Pierwsza z Brzegów - 2011

Pierwsza notka z Dwóch Brzegów zawsze jest nieco sentymentalna i chaotyczna. Tak będzie i tym razem. W estetycznym wycinku moje wspomnienia z minionego tygodnia wyglądają tak:

Natomiast bardziej realistyczne ujęcie prezentuje je tak:

Czyli: masa kolorów faktur i skojarzeń. Wymięty program filmowy, który niemal rozpada się już na zgięciach. Poprzedzierane bilety, przywiezione we wszystkich kieszeniach, torebkach i... w jednym bucie :-) Rozmaite gadżety – wachlarz sponsora festiwalu (naprawdę bezcenny), cegiełka na kazimierską szkołę, przypinki Narodowego Instytutu Audiowizualnego... Odręczne notatki – zapis pomysłów na nowe teksty, scenariusze czy... przemeblowania w mieszkaniu. Intrygujące książki (od Jeża Jerzego po reportaże Szczygła – w sumie wszystko w kategoriach fauny ;-). Cudowna muzyka.

A poza kadrem: różowe buty, całkowicie przemoczone pierwszego dnia festiwalu. Nagrania filmowe, zbierane z wypiekami na twarzy podczas spacerów. Łydki pogryzione przez komary. Uśmiechy.

Na razie wrażenia z Dwóch Brzegów są więc... bezbrzeżne. Stopniowo będę je porządkować, segregować i przekładać – z pamięci do Kieszeni. 

A póki co, prezentuję Wam filmik Drżące trąby Natalii Brożyńskiej, wyróżniony w niezależnym konkursie filmów krótkometrażowych na Dwóch Brzegach. CU-DOW-NY! Będzie można go zobaczyć również w oficjalnej dystrybucji, w kinie  – przed filmem Klatka (reż. J. Lundborg, J. Storm). Tymczasem rozkoszujcie się niedzielą, bo wiecie – jutro z samego rana trzeba znów stanąć w pozie człowieka sukcesu – jak Kalasanty! ;-)

z

. . .

Loszka z zaburzeniami

Boże, to jest szczyt buractwa mówić psycholożka albo socjolożka. Dla mnie to jest taka niedouczona pani psycholog w takim razie – pisze internauta na forum sjp. I ta arogancka  wypowiedź, przeczytana dziś rano, przypomniała mi o kolejnym (po ulubionym konkubinacie) – dylemacie lingwistycznym.

Psycholożki, socjolożki, filolożki pojawiają się w mediach coraz częściej – i póki co, rzadko przechodzą niezauważane. Zwykle wywołują albo pozytywny błysk w stylu: O, redakcja starannie dobiera słowa, dba o równouprawnienie albo opinię z przeciwnego bieguna: No tak, wydumany feminizm, niech jeszcze nazywają panią kominiarz "kominiarką"!

Akwarela Stiny Persson

Ja zasadniczo optuję ZA wszelkiej maści –lożkami, bo uważam, że dla funkcjonalności i bogactwa języka, dla precyzji wypowiedzi, ważne jest istnienie żeńskich form różnych profesji. Lubię wyrażać się konkretnie i dokładnie, więc wygodniej mi powiedzieć lekarka niż pani lekarz. Pamiętam zresztą, że tworząc opis swojego blogowego profilu, zawahałam się przy słowach copywriterka czy montażystka filmowa, bo chyba nigdy nie słyszałam na żywo, by ktoś używał copywritera czy montażysty w żeńskich formach. A jednak ich zastosowanie wydało mi się logiczne – ciąg doktorantka, copywriter, lobbystka, montażysta ;-) zgrzytałby mi w uszach. Zwięzła, precyzyjna informacja – a że przy tym służy równouprawnieniu, to tym lepiej.

Zgadzam się jednak, że psycholożka brzmi nieco kanciasto – może dlatego, że akurat taka postać żeńskiej formy kojarzy się również ze zdrobnieniem. Stąd, jak sądzę, głosy krytyków psycholożki, określające ją jako infantylną, pretensjonalną, niepoważną, a nade wszystko – deprecjonującą kompetencje osoby, która wykonuje zawód psychologa. W uszach niektórych psycholożka brzmi pewnie jak kuchareczka. Jakiejś filologini nie zarzucano by chyba podważania kompetencji, choć niewątpliwie brzmiałaby sztywniacko ;-)

Ciekawe jednak, że przekonanie o lekceważącym wydźwięku psycholożkl bywa tak silne, że niektóre przedstawicielki zawodu ostro się od niego odcinają. Mam w domu archiwalny numer Wysokich Obcasów (20 marca 2010), gdzie opublikowano sprostowanie:

W wywiadzie („WO” nr 563) przedstawiliśmy psychologa Zofię Milską-Wrzesińską jako psycholożkę. Było to bez wiedzy zainteresowanej, która nie identyfikuje się z takim określeniem jej roli zawodowej. Przepraszamy.

Zaskoczyło mnie to – sama nie miałabym nic przeciwko temu, by nazwano mnie filolożką. I wolę stosować psycholożkę niż panią psycholog, bo ta z kolei – w swobodnym użyciu – wydaje mi się drętwa i wydumana. Łatwiej mi wyobrazić sobie sytuację, gdy przedstawiam koleżankę: To jest Monika, psycholożka niż To jest Monika, pani psycholog. To drugie zaczyna już dla mnie brzmieć trochę jak To jest Paweł, pan stomatolog i nieuchronnie przywodzi na myśl barejowskie Mąż jest z zawodu dyrektorem ;-) I w drugą stronę – powiem: To jest Wojtek, pielęgniarz, a nie To jest Wojtek, pan pielęgniarka.
Słowem – psycholożka jest dla mnie jeszcze pąkiem, zaczątkiem pełnokrwistego słowa – mam nadzieję, że rozkwitnie i wejdzie w nawyk większości. Nie jest doskonała (skojarzenia deminutywne), ale nie mam wątpliwości, że w języku potrzebna, sama więc będę przykładać rękę (język ;-) do jej popularyzacji. Natomiast pani psycholog wydaje mi się już trochę anachroniczna i spodziewam się, że przekwitnie :-), pozostając tylko w zwrotach oficjalnych, grzecznościowych.

Na zakończenie jeszcze jedna złota myśl zaczerpnięta z forum sjp:

Końcówkę "-lożka" wymawia się zwykle przez "sz". Skojarzenie dla obu części "psycholożki" jest chyba jednoznaczne i nic tego nie zmieni - to zbitka słów: psychol i loszka (mała locha). Czy takie określenie w stosunku do kobiety nie jest obraźliwe?

I wizją loszki z zaburzeniami psychicznymi kończę dzisiejsze rozważania. A Wy, co sądzicie o feminizacji języka? Zabawię się w socjolożkę i zapytam!

Splatający Holender

Oto, co dzieje się z wełną, gdy trafi w ręce holenderskiej projektantki tkanin, Nanny van Blaaderen.

 

Piękne zdjęcia, piękne faktury i... piękny dekolt sukienki z drugiego zdjęcia ;-) Bardzo mi się podoba zabawa splotami wełny i warkoczami modelki. A że od rana boli mnie ząb, podświadomie wyszukuję zdjęć, które kojarzą się z czymś miękkim, przytulnym i kojącym...

Ach, zapomniałabym – więcej o Nannie możecie poczytać na jej stronie. Spokojnego wieczoru!

Nie zaglądaj mi w majtki

Czasem ulegam przyjemnemu złudzeniu, że hasło żyj i daj żyć innym to już oczywistość, że ludzie mają rozmaite recepty na szczęście, że dawno już przyzwyczailiśmy się do odmienności.

Potem jednak znajduję takie wypowiedzi dziekanów pedagogiki, a nade wszystko – takie dyskusje światłych, skrytych za forumowymi nickami, Misjonarzy Prokreacji i... ręce mi opadają. A właściwie nie, ręce na oślep szukają klawiatury i układają dla nich piosenkę!

A zatem – w odpowiedzi na wulgaryzmy, na odmieniane przez wszystkie przypadki słowa: dewiacja, zboczenie, wynaturzenie, pedalstwo (przykłady z cytowanego forum) –  skromna, uprzejma prośba :)

Obrazek via

Nie zaglądaj mi w majtki

Dobry wieczór, czy mogę na słówko?
Wiem, nie jestem tu mile widziany –
Jeszcze sąsiad przyjść może z wiatrówką,
Bo wiadomo, że uszy, że ściany…

Zanim jednak drgawki cię przejmą,
Zanim puls twój raptownie ustanie,
Mam dziś prośbę do ciebie uprzejmą:
Nie zaglądaj mi w majtki, kochanie.

Wiem, że krwi całe litry ci psuję,
Nic nie robiąc – po prostu będąc,
A więc, drogi mój, proponuję:
Poświęć czas tylko własnym popędom.

Przestań tracić już na mnie energię,
Zajmij swoim się życiem, kochany.
Cóż poradzę, że masz już alergię
Na serek homogenizowany.

Nie zaglądaj mi w majtki, kochanie,
Niech sypialnia ma z myśli twych zmiata,
Skoro wciąż – jak na złość, niesłychanie! –
Wyobraźnia figle Ci płata.

Skoro myśl twa cnotliwa i czysta
I trwasz dzielnie pod szyldem normalny,
Czemu tworzysz – jak masochista –
Listę moich pozycji w sypialni?

Wstrzymaj już swych fantazji żonglerkę,
Przestań dzikim oblewać się pąsem –
Ja szanuję, że twoją partnerkę
Kręci taki paradny pan z wąsem.

Nie wyszukuj – no proszę ja ciebie! –
W moim życiu skandalu i grandy;
Cóż poradzę, że w tęczy na niebie
Dopatrujesz się propagandy?

Dodam też (ale głowa do góry!),
Że sam w domu – gdy miasto śpi –
Piór nie noszę, lateksu czy skóry…
Kapcie mam takie same, jak ty.

Jeszcze jedno – choć trudno to mówić
(Zawsze przykro odbierać złudzenia) –
Bądź spokojny, nie zechcę cię uwieść.
Twoja płeć tu niczego nie zmienia.

Teraz wtrącę ostatnie trzy grosze
(Chociaż wiem, że szykują się schody…)
Żeby żyć (ach, nie obraź się proszę!),
Nie potrzeba mi twojej zgody.

Facebook 50 lat temu

Jak wyglądałyby reklamy serwisów społecznościowych w latach 50. czy 60.? ;-)

Kreacja agencji reklamowej Moma z Sao Paolo (znaleziona tutaj). Zwróćcie uwagę nie tylko na retro grafikę (w tym – monitor jak z kreskówki Jetsonowie ;-), ale i na teksty. Np. o Skype czytamy: The healthiest, most economical and secure way to keep vigorous family bonds miles away.

Zgrabnie odzwierciedlony styl dawnych reklam. Aż chciałoby się kliknąć w jakąś vintagową ikonkę z uniesionym kciukiem – Appreciate it! ;-)

P.S. A przy okazji Share abundantly your experiences and stories, niezmiennie zapraszam do udziału w dyskusji o konkubusiach, partnerach i lepszych połowach. Temat, moim zdaniem, frapujący.

Trzy kolory: Nissiros

Bardzo lubię zestawienie kolorów niebieski + pomarańczowy/ żółty. Szczególnie lubię je we wnętrzach (np. kuchni inspirującej Almodovara ;-), szyldach, w stolarce okiennej... no i w nagłówkach blogów ;-) Jako, że na greckich wyspach tandem: niebo – pomarańcza występuje często, zebrałam całkiem sporą kolekcję fotografii w tych odcieniach – z domieszką bieli. Oto więc garść kadrów z wyspy Nissiros!

P.S. A'propos tandemów – przed publikacją, pokazywałam R. tę notkę, pytając go, czy nie za dużo tu zdjęć. Może któreś wyrzucić... – powiedziałam – Byle nie te drzwi z zardzewiałym zamkiem!

Wyrzuć te stare drzwi! – powiedział R. w tym samym momencie, wskazując na to samo zdjęcie ;-)

Być dziewczyną z kwaśną miną

O tym, że bitchface może kryć w sobie promienną marzycielkę (oraz o tym, jak irytujące są ciągłe pytania Skąd ta mina? i sugestie Rozchmurz się!) mówi nam Kristine z bloga krisatomic. Znam parę osób, które z pewnością zidentyfikują się z tym obrazkiem ;-)

Rainbow font

Rodzaje tęczy, inspirowane standardowymi wariantami czcionek, prezentuje Marc Johns. Sympatyczne.

Ilustracja tęczowej czcionki (czyli tęczcionki ;-) pochodzi ze strony projektanta.