Pastelowe, świecowe, rastrowe...

Jeśli myślisz, że technika kredki jest banalna i wyeksploatowana – zobacz, jak potraktował ją Christian Faur :-)

Na stronie artysty znajdziecie wiele innych prac (nie tylko kompozycji z kredek), ale mnie zdecydowanie najbardziej podoba się kolekcja True Color Series.

Ekran przeszycony

Nie jestem wielką fanką Borysa Szyca. Pamiętam, że kiedy parę lat temu wyszliśmy z R. z seansu Symetrii, pialiśmy z zachwytu nad tym nowym, młodym aktorem, który tak świeżo i fajnie zagrał dresiarza. Z niecierpliwością czekaliśmy na jego kolejne role.

Niestety, wkrótce okazało się, że Szyc chyba jeszcze do końca się nie wykluł jako aktor;) [Weryfikacji miał ulec też mój pogląd o samej Symetrii, która po drugim obejrzeniu wydała mi się boleśnie drewniana, ale to temat na inną notkę;)] Ze zgrzytaniem zębów wspominam dramatyczne wyzwania, jakie stawiali przed Szycem scenarzyści polskich seriali (jakaś rozpacz po śmierci ukochanej czy dylematy moralne oficera...), a które bezceremonialnie demaskowały jego braki warsztatowe. Pamiętam też dziwny film Hiena, który obejrzałam, będąc przelotem na festiwalu w Gdyni (głównie z chęci okazania wsparcia polskich próbom realizacji horrorów;), a w którym Szyc mający – zdaje się – być postacią demoniczną i niepokojącą, prezentował się raczej... groteskowo.

I OK, być może jestem już uprzedzona i trudno mi spojrzeć na tego aktora z dystansem – ale chwilowo nie mam ochoty na kolejne filmy z jego udziałem. Tym bardziej, że niedawno obejrzałam dwie najnowsze produkcje z pierwszoplanowymi rolami Szyca.


Pierwszy z nich to Handlarz cudów, zrealizowany przez Jarosława Szodę i Bolesława Pawicę. Opowieść koncentruje się wokół postaci Stefana – byłego alkoholika, który pragnie wyruszyć do Lourdes, by podziękować za przezwyciężenie nałogu. Odwiedza więc szpitale, domy opieki i zbiera datki na podróż oraz listy z modlitwami, które obiecuje złożyć u stóp Madonny. Jednak plan wyjazdu zostaje pokrzyżowany przez nagłe pojawienie się dwojga dagestańskich dzieci, które postanawiają – ukryte w samochodzie Stefana – nielegalnie przedostać się do Francji. Tam przebywa ich ojciec, który – jak wierzą – zapewni im spokój i bezpieczeństwo.
Bohater początkowo jest wściekły, przepędza dzieci i odmawia pomocy – ostatecznie jednak (tu zaskoczenie;) decyduje się im pomóc. Jak można się spodziewać, podróż spędzona w towarzystwie młodych uchodźców, wywiera ogromny wpływ na bohatera – i zmienia jego sposób postrzegania samego siebie. Nie będę zdradzać szczegółów fabuły – podsumuję jedynie, że film można obejrzeć, gdy pojawi się na ekranach, ale moim zdaniem... cóż, da się bez tego żyć;) Role dzieciaków są bardzo dobre, sama historia dość sprawnie opowiedziana, a pojawiający się wątek zderzenia różnych kultur nawet całkiem ciekawy – ale całość, niestety, specjalnie nie porusza. A i kreacja aktorska Szyca to nie do końca argument, z powodu którego warto byłoby się wybrać do kina;)


Drugi film to Enen – najnowsze dzieło Feliksa Falka, właśnie wyświetlane w kinach. Tym razem Szyc wciela się w lekarza psychiatrę, który postanawia rozwikłać zagadkę jednego z pacjentów. Porzuca więc tradycyjne obowiązki zawodowe, naraża się na krytykę środowiska akademickiego i ryzykuje rozpadem małżeństwa, byle tylko dotrzeć do prawdy w sprawie tajemniczego podopiecznego. Poświęca mu wiele uwagi, wierząc, że wyobcowanie pacjenta i jego brak kontaktu z innymi wynika wyłącznie z wieloletnich zaniedbań lekarzy.
Przebieg tych poszukiwań chwilami trzyma w napięciu, chwilami nieco nuży – ostatecznie jednak film ogląda się całkiem przyzwoicie. Ujawnienie tajemnicy z przeszłości bohatera, które (tu zdradzę) następuje, w finale, rzuca nowe światło na całą historię. To, jak sądzę, w założeniu reżysera miało skłonić widzów do głębszej refleksji (nad względnością oceny, nad subiektywnym poczuciem sprawiedliwości, nad prawem do osądzania innych...) – ale, przyznam, że jakoś szczególnie na mnie nie podziałało. Ot, Falk przedstawił nam interesującą historię, z kilkoma celnymi spostrzeżeniami. Czyli znów – można obejrzeć, jak będzie w telewizji;) Myślę jednak, że z "nowożytnych" filmów Falka, Komornik był znacznie lepszy. Oczywiście do momentu nawrócenia głównego bohatera..;)

Przyznam, że w przypadku obu tych tytułów (Handlarza i Enena) aktorstwo Szyca było dla mnie całkiem znośne. Skłamałabym, pisząc, że Szyc jakoś szczególnie mnie zachwycił – ot, wydał mi się akceptowalny;), – zwłaszcza w Enenie. Chciałabym jednak kiedyś (raczej za kilka lat, niż tygodni) zobaczyć go w wydaniu mniej przewidywalnym...

Spośród tegorocznych premier Szyca nie widziałam jeszcze Wojny... Nie wiem właściwie, dlaczego; to jeden z tych filmów, co do których nie mam wątpliwości, że prędzej czy później je zobaczę – ale jakoś mi się nie spieszy;) Przyznam jednak – przewrotnie – że Silny może być całkiem udaną kreacją. To przecież nowe wcielenie Alberta z Symetrii;)

Czarna Amelia

Zift w reżyserii Javora Gardeva to bułgarski film, który przegapiłam w Kazimierzu – a który od tego czasu zamierzałam obejrzeć. Dorwałam go więc (dzięki R.), zobaczyłam – i polecam.

Zift opowiada o mężczyźnie, który po 15 latach więzienia wychodzi na wolność – trafiając wprost do komunistycznej Bułgarii lat 60. Dowiadujemy się, że wyrok odsiadywał niesłusznie, chcąc chronić kobietę swego życia; że na wolności urodził mu się syn, którego już nigdy nie zobaczy; że w przestępstwo, za jakie został skazany, uwikłanych było kilka osób. Bohater powraca więc w rodzinne strony, a my śledzimy jego podróż (bynajmniej niełatwą) – poznając przy okazji kolejne fakty z przeszłości i układając szczątkowe informacje w logiczną całość.


Mroczna, przesycona atmosferą zagrożenia fabuła obejmuje też liczne dygresje – niekiedy anegdotyczne, niekiedy czysto informacyjne. Przyznam, że ze względu na sposób realizacji, niektóre z nich przypominały mi drobne wtręty w Amelii;) – barwne, wplatane bezceremonialnie we właściwą opowieść, a służące charakterystyce poszczególnych bohaterów. We francuskim filmie ilustrowano w ten sposób upodobania postaci czy historię ich małżeństw, tutaj dygresje wyjaśniały m.in. tajemnicę szklanego oka jednego z więźniów;) Cóż, konwencja użyta stosownie do tematyki;)

Zift to przyzwoity film na wieczór. Może niezbyt odkrywczy, może nie stanie się dla nikogo osobistym „filmem roku";), ale warto go zobaczyć. Surowy, bezpretensjonalny; nieco groteskowy, a chwilami niepokojący.


P.S. Tytułowe słowo oznacza masę z czarnej żywicy, używaną do wytwarzania asfaltu i gumy do żucia – która okazuje się całkiem istotna dla przebiegu akcji..;)

Czysta kreacja

A skoro już wróciłam do pracy...

P.S. Tak, wiem, że dużo ostatnio Raczkowskiego, ale cóż ja na to poradzę, że on tak świetnie ilustruje każdy temat?;) Rysunek stąd.

P.S.2 Właśnie zauważyłam, że ostatnio u mnie wszystko czyste;)

Pawie i hafty

Pod tym malowniczym tytułem kryją się kolejne znaleziska ze sklepu Rockett St George;) Tym razem na tapecie – tapeta (kto by pomyślał?) we wzór pawich piór, które z daleka prezentują się całkiem geometrycznie. Poza tym – ręcznie haftowane poduszki (jak czytamy – do całowania i przytulania) oraz jaśki z różnymi nadrukami. A w formie bonusu - poduszka a'la disco-kula;)
P.S. Tak, myślę o poduszkach, bo chce mi się spać, gdyż jest poniedziałek;)

P.S.2 Tak, tytuł oddaje mój entuzjazm względem pracy, do której wróciłam po tygodniowym urlopie;)

Szal z lisa!

Idzie jesień. Z tej okazji przypomniało mi się, jak bardzo chciałabym mieć takiego lisa.

Albo takiego długiego, w wersji polarnej:

Ach, wegetariańska ma natura bardzo wspiera takie pomysły. Te i inne cuda znajdziecie w sklepie Celapiu.

Czyste Alleństwo!

Lubię filmy dołączane do gazet. Cieszę się, kiedy mogę za 9,99 czy 14,50 zł stać się posiadaczką porządnych kopii filmów, które kiedyś mnie zachwyciły lub które od lat chciałam zobaczyć. W ten sposób ze Zwierciadłem dorwałam kiedyś parę filmów Almodovara i Jarmuscha, z Vivą czy Galą – Godziny, niedawno z Twoim stylem – Niczego nie żałuję itp. Poza tym – wyłączając sytuacje, kiedy nie miałabym szans na obejrzenie filmu legalnie – nie lubię ściągać filmów z sieci. Dlatego w miarę możliwości staram się śledzić nowości prasowe, słuchać w reklamach kobiecych magazynów informacji o „prezentach dla czytelniczek” czy kolekcjach filmowych, i wychwytywać te – zaskakujące niekiedy – okazje (np. zakup Billy'ego Elliota z Panią domu ;-)

Nie dziwi więc, że nowa kolekcja Wyborczej mnie zachwyciła. Po pierwsze dlatego, że – tradycyjnie – umożliwia wzbogacenie domowej filmoteki o świetne tytuły za przyzwoitą cenę (pierwszy numer kosztuje 9,99, kolejne – jak to bywa w kolekcjach GW – 29,99 zł – a niektóre z filmów Allena w regularnej sprzedaży są naprawdę znacznie droższe), a po drugie – co ważniejsze – promuje reżysera, który jest szczególnie bliski memu sercu :-)

Z pewnością nie kupię całej kolekcji, bo wiele filmów już mam – ale fakt, że te wydania nie ułożą się na mojej półce w obrazek z Allenem, specjalnie mi nie przeszkadza ;-) Na pewno będę polować na Wrzesień, Alicję, Miłość i śmierć czy Wnętrza; spośród tytułów, które mam szczęście posiadać, cieszy mnie obecność w kolekcji Hanny i jej sióstr, Annie Hall czy Seksu nocy letniej. A tym, którzy jeszcze nie kupili Manhattanu, polecam błyskawiczną wyprawę do kiosku! O cenach kolejnych tomów można dyskutować, ale 9,99 zł za TAKI film to naprawdę żaden wydatek ;-)

Kokosanka

W ostatnią niedzielę wybraliśmy się z Ł. i P. na Coco Chanel w reżyserii Anne Fontaine – film biograficzny o francuskiej rewolucjonistce mody. Przyzwoity, ale bez rewelacji.

Opowieść obejmuje fragment życiorysu Coco z czasów, zanim została światowej sławy projektantką – przybliża więc jej dziewczęce marzenia, kreśli początki kariery, obrazuje walkę między ambicjami, odwagą i nonkonformizmem – a całkiem przemyślanymi, czy nawet wyrachowanymi, decyzjami służącymi osiągnięciu stabilizacji życiowej.

Audrey Tautou w wersji nonszalanckiej i nieco zblazowanej całkiem przypadła mi do gustu. Nie należę do wielkich fanek jej talentu, ale wynika to głównie z fali słodyczy, jaką rozlano wokół niej po premierze Amelii (i która powracała później przy okazji kolejnych filmów Tautou). Postać Chanel, nawet, jeśli nakreślona dość szkicowo, wymagała od aktorki zupełnie innego repertuaru środków – i myślę, że Audrey nieźle sobie poradziła z tym wyzwaniem. Choć przyznam, że z myślą o wyraźnym odejściu od wizerunku Amelii, chyba życzyłabym jej filmu, który nieco głębiej analizuje osobowość Chanel;)

Jeżeli ktoś ma ochotę na dość przyjemną opowieść o początkach słynnej projektantki – jej dzieciństwie, poszukiwaniach pracy, pierwszych krokach na rynku mody czy młodzieńczych fascynacjach uczuciowych – film polecam. Nie dostarczy szczególnie silnych emocji, ale i nie zaszkodzi. A scenografia i kostiumy są bardzo przyjemne dla oka;) Jeżeli jednak oczekiwalibyśmy sugestywności filmu biograficznego bliskiej Niczego nie żałuję Oliviera Dahana – to... cóż, Coco Chanel to zupełnie inna bajka;) W takim wypadku może warto poczekać na emisję w telewizji?

Ja osobiście cieszę się z wizyty w kinie, ale głównie dlatego, że miło było spotkać się na seansie, a do tego wesprzeć nieco toruńskie kino studyjne;) (Choć niewykluczone, że pracownik kina, którzy – zniechęcony i znużony – wypuszczał naszą trójkę z pustego budynku w niedzielny wieczór, nie przyklasnąłby mojej motywacji;)

P.S. Niezmiennie zastanawia mnie, dlaczego Coco avant Chanel nie zostało w Polsce przetłumaczone dosłownie, czyli na Coco przed Chanel? Przecież to bardziej odpowiadałoby tematyce filmu, było zgodne z intencją twórców, a jednocześnie nie wpłynęło chyba negatywnie na wartość marketingową produkcji?;) Niezbadane są wyroki dystrybutora...

Chmurki dymu, chmurki z tekstem

Po lekturze artykułu o wzroście akcyzy i nasileniu się przemytu papierosów, postanowiłam wyszperać kilka edukacyjnych obrazków dla palaczy;) Pierwszy: i drugi (moim zdaniem cudny;) A powyższe okropności stąd i stąd;)