Abby, ach te baby...

Kilka lat temu trafiłam w Wysokich Obcasach na wywiad Talki z Abby Lee. Dziewczyna wydała mi się sympatyczna, niepokorna, dość błyskotliwa. Pomyślałam, że jeśli natknę się na jej książkę, przeczytam.
Natknęłam się i przeczytałam. I cóż... jeśli drukuje się 300-stronicową powieść opartą na blogu, to jednak musi to być szalenie ciekawy blog;) Tu podczas lektury po ok. pięćdziesięciu stronach byłam lekko znużona, po stu – miałam wrażenie, że znam już całą fabułę i nie warto czytać dalej, a później było już tylko gorzej. Ostatnią setkę w zasadzie przewertowałam, chwytając co bardziej wyraziste postaci czy wątki.Fajnie, że Abby pisze bez pruderii, fajnie, że otwarcie opowiada o swoich doświadczeniach seksualnych, że jest osobą z temperamentem i, jak się wydaje, dystansem do siebie. Tyle, że to trochę za mało na wciągającą powieść. Gdyby te teksty były rzeczywiście wyjątkowo zabawne czy bardzo błyskotliwe – albo chociaż emocjonujące (z racji tematyki wydaje się to całkiem prawdopodobne), sprawa wyglądałaby inaczej – ale w tej sytuacji Dziewczyna, której jedno w głowie wypada dość jałowo. Jednak nieszczęsna Bridget Jones, do której tytuł wywiadu się odwołuje, dostarczyła mi znacznie więcej rozrywki. Bo OK, obie książki łączy forma bloga/ dziennika, ale u Fielding całość była po prostu sprawnie napisana – z paroma ciekawymi wątkami w tle, z rosnącym napięciem, z żywym językiem i kilkoma autentycznie zabawnymi scenami. Zoe Margolis (rzeczywiste nazwisko Abby Lee) przy Fielding wypada blado. Zresztą, trudno się jej dziwić – inaczej pisze się bloga, niż powieść. Powraca tylko pytanie, jaki jest sens blogi wydawać ;-)

Innymi słowy – z ciekawości możecie przeczytać Abby, ale zamiast wersji książkowej, polecałabym przejrzenie Girl with a one-track mind w oryginale. W postaci notek jej zapiski wydają się zabawniejsze, a dostarczane w niewielkich dawkach – całkiem interesujące.

Święta na trzy litery

Jeśli na widok przedświątecznej gorączki otwieracie oczy ze zdumienia – spodoba Wam się ta kula;)

Produkt stąd, niestety – już wyprzedany;)

Preisless

Porcja charyzmy na senny poniedziałek – Kinga Preis i jej Przekleństwo Millhaven:



Spośród różnych coverów Nicka Cave'a, ten szczególnie usamodzielnił się w mojej wyobraźni – i funkcjonuje jako odrębna piosenka, odległa od oryginału. Po pierwsze dlatego, że Kinga Preis odtwarza krwawą historię Millhaven tak sugestywnie, że słuchamy jej jak mrocznej baśni z udziałem rozmaitych – barwnych – postaci. Po drugie, ze względu na tłumaczenie. Roman i Aleksander Kołakowscy napisali tekst, moim zdaniem, świetny – rytmiczny i sfabularyzowany, a przy tym celnie oddający atmosferę oryginału, choć bardzo od niego daleki (mój ulubiony fragment: Krew właśnie sczesywałam z włosów, gdy wpadła grupa komandosów;)

Paru moich znajomych, wielbicieli Cave'a, narzeka na przesadę w interpretacji Preis, wytykając jej nadmierną ekspresję czy przejaskrawienia. Spróbujcie jednak posłuchać Przekleństwa bez całego ciężaru pierwowzoru – śledząc jedynie, jak Kinga Preis buduje postać Lottie. Mnie to hipnotyzuje;)

Sennie się snują

Korzystając po raz pierwszy z rozbudowanej oferty kablówki, obejrzeliśmy wczoraj na HBO Senność Magdaleny Piekorz (pierwsze spostrzeżenie: na HBO nie ma reklam, więc być może nie jest to ostatni film, który zobaczymy na ekranie telewizora;)

Koncepcja fabuły jest jasna jest od początku – wszyscy bohaterowie przespali jakieś szanse, żyją jak we śnie, nie dostrzegając źródeł swojego cierpienia; każdy dzień ich życia do złudzenia przypomina poprzedni itp. Nieco osowiali i zrezygnowani, trwają w nieudanych związkach, przymykają oczy na problemy, czy boją się – szczerością i otwartością – pozbawić rodzinę złudzeń (Adam – Rafał Maćkowiak – ukrywający swój homoseksualizm).

Oprócz tej ogólnej myśli, która przyświeca wszystkim wątkom, co jakiś czas rozbłyskują na ekranie akcenty bardziej dosłownie traktujące motyw snu. A to Róża, odtwarzana przez Małgorzatę Kożuchowską, cierpi na narkolepsję i gwałtownie zasypia, gdy odczuwa silniejsze emocje, a to Robert (Krzysztof Zawadzki) narzeka, że u boki żony nie śni o niczym itp.


Całość toczy się dość spokojnie (zgodnie z tytułem – sennie), stopniowo poznajemy kolejne fakty z życia bohaterów i dostrzegamy, że ich historie się zazębiają. Tyle, że mało w tym elementów wiarygodnych, a sporo – natchnionych i górnolotnych. Krzysztof Zawadzki już w Kochankach z Marony wydawał mi się pretensjonalny, a tu znów (zwłaszcza w końcowej części filmu) wciela się w rolę pseudouduchowionego artysty. Pozwolę sobie przytoczyć scenę, w której jego bohater rozmawia z Różą:

Róża (patrząc w oczy Adamowi): Mój drogi...
Adam: Moja droga... I Twoja droga... tak się szelestnie przecięły.

Doprawdy, gdy słyszę takie samowite i skrępowane gry słowne, moja wrażliwość i skłonność do wzruszeń zamykają się na cztery spusty;)

Pamiętam, że Pręgi – pierwszy, i podobno bardziej autorski, długometrażowy film Piekorz (ten powstał we współpracy z Zanussim) całkiem mi się podobały – przynajmniej do nadejścia sceny finałowej z groteskowym mazaniem po lustrze (bo zaraz pomyślałam – "Łojezu, jak komuś z imienia nie wyjdzie ojciec, matka czy teściowa, to nie sprawdzi się w żadnej roli społecznej";). Choć już wcześniej, jak sobie przypominam, zdecydowanie bardziej przekonywała mnie część z Janem Fryczem, niż awantury i wybryki Żebrowskiego, raniącego sobie rękę o pułapkę na gołębie itp. Senność, niestety, podejmuje i rozwija tę manierę nadętego intelektualizmu. Nie twierdzę, że to film zły – przeciwnie, całkiem sprawnie opowiedziana historia, i jeśli natkniecie się na nią w telewizji czy na torrencie – obejrzyjcie i oceńcie sami. Po prostu nie przepadam za utworami (czy to literackimi, czy filmowymi), które każdą emocję nazywają bezpośrednio, wszystko artykułują wprost i określają jednoznacznie, a na koniec jeszcze formułują wnioski (Adam ubolewający nad ludźmi, którzy "przespali swoje życie") – a jednocześnie czynią to w aurze subtelności i rzekomej wieloznaczności.

Podobały mi się za to zdjęcia (Marcin Koszałka). No i Marian Dziędziel jako soczysta postać epizodyczna. Choć czasem (zwłaszcza po widzianym niedawno Domu złym) chciałabym zobaczyć go w roli mężczyzny wrażliwego, zrównoważonego i dalekiego od furii;)

Kompleks bydgosko-toruński

[I niestety, nie chodzi o kompleks rozumiany jako zespół miast czy metropolia;)]

Niektórzy z Was być może wiedzą, że jestem z pochodzenia bydgoszczanką – urodziłam się w Bydgoszczy i mieszkałam tam do 18. roku życia. Potem zaczęłam studia w Toruniu i z roku na rok coraz bardziej przywiązywałam się do tego miasta. W tej chwili zakorzeniłam się tu już na dobre (o ile moja wyobraźnia jest w stanie wyznaczyć horyzont tego "na dobre" ;-), ale wciąż żywię ciepłe uczucia wobec Bydgoszczy – łączy mnie z nią wiele młodzieńczych wspomnień :-) Wszelkie konflikty na linii Bydgoszcz – Toruń, które co jakiś czas rozpalają tutejszą prasę, jak i sztucznie rozdmuchiwane antagonizmy sportowe, polityczne czy jakiekolwiek, staram się ignorować. Bydgoszcz to Bydgoszcz, Toruń to Toruń – oba miasta mają coś do zaoferowania, w obu lubię spędzać czas wolny, wpadając do kin, teatrów czy na koncerty. I nie zastanawiam się, czy pijąc piwo w toruńskim pubie, nie sprzeniewierzam się bydgoskiemu pochodzeniu ;-)

Wyobraźcie sobie więc moją reakcję, gdy usłyszałam, że na ulicach Warszawy pojawiły się takie billboardy:

Twórcami projektu są (uwaga!) członkowie Towarzystwa Miłośnikow Miasta Bydgoszczy – którzy najwyraźniej rozumieją, że miłośnikiem jest się nie – czegoś, ale – przeciw czemuś :-) Bo jak inaczej uzasadnić promowanie się przy pomocy, ekhem, liczebności? ;-) Gdyby to chociaż zabawne było albo pomysłowe, gdyby kreacja wygrywała z sensem... ale tu pomysłowości ni hu-hu. Poza tym – jak słusznie zauważa Magdalena Dubrowska, komentująca wywiad z prezesem TMMB – czy na mieszkańcach Warszawy ma zrobić wrażenie populacja Bydgoszczy? :-) 

Ech, szkoda tej warszawskiej przestrzeni reklamowej, naprawdę. Bydgoszcz ma wiele atutów, które niestety ten plakat skrzętnie przemilcza. Informuje za to bardzo wyraźnie o jednym: do atutów miasta nie należy towarzystwo jego miłośników :-)

Nie tylko dla fanów gry w piłkarzyki

Ścienny wieszak drużynowy. Jest na czym zawiesić oko – i torebkę;)

Autorką projektu jest Norweżka Runa Klock. Gadżet do nabycia w sklepie funktionalley – za jedyne 64 funty + przesyłka;)

- - - - - - -
P.S. A żebym nie mogła nawet jednego postu poświęcić w całości nietypowemu dla siebie tematowi futbolu;), musiałam natknąć się jeszcze na tę tkaninę Marimekko. Zauroczona wzorem, zaczęłam szukać jego większych zdjęć i wyszperałam takie tapety na pulpit:



Więcej wzorów – dla różnych rozdzielczości – znajdziecie tutaj. No, i niech to będzie kropka. Marimekkropka;)

Czołówki, czyli chylę czoła

Bardzo lubię, kiedy czołówki filmów stanowią coś więcej, niż tylko plansze informacyjne. Kiedy są starannie skomponowane, zaprojektowane tak, że każdy ich kadr stanowi oddzielny, atrakcyjny obraz – albo kiedy układają się w animacje nawiązujące do fabuły filmu. Zdarza się, że zamiast rozległego wprowadzenia z pełnym tytułem, listą dialogową i muzyką, na chwilę rozbłyskuje tylko tytuł – nawet słabo widoczny, ledwie czytelny – i to też stanowi lepsze rozwiązanie, niż banalna seria nazwisk. Mój sentyment budzą – z oczywistych względów;) – napisy początkowe i końcowe z filmów Woody'ego Allena, w których teksty są zawsze białe, pisane od lat tą samą czcionką, wyświetlane na czarnym tle w akompaniamencie jazzowej muzyki. Nie ma tam fajerwerków kolorów czy zaskakujących animacji – a jednak całość zapada w pamięć i funkcjonuje jako znak rozpoznawczy Allena.

Najkrócej rzecz ujmując – lubię, kiedy czołówka nie jest przypadkowa, lecz stanowi pełnoprawny element filmu. Przecież, w tej czy innej postaci, pojawić się musi – dlaczego więc nie wykorzystać jej w twórczy sposób?
Parę lat temu urzekł mnie początek filmu Dziękujemy za palenie – idealnie odpowiadający tematyce działalności koncernów tytoniowych:

A znacznie wcześniej – lista dialogowa Hydrozagadki;) Jednak szczególną rolę w nowatorskim podejściu do napisów początkowych i końcowych odegrał Saul Bass – amerykański grafik i autor animacji.

Jego kariera rozpoczęła się dzięki czołówce do filmu The Man with the Golden Arm Otto Premingera (Złotoręki, 1955, do zobaczenia tutaj), a tempa nabrała dzięki współpracy z Alfredem Hitchcockiem i Martinem Scorsese. Sekwencje filmowe Bassa – jak i jego plakaty filmowe – niezmiennie budzą mój zachwyt. I mimo, że mają po kilkadziesiąt lat, nie przestają inspirować – np. twórców plakatu do Tajne przez poufne braci Coen.

Tutaj pamiętna czołówka z Zawrotu głowy, obok świetne intro do The Human Factor Otto Presingera, a poniżej – początek hitchockowskiego Północ – północny zachód:

Następnie – czołówka Ocean's eleven (tj. pierwowzoru Lewisa Milestone'a z 1960 r.) przygotowana przez Bassa:

Jako ciekawostka – gwiezdna wariacja na temat stylu Bassa;)

A na zakończenie – ilustracje artysty do książeczki Henri's walk to Paris wydanej w latach 60. Czyż nie urocze?:)

P.S. Tak, wiem – to był długi i pstrokaty post;)

Inny z Inishmaan

Od paru miesięcy planowaliśmy wybrać się do teatru – ale albo byliśmy zajęci, albo zabrakło biletów, albo trwała przerwa wakacyjna. W końcu udało się – padło na Kalekę z Inishmaan Martina McDonagha w reżyserii Iwony Kempy – w toruńskim Teatrze Horzycy.

W opisie przedstawienia można przeczytać, że McDonagh ma coś z Tarantino – co pozwala sądzić, że rodzimy teatr idzie śladami kina, gdzie wszystko ma coś z czegoś;) Kiedyś roiło się od „polskich Bridget Jones”, niedawno Galerianki promowano jako rodzime Gotowe na wszystko, a skądinąd sympatyczny film 2 dni w Paryżu opisywano jako komedię pełną testosteronu nie tylko dla lejdis;) itp. Cóż, najwyraźniej faktycznie podobają się nam piosenki, które już raz słyszeliśmy, więc każda rekomendacja musi zawierać odniesienie do innego tytułu;)

Wróćmy jednak do spektaklu. Dramat McDonagha rozgrywa się w latach 30. w Irlandii – obserwujemy żyjących w ubóstwie mieszkańców wsi Inishmaan, których codzienność wypełniają miałkie rozmowy, zakrapiane alkoholem kłótnie i niedorzeczne plotki dostarczane przez miejscowego gadułę, Jonnypateena. Wśród wielu postaci na plan pierwszy wysuwają się dwie starsze kobiety, opiekujące się tytułowym kaleką. Okazuje się nim nastoletni Billy – osierocony przed laty, wrażliwy chłopiec, który spędza czas głównie „gapiąc się na krowy”.

W pewnym momencie Jonnypateen przybywa z wiadomością, że na pobliskiej wyspie, Inishmore, amerykański reżyser zamierza kręcić film (co nawiązuje do rzeczywistej sytuacji, gdy Robert Flaherty realizował Człowieka z Aran). Zelektryzowani informacją mieszkańcy zaczynają snuć przypuszczenia na temat filmu, a kilkorgu z nich – w tym Billy'emu – udaje się dopłynąć na wyspę i spróbować swoich sił na planie...

Przedstawienie ogląda się z zainteresowaniem, niektórzy aktorzy (zwłaszcza Sławomir Maciejewski w roli Jonny'ego) przykuwają uwagę, a – gorzką w gruncie rzeczy – historię ubarwia sporo scen humorystycznych. Wszystko to jednak jako całość wypada średnio. W pamięć zapada kilka wyrazistych postaci i garść groteskowych epizodów, ale sama historia jawi się jako niezbyt odkrywcza opowieść z morałem. A szkoda. Chętnie sięgnęłabym po dramat McDonagha, by przekonać się, ile wynikało w nim z pierwowzoru literackiego.

Nie bardzo podobały mi się również wstawki filmowe, które – jak sądzę – miały wprowadzić do inscenizacji element interdyscyplinarny;) (poza tym, tłem dla akcji jest produkcja filmu, więc takie dekoracje wydawały się uzasadnione) – ale w istocie niewiele wnosiły do spektaklu. Wyświetlenie głowy głównego bohatera w czołówce Metro Goldwyn Mayer – w scenie, gdy ciotki otrzymują list od Billy'ego, a z głośników płynie jego głos – niczemu nie służyło. Rozumiem, że list był odczytywany przez samego aktora, a nie przez kobiety – ale w jakim celu towarzyszyła temu nieruchoma klatka z filmu? Czy zamknięte usta Grzegorza Wosia (mimo że – jak wspomniałam – słyszeliśmy głos;) miały kontrastować z tradycyjnym rykiem lwa, który słyszymy w czołówce?;) Nie mam ochoty doszukiwać się takich uzasadnień – pomysł wydał mi się nieprzemyślany. To jednak drobiazgi – i czepiam się ich (przyznaję;) głównie dlatego, że jestem wyczulona na nawiązania do kina i lubię, kiedy są dopracowane i nieprzypadkowe.

Słowem, Kalekę z Inishmaan polecam ją tym, którzy – jak ja – bardzo stęsknili się za teatrem i sam kontakt z aktorami wyda im się satysfakcjonujący;) – albo osobom, które mają ochotę na niezobowiązujące przedstawienie, doskonałe, by po nim iść na kawę z przyjaciółmi.

Zaczarowany ołówek

Pamiętacie świecowy raster? Dziś praca wykonana z innego rodzaju kredek – ułożonych nie w obrazy, lecz w pierścionki i broszki.
Autorka to Maria Cristina Bellucci – przytaczam za designboom.