Płakałam po Smoleńsku

W czasie, kiedy dyskusja na ten temat stała się parodią samej siebie, w czasie, kiedy widok Antoniego Macierewicza w telewizji wydaje się raczej groteskowym zwiastunem Halloween, niż symbolem debaty, w czasie, kiedy analizy ekspertów oparte są na działaniach naukowych zbliżonych do rysunku Raczkowskiego...

...próbuję przypomnieć sobie, czym były dla mnie informacje o wypadku lotniczym z 10 kwietnia 2010. Z całą świadomością, jak obciachowo brzmi dzisiaj tytuł takiego wpisu.

Pamiętam, że wiadomość o katastrofie bardzo mnie poruszyła. To jedno z wydarzeń, które potrafię odtworzyć ze szczegółami, jak odejście Ciechowskiego. W sobotni poranek, kiedy brat wysłał mi SMS-a, a potem słuchaliśmy z R., że samolot z parą prezydencką na pokładzie prawdopodobnie się rozbił, pomyślałam beztrosko: Wypadek samolotu... Pewnie jakieś awaryjne lądowanie, na pewno ranni, może nawet ktoś zginął... Gdy stopniowo docierały do nas kolejne doniesienia i okazało się, że spośród 96 osób nie ocalał nikt, łzy same mi popłynęły. I przez dobrych kilka dni pozostawałam ze ściśniętym gardłem - słuchałam wypowiedzi mądrych ludzi, podzielałam szok dziennikarzy i płakałam - częściowo z powodu skali wydarzenia, częściowo z żalu po ofiarach, które darzyłam sympatią, a najbardziej - na myśl o tych wszystkich opuszczonych mieszkaniach i tych opustoszałych sercach.

Muza dziesiąta i pół

Złota era seriali trwa. Dzisiejsze produkcje telewizyjne biją na głowę fabularne mamałygi, rozpisane bez pomysłu na 100 odcinków, przeżuwane wraz z obiadem, a gubiące spójność w połowie serii. Współczesne seriale dostarczają nie mniejszych wrażeń, niż kino (przypomnę choćby ukochanego Sherlocka) - szturmem wdarły się w przestrzeń X muzy i czują się tam świetnie.

Co o tym decyduje? Są realizowane według oryginalnych, przemyślanych scenariuszy, obsadzane znakomitymi aktorami. Frapują szeregiem postaci drugoplanowych (nie w roli ornamentów, lecz pełnokrwistych bohaterów). Nie mają nic wspólnego z polskimi telenowelami z kartonu. Trzymają w napięciu, intrygują i zaskakują.Mam teorię, że każdy z nas otworzył tę nową epokę z innym tytułem. Każdy zorientował się, że serial wykroczył poza ramy telewizyjnej przewidywalności i dorównał jakości dobrego kina, śledząc akcję innej - lub innych - z kilku pionierskich opowieści. Dla mnie przełomem były Desperate Housewives i Lost. Desperatki zachwyciły umiejętnym splotem gatunków filmowych - kryminał, romans, dramat, komedia - wszystko skomponowane było smakowicie, ekscytowało i dostarczało rozrywki! Im dalej w las, tym bardziej stygły moje emocje (najcieplej wspominam trzy pierwsze sezony DH), ale do dziś polecam ten serial jako źródło fabularnej przyjemności.

Plakat, jakżeby inaczej, nieoficjalny - stąd

Z Lost sytuacja wyglądała inaczej - tu moje serce podbiła precyzja scenariusza. Po raz pierwszy zetknęłam się z serialem, w którym w trzecim sezonie powracał drobny motyw z sezonu pierwszego, nadając zupełnie nowy sens akcji (kiedyś, na fali entuzjazmu, pokazywałam Wam świetne plakaty do Lost). Z dzisiejszej perspektywy nie sądzę, by serial mnie tak zachwycił, uważam też, że ostatecznie nie ustrzegł się dziur w logice wydarzeń - ale na zawsze zapamiętam go jako produkcję, którą śledziłam z, o rrrrany, rubinowymi wypiekami na twarzy. A Hello, there! Ethana z bodaj 5. odcinka pierwszego sezonu do dziś wywołuje u mnie przyspieszone bicie serca.

Dla moich znajomych taką przełomową rolę odegrały inne tytuły - Rodzina Soprano, Sześć stóp pod ziemią, Mad Men, Breaking Bad, Dr House, Dexter, Gra o Tron (no dobra, to ostatnie dla spóźnialskich). O każdym z nich słyszałam, że "koniecznie trzeba zobaczyć", ale - choć ufam gustom przyjaciół - to obstaję przy zdaniu, że niekoniecznie trzeba obejrzeć wszystkie. Nasze pierwsze emocje nie muszą pokrywać się z dzisiejszym spojrzeniem; jak to zgrabnie ujęła Lirael, której bloga odkryłam, szukając recenzji Obywatela i Małgorzaty - "prawo pierwszych połączeń jest silne" i rzutuje na późniejszy odbiór. Dlatego pamiętne Lost nie będzie moją dzisiejszą rekomendacją dla Was, ale owszem, zostały w mojej sentymentalnej świadomości.

A które tytuły Wy zapamiętaliście jako przełomowe? Czy wracacie do nich, polecilibyście je dzisiaj? Chodzi mi też po głowie notka o serialach, które porwały mnie w tym roku - mielibyście ochotę przeczytać?

Czy Makro podkłada świnię klientom?

Głośna zrobiła się sprawa eksponowania na półkach sieci Makro prosiaczków zapakowanych w folię. Oburzyli się zarówno obrońcy praw zwierząt, jak i część konsumentów, która - choć mięso spożywa - poczuła się dotknięta dosadnym sposobem jego prezentacji. Pod wpływem nacisków, Makro wycofało prosięta ze stoiska mięsnego.

Przyznam, że mam ambiwalentne uczucia. Jestem wegetarianką od 13 lat i stoją za tym motywy etyczne. Nie nawracam znajomych na dietę bezmięsną, bo wiem, że taka decyzja musi wynikać z własnej refleksji, a nie - perswazji innych. Ale owszem, zawsze cieszy mnie, kiedy ktoś przejawia wrażliwość na cierpienie zwierząt, kiedy podejmuje decyzję o przejściu na wegetarianizm albo chociaż stara się kupować mięso pochodzące z hodowli, które gwarantują humanitarny ubój. Cieszy mnie dojrzałe i przemyślane podejście do tematu; szanuję też konsekwentny wybór, by jeść mięso. Nie szanuję - absolutnego braku refleksji.

Czy widok prosiaczków jest dla mnie przygnębiający? Oczywiście, porusza mnie i utwierdza w przekonaniu, że w moim przypadku wegetarianizm był dobrym wyborem. Ale przygnębiają  mnie też krowie ozory, świńskie głowy w gablotach chłodniczych, króliki, które zdarzało mi się widzieć, bezgłowe indyki, kurze łapki - wszystko, co wskazuje, że żywe stworzenie zostało zabite i rozparcelowane na części. Trudno mi więc oprzeć się wrażeniu, że wstrząs w przypadku prosiąt wynika tylko z tego, że się... nie opatrzyły. Jak skomentował ktoś na forum pod tekstem w GW: To musiał być szok. Okazało się, że mięso jest ze zwierząt. Skąd ataki na firmę - czy konsumenci oczekiwali, że Makro zrywa naręcza świńskich nóżek z drzew jak czereśnie? Czytam zarzuty o okrucieństwie, braku empatii przedstawicieli sieci i waham się, czy na pewno tak samo rozumiemy te słowa.

Chciałabym, żeby pakowane próżniowo prosięta nie trafiły w próżnię myśli. Chciałabym, żeby skłoniły do zastanowienia się, w jaki sposób nasze nawyki żywieniowe powiązane są z cierpieniem i zniechęciły do bezrefleksyjnych zakupów. Podzielam zdanie Jana Hartmana, który przymykanie oczu nazywa hipokryzją i argumentuje: (...) wydaje mi się, że ten produkt nie powinien być wycofywany ze sprzedaży, bo to sprzyja myśleniu "co z oczu, to z serca". (...) A taki widok prosięcia sprzedawanego w całości powinien po prostu dawać do myślenia. Decyzja należy do każdego z nas. Ale moim zdaniem powinna być świadoma.

Designerska świnka-skarbonka z Empiku

Co ciekawe, w sukurs moim wegetariańskim przekonaniom przyszedł dziś - wbrew własnym intencjom - Andrzej Morozowski w programie Tak jest w tvn24 (nie mam dziś szczęścia do wypowiedzi dziennikarzy tej stacji, rano Kuźniar, teraz on). W rozmowie z Hartmanem, który rozwijał myśl z wywiadu dla GW (podkreślając, że wybór, czy jeść mięso, czy nie, jest autonomiczną decyzją każdego człowieka), prowadzący sypał perłami typu: Niedługo zabronią nam ścinania choinek! Choinka też cierpi, kiedy jest ścinana albo Jesteśmy ludźmi dzięki temu, że jemy mięso, nawet ostatnio czytałem artykuły na ten temat... Ponieważ przy takim temacie można rzucić mięsem, podsumuję ostro: o, choinka!

Obywatel czy Małgorzata?

Odkąd tydzień temu usłyszałam, że Małgorzata Potocka wydała książkę o Grzegorzu Ciechowskim, zastanawiam się, czy ją kupić. Z jednej strony interesuje mnie wszystko, co ukaże się o Ciechowskim, bo za jego twórczością przepadam (o czym wspominałam przy okazji toruńskich koncertów ku jego pamięci). Z drugiej strony, obawiam się tonu telenoweli i narcystycznych tonów autorki.

Dlaczego? Bo parę lat temu natrafiłam na wywiad z Potocką, w którym aktorka twierdziła z pełnym przekonaniem, że gdyby Grzegorz nie odszedł do innej, wciąż by żył (!). Ja dbałam o jego regularne badania lekarskie – uzasadniała. Potwornie mnie to wkurzyło, nie mogłam uwierzyć, że dorosły i odpowiedzialny człowiek może pisać takie rzeczy, mając świadomość, że na świecie jest ostatnia żona Ciechowskiego i ich wspólne dzieci.  
[Dla tych, którym zawirowania personalno-matrymonialne lidera Republiki nie są znane, krótkie streszczenie: Grzegorz Ciechowski miał pierwszą żonę, gdy poznał Małgorzatę Potocką. Rozstał się z partnerką i związał z Potocką na, jak się okazało, 10 lat; w tym czasie urodziła im się córka, Weronika. Ostatecznie jednak porzucił Małgorzatę dla Anny, z którą również miał dzieci – troje (a która wcześniej pracowała u Potockiej i Ciechowskiego jako opiekunka do dzieci). Przy całym moim przywiązaniu do Ciechowskiego i zachwycie wobec jego twórczości, muszę stwierdzić otwarcie: stałość w uczuciach nie należała do jego mocnych stron.]

Książka Potockiej, Obywatel i Małgorzata, obejmuje wspólną dekadę ich życia – dla mnie ciekawą o tyle, że aktorka miała swój udział w przedsięwzięciach artystycznych Ciechowskiego: reżyserowała jego teledyski, współtworzyła wizerunek sceniczny Obywatela GC, występowała na płytach itd. Potocka deklaruje, że zdecydowała się wydać wspomnienia dla upamiętnienia wielkości Ciechowskiego, dla fanów - czyli na pierwszy rzut oka - wprost dla mnie. Niestety, fragmenty książki ze Wprost i z Gazety, skupiają się raczej na wątkach emocjonalnych i, co tu dużo mówić, rozczarowują.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że aktorka nie pogodziła się z rozstaniem i wciąż, już bezcelowo, ma potrzebę udowadniania (sobie? światu? wdowie?), że Ciechowski popełnił błąd. O jego odejściu do drugiej kobiety pisze: Bo gdyby przyjechał i powiedział: będąc w Ameryce, zakochałem się w Meryl Streep, tobym zrozumiała. Ale fascynacja kimś, kogo znał od dawna, kimś, kto nie może ze mną konkurować, kto nie da mu tego, co ja mu dawałam? Bo ja wiedziałam, co Grzegorza we mnie porwało i opętało. W jego drugim związku nie mogłam tego odnaleźć. Gdyby powiedział: bo z nią jest ciekawiej, bo to jest fantastyczny świat, bo wchodzimy na wyżyny intelektualne? Ale nie powiedział tego, bo to byłaby nieprawda.

Gdzie indziej wspomina, niby nonszalancko, a jednak zjadliwie: (...) rozstaliśmy się także dlatego, że przestałam fascynować się każdym jego słowem i ruchem. (...) A pojawiła się kobieta, która się do niego niemal modliła. W końcu mu się nie dziwię, bo ja sterczałam rozczochrana i zziajana na drabinie, ustawiając na Grzegorza kamerę, a Ania w pożyczonej ode mnie sukience siedziała w pierwszym rzędzie wpatrzona w niego. No to która z nas była wtedy bardziej interesująca? Ludzie potrzebują takich modlących się wyznawców. 

Ta ironia, ta pożyczona ode mnie sukienka, te wspomnienia, iż Grzegorz nieustannie powtarzał, że jestem kobietą jego życia... No, parafrazując pamiętny filmik z YT - komu to potrzebne? Chciałabym przeczytać ciekawą relację o nietuzinkowym człowieku, a obawiam się, że będą to tylko darte szaty Małgorzaty. Jak sądzicie? Czy ktoś z Kieszeniarzy czytał tę książkę (albo wyszarpał większy fragment w empiku)? Dobra rzecz czy jednak tylko 260-stronicowa Gala?

Jak to dobrze, że nie jestem uzdolniona wokalnie

Niedawno ruszyły nowe ramówki telewizyjne, stacje prześcigają się w konkursach talentów – a ja przy każdym zwiastunie tego typu programu, słysząc fragmenty dziesiątych wykonań Niemena czy Adele, nie mogę wyjść z podziwu... jak wielu jest wciąż na świecie młodych, utalentowanych ludzi. Którzy śpiewać potrafią, w zasadzie mogliby uczynić z tego sposób na życie, ale którzy do tej pory nie zostali odkryci i – znamy ten scenariusz – odkryci nie zostaną. 

W większości przypadków, w wariancie optymistycznym, zawładną na kilka tygodni zapowiedziami programów, serwujących wciąż tę samą frazę jednej piosenki, niezapomnianego wykonania kultowego przeboju, okraszonego przejmującym cytat z gwiazdy-jurora (Na taki występ czekałem... Polskiej scenie muzycznej brakuje Twojego głosu!). Potem, wiadomo, koniec programu, odpryski popularności jeszcze w telewizjach śniadaniowych, a następnie już tylko cisza, zwyczajne życie i konieczność znalezienia swojego miejsca w świecie na nowo. Samodzielnie, bez stylistów, bez drogowskazów lśniącego formatu telewizyjnego – gdy okazuje się, że ścieżki na skróty jednak nie ma, że po wszystkich efektownie zrealizowanych występach człowiek i tak pozostaje sam, z odpowiedzialnością za własne życie. I jeszcze epilog, dwa lata później, w postaci artykułu w serwisie plotkarskim: Zobacz, jak teraz wygląda Stefan, który przed laty porwał nas wykonaniem We are the champions! Gruby? ;-)

Patrzę na te wszystkie oczy pełne nadziei i cieszę się, że pracuję w branży, która nie ma swojego show. Że nie bywam poddawana pokusom sprawdzenia się na ekranie, przed kamerami, w rywalizacji np. z copywriterami z castingu z Częstochowy ;-) Że nie ulegam złudzeniu, że teraz ktoś się mną zajmie, odkryje, wywinduje na sceny światowe. Delektuję się tą myślą, że reklama to praca zbiorowa, działanie z natury anonimowe (co ma swoje dobre strony, nie ukrywajmy – nie wszystkie teksty własnego autorstwa chciałabym mieć wyryte na grobie ;-), gdzie talent czy kompetencje nie są mierzone obecnością w mediach. Albo wynikami wyszukiwania nazwiska w google'u. Cieszę się, że nie staję przed takim wyborem, bo moje, nieokiełznane chwilami, ambicje mogłyby mi taki pomysł podsunąć. I nie zazdroszczę wszystkim aspirującym wokalistom takich pokus.

A Wy, wyobrażacie sobie talent show związany z Waszym zawodem? :-) Jak by wyglądał? Mielibyście ochotę wziąć w nim udział?

Tymczasem dzisiaj piękny dzień, dokładnie taki, na jaki czekałam od pięciu weekendów, które R. spędzał w podróżach służbowych. Marzyło mi się, by wyjść na długi spacer, porobić trochę zdjęć, powdychać zimne powietrze. Jedyny warunek – słońce; może rozświetlać piętrowe śniegi albo błotniste ulice, byle się pojawiło. Dziś przyszło, z cudną połacią niebieskiego nieba, ale niestety – dla mnie do oglądania jedynie przez szybę, bo dopadła mnie grypa. Na zdjęciu więc mój pejzaż zastępczy, z Klarą w roli pełni. Miłego wieczoru, Kieszeniarze!

P.S. Szablon może jeszcze się zmienić, bo – choć taki uporządkowany – miewa więcej kłopotów technicznych (np. komentarze, które raz są widoczne, raz nie), niż mój starszy, składany w manufakturze Kieszeni.

Życiowe role

W przedświątecznych Wysokich Obcasach (nr 51, 22 grudnia 2012) natknęłam się na dwa wywiady, które... co tu dużo gadać, złapały mnie za gardło. Dziś zauważyłam, że są dostępne w sieci – postanowiłam podzielić się nimi z Wami w Kieszeniach.

„W środku naprawdę  jestem młoda”

Pierwszy to rozmowa Dariusza Zaborka ze Stanisławą Celińską, rozmowa niespotykana. Celińska opowiada o swoim życiu z tak szczerze, że na przemian wywołuje wzruszenie i śmiech. Mówi otwarcie i bez pruderii, ale z dala od taniej sensacji; z pokorą i wdzięcznością wobec losu, ale i ze świadomością swojej siły. Ma odwagę formułować śmiałe marzenia (!). 
Nie znajdziecie tu łzawych podsumowań czy tonu Odkrywam siebie na nowo albo Już nic nie muszę, tak powszechnego w wywiadach ze znanymi osobami. Rozmowa bez pretensji, bez stylizacji, piękna!

Czapeczka od Oprah 
Bohaterem drugiego wywiadu jest Jody Huckaby, szef PFLAG (Parents, Families and Friends of Gays and Lesbians – Rodzice, rodziny i przyjaciele gejów oraz lesbijek). Droga, którą przeszedł Jody, urodzony w ultrakatolickiej rodzinie na południu USA, jest niewyobrażalna. Równie trudna do pojęcia jest ewolucja świadomości jego ojca. (Nawet teraz, gdy ponownie ją przeczytałam, łzy napłynęły mi do oczu. I przypomniała mi się opowieść o pewnym OK naskrobanym w liście...).

Przejmujący wywiad, który ilustruje, jak wiele pozornie błahych elementów naszej codzienności sprzyja pogłębianiu uprzedzeń i jak obawa przed nieznanym paraliżuje rodzinną bliskość (wyznania rodzeństwa za kulisami telewizyjnego show). A z drugiej strony przypomina, że zjawiska trywialne, a uznawane za wiarygodne wśród sąsiadów czy krewnych, mają ogromną siłę rażenia (patrz: Dear Abby).

Przeczytajcie, dopóki teksty są dostępne. Znakomite historie. 

Kto słyszał o Horch?

Ciekawa historia na temat nazwiska, które staje się marką – fragment artykułu z ostatniej Polityki:

„Kłopoty przedsiębiorców z nazwiskami nie są polską specjalnością. Przykładem historia niemieckiego konstruktora i biznesmena Augusta Horcha, który na początku ubiegłego wieku wraz ze wspólnikami stworzył w Zwickau fabrykę produkującą luksusowe i nowoczesne, jak na owe czasy, auta. Marki Horch oczywiście. Wkrótce w spółce doszło do konfliktu i założyciel się z nią pożegnał. Jego nazwisko pozostało jednak w dawnej firmie, która przez wiele lat produkowała auta marki Horch. Tymczasem przedsiębiorca postanowił założyć nową fabrykę. Nie mogąc działać pod własnym nazwiskiem, uciekł się do zabawnej sztuczki. Ponieważ słowo horch znaczy słuchaj, wykorzystał je w tłumaczeniu na łacinę i tak narodziła się znana do dziś marka Audi. A o Horchu mało kto dzisiaj pamięta.”
A na deser spot reklamowy marki eks-Horch – sprzed wieeelu lat, ale dobre pomysły się nie starzeją. Miłego wieczoru!

Podwodna playmate

Lata 70. służyły Playboyowi, bez dwóch zdań. Piękna okładka autorstwa Dona Ornitza – z Janet Wolf w roli głównej. Orzeźwiająca, prawda? ;-)

 Zdjęcie stąd

P.S. Właśnie czytam różne Wasze komentarze, które przeoczyłam w natłoku pracy. Miło do nich wrócić, dzięki :-)

Jesteś, tylko o tym nie wiesz

Ostatnio, będąc u mamy, przeglądałam kwietniowy numer Pani i zatrzymałam się na wywiadzie z Marianem Opanią. Rozmowa dość ciekawa, z całym dobrodziejstwem inwentarza związanym z prowadzeniem Małgorzaty Domagalik (czyli niektóre pytania, owszem, niebanalne, inne – sprawiające wrażeniem, jakby autorka rzucała je w przestrzeń, czekając, aż odpowiedź rozmówcy nada im sens ;-) Moją uwagę zwrócił jeden fragment, obecny zupełnie na marginesie:

Opania: A zasady mam raczej konserwatywne, nie ulega wątpliwości. Ten dzisiejszy świat nie jest już mój. Jestem, na przykład, głęboko przeciwny ruchowi feministycznemu.

Domagalik: Jestem feministką.

Opania: To akurat nieprawda. Ja panią darzę wielką sympatią. 

Uśmiechnęłam się, bo jest to dokładne przeciwieństwo mojego podejścia do feminizmu. Zawsze, gdy słyszę, że jakaś kobieta gorliwie zarzeka się, iż nie jest feministką, myślę, odwrotnie niż Opania: To akurat nieprawda. Jesteś, tylko o tym nie wiesz ;-)

Dlaczego? Bo feminizm oznacza dla mnie taki zbiór przekonań, że naprawdę trudno mi wyobrazić sobie kobietę, która świadomie by się ich wyrzekała. W moim rozumieniu feminizm to naturalne, odruchowe już dla nas – żyjących w określonej rzeczywistości historyczno-społecznej – przekonanie, że zasługujemy na swoją niezależność, wolność i swobodę decydowania o sobie, w każdej dziedzinie życia. Feminizm to solidarność jajników, to troska o inne kobiety i przeświadczenie, że gdy można coś zrobić dla przedstawicielki swojej płci – warto. To ciekawe inicjatywy, takie jak udział znanych kobiet w kampaniach na rzecz raka szyjki macicy lub raka piersi, to walka o prawa kobiet dyskryminowanych w pracy (choćby na swoim własnym podwórku – poprzez dążenie do tego, by mężczyźni nie byli wynagradzani za tę samą pracę lepiej niż kobiety). To wreszcie ruch bra-fitterski, w internecie zebrany np. na forum Lobby Biuściastych lub Stanikomanii, a w realu praktykowany w sklepach z bielizną (praktykowany, zaznaczmy, głównie przez kobiety – rzecz jasna, dla innych kobiet).

Feminizm to także wzajemne, prywatne wsparcie, to rozmowy z koleżanką, która – podobnie, jak my – przejmuje się pracą, przeżywa rozterki związane z godzeniem różnych obowiązków albo nieustannie walczy z wewnętrzną matką-Polką (i nie potrafi odpoczywać, nie robiąc niczego pożytecznego). Feminizm to dla mnie żywioł kobiecej energii, realizowany w inicjatywach takich, jak ta animacja.

Słowem – feminizm ze sztandarami to tylko jedna odsłona tego ruchu (również budząca we mnie uczucia pozytywne, nie ukrywam), ale – jedna z wielu. Czasem skrajna, radykalna, lecz towarzysząca tysiącu innych wcieleń feminizmu. Codziennego, oczywistego, moim zdaniem – wpisanego w świadomość każdej kobiety, która chce decydować o sobie.

Myślę, że w powszechnej świadomości feminizm wciąż bywa utożsamiany z fanatyzmem. A, choć może zahaczać o fanatyzm – jak każdy system przekonań – absolutnie nie jest z nim jednoznaczny.

A jakie skojarzenia hasło feminizm wyzwala w Waszych głowach? Pozytywna energia kobiet czy rozkrzyczane panie z wąsami?

Bajeczne zdjęcie stąd

GOWiNO prawda

O polityce piszę rzadko. Choć staram się być z nią na bieżąco, żeby nie przegapić faktów, które mogą mieć wpływ na moje życie (lub o których mogę współdecydować), to polityka nigdy nie była i nie jest moją pasją – a ten blog służy przede wszystkim pasjom i przyjemnościom.

Zdarzają się jednak chwile, gdy ktoś podnosi mi ciśnienie na tyle, że muszę, muszę o tym napisać! W skrócie: Jarosław Gowin, minister sprawiedliwości, stanowczo przeciwstawia się konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet. Dlaczego? Bo zdaniem ministra – którego słuchałam dziś w jednym z serwisów informacyjnych – zapisy dotyczące walki z nierównością płci zagrażają de facto konstytucyjnej definicji małżeństwa, pojmowanego jako związek kobiety i mężczyzny. A zatem konwencję, której głównym celem jest ochrona ofiar przemocy, Gowin postrzega jako próbę "wprowadzenia związków partnerskich bocznymi drzwiami".

Bardzo to przykre, że dokument, który miałby zwalczać problem nierówności płci odczytywany jest przez ministra sprawiedliwości (to drugie słowo wężykiem) tylko przez pryzmat wątku homoseksualnego, na który Gowin ma ewidentną alergię.

Wdech-wydech. Wracam do refleksyjnych ilustracji Erlbrucha. A więcej na temat opinii ministra możecie, jeśli chcecie, przeczytać w artykule z Wyborczej i felietonie o bardzo trafionym tytule.

Wood's Sad Story

West Side Story to jeden z filmów mojej młodości. Pamiętam, że moja mama bardzo lubiła ten musical i ja, w okresie nastolęctwa, również obdarzyłam go dużą sympatią. Z jednej strony podśmiewałam się z tłumaczeń dialogów młodocianych przestępców (do dziś nie zapomnę złowrogich słów członka ulicznego gangu: Ale będzie rozpierducha!), z drugiej strony – wzruszałam się przy tej nowojorskiej wersji Romea i Julii.

Jedną z głównych ról w West Side Story grała Natalie Wood, którą do dziś kojarzyłam właściwie tylko z tym tytułem. Dlatego kiedy zobaczyłam w Wysokich Obcasach artykuł o aktorce, z zainteresowaniem go przeczytałam – wcześniej nie mając pojęcia, jak dramatycznie układały się losy ślicznej Natalie. Polecam lekturę tekstu w sieci – wielbicielom kina, niewyjaśnionych zbrodni i... artykułów o kontrowersyjnych metodach wychowawczych.

Egzystencjalna telewizja śniadaniowa

Niedzielny poranek. Krzątam się po domu, popijam kawę, pakuję koty przed wyjazdem – a w tle słyszę początek programu Dzień dobry tvn:

– Sponsorem programu jest Jogobella. Extra apetyt na życie!
 i zaraz po tym:

– Na program zaprasza film Igrzyska śmierci. Przeżyć mogą tylko nieliczni...

Wróżba na dzień dobry – do wyboru.

Ca(t)sting

Absolutnie ujmujące zdjęcia z castingu do roli kota w Opowieściach niesamowitych (Tales of Terror) według Edgara Allana Poe – gdzie jedna z nowel nosi tytuł The Black Cat. Miejsce akcji: Hollywood, czas: rok 1961.

 

 

 

Jako, że jestem rozemocjonowana po ostatnim (znakomitym!) odcinku Sherlocka, takie niepokojące natężenie czarnych kotów wydaje mi się jak znalazł. A tu odtwórcy głównych ról filmowych w trakcie prób z czworonożnymi aktorami:

Zdjęcia opublikował magazyn Life, a więcej możecie zobaczyć tu. Z pozdrowieniami dla Magdy, której ostatnio dwa czarne koty przebiegły drogę (zniwelowane później przez jednego zająca)!

Telewizyjny gatunek literacki

Tomasz, lat 23, hodowca rybek. Agnieszka, lat 47, miłośniczka jazzu. Albo Wojciech, lat 33, porzucony przez żonę przed ołtarzem.

Programy typu talk-show obejmują zwykle krótkie charakterystyki swoich bohaterów. Zwięzłe, syntetyczne, ujmujące w paru słowach temat rozmowy, która za chwilę odbędzie się na antenie. Nigdy nie zwracałam na nie szczególnej uwagi... aż do dziś, gdy w TVN Style, w programie Miasto kobiet, zobaczyłam tekst:

Sylwia, lat 36. Co tydzień kręci w głowie film o tym, jak jej mąż jedzie na ryby i uprawia seks z inną w szuwarach.

Udanego poniedziałku :-)

Poniżej pasa

Dziś w sejmie Robert Biedroń, broniąc kandydatury Wandy Nowickiej (oboje z Ruchu Palikota) na marszałka sejmu, stwierdził, że argumenty jego oponentów są poniżej pasa. Wywołało to gromki śmiech posłów – OK, nie wnikam w poczucie humoru parlamentarzystów, błaha sprawa.

Nie pomyślałabym jednak, że frazeologia Biedronia może... bulwersować, złościć czy budzić radykalne sprzeciwy. Tymczasem wieczorem obejrzałam Kropkę nad i z udziałem Biedronia i Julii Pitery. Posłanka PO nie kryła irytacji – twierdziła, że wypowiedź mężczyzny była prowokacyjna, że Biedroń wciąż mówi tylko o jednym i kojarzy się z jednym, więc sformułowanie poniżej pasa w jego ustach nie mogło być przypadkowe. Że wszelkie jego dotychczasowe działania w przestrzeni publicznej wiązały się z seksem.

Wtedy zaczęłam się zastanawiać, z czym mnie kojarzy się Robert Biedroń. Nie śledzę specjalnie jego działań, Ruch Palikota nie budzi moich emocji, aktywność Biedronia znam z mediów – czyli chyba podobnie, jak Pitera, która wspominała o publicznym wizerunku. No więc z czym? Bez wątpienia z Kampanią Przeciw Homofobii, z wypowiedziami na rzecz praw osób homoseksualnych, z warszawskimi paradami równości. Z wystąpieniami telewizyjnymi, mniej lub bardziej błyskotliwymi.

Czy z seksem? Z seksem kojarzy mi się Doda albo Janusz Palikot i jego wibratory na konferencji prasowej. Biedroń – z homoseksualizmem.

No i wróciło do mnie pytanie - dlaczego homoseksualizm to zaraz obscena, nimfomania, rozbuchane lędźwia? Dlaczego mówienie, nawet monotematycznie, o orientacji seksualnej redukuje się do preferencji seksualnych? Dlaczego znowu tylko te majtki? Dlaczego w moim heteroseksualnym świecie orientacja obejmuje duchowość, potrzeby emocjonalne, apetyt intelektualny, a w homoseksualnym – tylko seks?

I słuchając Pitery, wobec której miałam dotąd całkiem sporo sympatii, zadawałam sobie pytanie: KTO tu myśli tylko o jednym?

Granatowo

Aktualnie u mnie bardzo dużo pracy, bardzo mało R. Dlatego tylko przesyłam Wam pozdrowienia, zerkając na granatowe niebo za oknem. I po raz kolejny stwierdzając, że ta jedna leniwa godzina w niedzielny poranek nie jest warta późniejszego rozpoczynania nocy w każde popołudnie.

Obrazek stąd

Tymczasem w mediach głośno o tym, że Zakon Marianów zakazał ks. Adamowi Bonieckiemu wypowiedzi publicznych. A ja łamię sobie głowę, jak to możliwe, że jedna z najbardziej łagodnych i tolerancyjnych osób, jaką znam, człowiek, którego wrażliwość i szacunek dla innych są najlepszą wizytówką mądrego, dalekiego od skostniałego zaścianka, kościoła - ma usta sznurowane formalnym zakazem. A innym przedstawicielom instytucji, którzy bez mrugnięcia okiem szerzą poglądy ksenofobiczne, za to skrupulatnie nadrabiając je narcyzmem - pozwala się na wielką swobodę; chyba tylko dlatego, że mają własne radiostacje.

Eeeech... Miłego wieczoru ;-)

Francja i inne odkrycia

Na fali powyborczych rozważań  Kim chce zostać Warszawa, jak dorośnie i dlaczego właśnie Budapesztem, przypomniałam sobie uroczy filmik teleturniejowy. Smacznego ;-)

Prasówka ewenementa

Zaszalałam i kupiłam sobie trzy śliczne, pachnące drukiem, gazety! Nie sięgam po nie z  wielką regularnością, ale wciąż pozostaję fanką prasy szeleszczącej, nie tylko – internetowej, więc od czasu do czasu muszę sprawić sobie taką przyjemność.

A przy okazji – dzielę się z Wami swoimi prasowymi zamiłowaniami!

Trzy tytuły ze zdjęcia obrazują trzy kręgi moich zainteresowań w kiosku :-)

1. Książki. Świeży kwartalnik – na zdjęciu dopiero jego drugi numer. Wciągający i treściwy – co drugą stronę natykam się na powieść, którą koniecznie chciałabym przeczytać. Mam nadzieję, że magazyn utrzyma się na rynku – zachęcam do nabywania!

Zastępstwo wobec Książek pełni czasem Bluszcz (miesięcznik; mniej recenzencki, a bardziej beletrystyczny) albo – przy apetycie na film – Kino. Nie mylić z Filmem.
Cele zakupu: hobbystyczny i ambicjonalny.

2. Sens. Miesięcznik psychologiczny, o którym wspominałam przy odkurzanych romansach. Skarbnica informacji o zawiłościach relacji międzyludzkich, walce ze stresem, rozwoju osobistym, niezależności od oczekiwań ludzi i świata etc. Ciekawe i skłaniające do refleksji teksty, do tego nierzadko – służące konkretnymi poradami.

Cele zakupu: terapeutyczny i humanistyczny (ciekawość świata).

3. Dom z pomysłem. Mam słabość do magazynów wnętrzarskich – lubię oglądać fantazyjnie zaaranżowane poddasza, przestronne lofty, niebanalne kawalerki... To dla mnie patent na błyskawiczny relaks. Nie znoszę jednak wydawać na te czasopisma dużych sum – jeśli mam zapłacić 10 czy 20 zł za pięknie ilustrowany miesięcznik, natychmiast dochodzę do wniosku, że za tę kwotę kupiłabym jakiś przedmiot do wnętrza ;-) Dlatego zwykle wybór pada na Dom z pomysłem lub M jak mieszkanie ;-)

Dom... lubię z dwóch powodów. Po pierwsze, zawiera ciekawe pomysły na własnoręcznie wykonywane meble, akcesoria i dekoracje (przyjemny nurt DIY). Po drugie, ilustruje zakres działań marketingowych, który interesuje mnie na co dzień w pracy: custom publishing. Dziedzina ta obejmuje wydawnictwa „dopasowane" (custom), skrojone na zamówienie – dedykowane określonej marce czy usłudze. Mieszczą się tu np. magazyny wewnętrzne firm (wydawane dla pracowników), czasopisma poradnikowe, którym patronuje konkretna sieć supermarketów itp. Uwaga: nie chodzi o makulaturowe gazetki z promocjami cenowymi – custom publishing zawiera treść.

Dom z pomysłem to przykład zgrabnego wydawnictwa tego typu – prezentuje inspirujące artykuły, ciekawe zdjęcia, a jednocześnie – promuje markę (tu: sieć Leroy Merlin).

Cele zakupu: rozrywkowy, karmiący oczy; zawodowy.

Poza trzema głównymi nurtami, zdarza mi się kupić Politykę lub Przekrój (ten rzadziej, gdyż żywię focha za ograniczenie wersji analogowej pisma na rzecz internetowej – obecny tygodnik to ledwie broszurka!). Mam tam swoich ulubionych autorów, zaprzyjaźnione rubryki i podczas wakacji czy w poczekalni chętnie do nich zaglądam. Ostatnio coraz częściej sięgam też po Duży Format w czwartkowej GW.

Prawie nigdy nie kupuję natomiast tzw. prasy kobiecej (z wyjątkiem Wysokich Obcasów). Miesięczniki o modzie czy urodzie zdarza mi się oglądać, gdy jestem u mamy – na półkach sklepowych są dla mnie przezroczyste. Pewnie dlatego, że funkcję odprężającą pełnią u mnie magazyny mieszkaniowe.

A Wy, czytujecie jeszcze prasę papierową? Jakie dzienniki, tygodniki, miesięczniki budzą Wasze zainteresowanie?

Ludzkość pyta

Wczoraj, na stronie głównej Gazety – najczęściej wyszukiwane frazy:

Spodobało mi się to zestawienie. Troszeczkę słodyczy, troszeczkę apokalipsy... ;-)

P.S. Tymczasem Blogger zamienia się w światowca! Zawsze po zalogowaniu na górnej belce po prawej widniały napisy: Nowy Post - Projekt - Wyloguj. Dziś mym oczom ukazało się: Nowy Post - Design - Wyloguj. Łał ;-)

Lokowane produkty

Czy wy też za pierwszym razem pomyśleliście o przedmiotach z kręconymi włosami? ;-) Ja, widząc tekst Program zawiera lokowanie produktu, natychmiast uruchomiłam cykl skojarzeń fryzjerskich ;-)

O co chodzi? Oczywiście o product placement. Jakiś czas temu obiła mi się o uszy wiadomość, że w myśl nowej uchwały KRRiT, ten zabieg reklamowy ma być w Polsce wyraźnie zaznaczany w programach telewizyjnych. Dla przypomnienia: product placement to umieszczanie konkretnych produktów, marek i usług w filmach i serialach – ale i audycjach radiowych, książkach, grach komputerowych, teledyskach etc. (małą wzmiankę o pp zamieściłam w Fotelach ;-) W praktyce wygląda to tak: bohater filmu występuje w ubraniach określonej marki, jeździ konkretnym samochodem, w rozmowie wspomina o usłudze danej firmy, odwiedza restaurację, której logo widać w tle itp.

Do najsłynniejszych przykładów product placement należą samochody Jamesa Bonda – ich obecność na ekranie była nie mniej ważna, niż uśmiechy Moneypenny, wynalazki pomysłowego Q, czy sama intryga. Bardziej współcześnie – kopalnią ukrytych marek jest garderoba Carrie, głównej bohaterki Seksu w wielkim mieście. No i ten jej laptop z jabłuszkiem...

Sean Connery i piękny Aston Martin DB5 z filmu Goldfinger

Możliwości product placementu są ogromne, a narzędzie to – umiejętnie stosowane – sprawia wrażenie niezobowiązującego elementu fabuły. Czyli wywołuje, niekoniecznie uświadomioną, chęć nabycia np. wina, które piła fantastyczna bohaterka filmu ;-) Cała sztuka polega jednak na tym, by promocja produktu odbywała się w sposób nienachalny, wiarygodny i intrygujący. Znawcy tematu debatują nawet, czy product placement jest formą reklamy podprogowej czy przykładem podświadomego odbioru – w każdym razie podkreślają motyw umieszczania marki między wierszami, a nie na pierwszym planie: Jego [product placement] kontekstem jest wyraźnie film, a nie reklama, a więc każda z informacji jest kierowana do widza ubrana w coś, co nie jest reklamą, a więc jest pozytywnie odbierana (J. S. Victoria Mas, Hollywood i marki).

No właśnie – każda z informacji ubrana jest w coś, co nie jest reklamą. Tyle, że w polskich produkcjach product placement jest najczęściej tak łopatologiczny i kanciasty, że nie ma mowy, by ktoś nie zauważył kontekstu reklamowego. Pożera całe dialogi, wypełnia kadry po brzegi, spycha bohaterów na plan dalszy, by mocniej wyeksponować... pasztet. Dla przykładu – perełki z rodzimych telenowel. Ostrzegam, tylko dla widzów o mocnych nerwach... ;-)


I drugi pyszny przykład (w połączeniu z wybitnym aktorstwem Izabeli Trojanowskiej, tym bardziej wyborny!

Polecam też klasyk – TP S.A. w serialu Na wspólnej – tak dramatycznie rozwlekły, że nie mam serca obciążać nim Kieszeni – tylko linkuję :-)

Dlatego uśmiecham się na myśl o tych nowych obostrzeniach. Bo choć rozumiem chwalebną inicjatywę, by widzowie nie byli wprowadzani w błąd, to naprawdę trudno mi sobie wyobrazić, by w Polsce ktoś potrzebował przestrogi ;-)

P.S. Uwaga: wpis zawiera lokowanie produktu. Cel ukryty to totalne zniechęcenie czytelników do nordic walking ;-)