię jego powstawania możecie przeczytać tutaj. Przyznam, że mnie ujął zwłaszcza fragment tekstu: Gdy biegną, są podobne do metra; kiedy stoją, są podobne do tramwaju – znacznie to fajniejsze, niż np. piękne jak okręt pod pełnymi żaglami, jak konie w galopie...;-)

Wszystkiego najlepszego, dziewczyny!

 Ilustracja Ines do Carmo z jej bloga.