Najbardziej kasowy film Woody'ego Allena

Tak O północy w Paryżu reklamuje dystrybutor, Kino Świat. A ja się zastanawiam: czy dla kogoś, kto nie lubi Allena, fakt, że jego nowy film jest najbardziej kasowy z dotychczasowych, będzie zachętą do obejrzenia? Co ta kasowość nagle zmieni? Nie wspominając, że poza twórczością Allena filmów sto razy bardziej kasowych jest na pęczki :-)

A dla wielbicieli twórcy Annie Hall – czy informacja finansowa będzie miała w ogóle jakieś znaczenie? I czy kasowość filmu Allena będzie kiedykolwiek zaletą na tyle dużą, że warto jako pierwszą eksponować ją w reklamie? :-) Uruchamiam wszystkie swoje reklamowe instynkty i nie rozumiem, do kogo skierowany jest ten komunikat.

Inna kwestia, że – jak słusznie zauważyła Maryna, która odwiedziła mnie w weekend (pozdrawiam serdecznie :-) – ostatnio każdy film Allena promowany jest jako najbardziej jakiś – w zeszłym roku bodaj najzabawniejszy.
 
Tymczasem – odchodząc od dystrybutorskich zabaw słownych – prezentuję oryginalny plakat filmu Midnight in Paris. Co o nim sądzicie? Mnie bardzo się podoba!

W Polsce, niestety, plakat zmieniono (wiadomo, pierwotnie za mało było zbliżeń na znane twarze z dziwnymi grymasami, a za dużo wdzięku ;-), ale spuśćmy na to zasłonę milczenia. Ja czekam na O północy w Paryżu z niecierpliwością – nie tylko dla reżysera, ale i ze względu na Marion Cotillard, za którą przepadam, oraz Owena Wilsona, którego darzę dużą sympatią od czasu The Royal Tenenbaums. Miłego tygodnia, moi drodzy!

Będąc młodym ewenementem

W poniedziałek byłam u rodziców. W czeluściach piwnicy, wśród stosów starych książek i naręczy zimowych butów, znalazłam walizkę moich dawnych pamiętników.

Wyszperałam najstarszy – pochodził z 1993 roku. Czyli z czasów, kiedy miałam 11 lat. Z pewnością nie jest to mój pierwszy pamiętnik, ale – jak zauważycie na obrazku – rozpoczynam go bardzo szumnie (skrupulatnie odnotowując godzinę). Pewnie dlatego, że był to jedyny notes odgórnie przeznaczony na dziennik – w końcu zawierał kłódkę (i pewnie dlatego, że godzina była tak imponująco późna). Oto więc moje życie sprzed ery bloga!

I cóż dzieje się w głowie 11-latki? Są ślady podziwu wobec starszego brata:

1 VII 93
Paweł miał dziś pierwszą wakacyjną przygodę. Chodził w gumowych laczkach i przez podeszwę wbił mu się gwóźdź w nogę. Leciała krew!

2 VII 93
Dziś mi wbił się gwóźdź w nogę. O godz. 18:15. Ale tylko zdarłam sobie skórę...

Są wątki miłosne – otóż podkochiwałam się wtedy w koledze z klasy, Łukaszu:

28 VIII 93
Cieszę się, że jak skończą się wakacje, spotkam się z Łukaszem. Mam w szafie kilka nowych ciuchów, np. sweter w parasolki. Mam nadzieję, że będę w nim fajnie wyglądać. Ale nie chodzi tylko o wygląd.

(Wiadomo, swetry w parasolki stymulują intelekt i wzbogacają życie duchowe!)

Są ślady rodzinnych dysput:
7 VII 93
Siedzę teraz na działce w świdośliwach i piszę, bo pokłóciłam się z Pawłem. Kazał mi na siebie mówić ZOMBI – to podobno oznacza „żywy trup”! Ale chyba to wymyślił.

Jest też dowód życia dzieci epoki deficytów:
5 XII 93
Jutro Mikołajki! Dziś przyszła do nas babcia i przyniosła 5 bananów, 2 kiwi, 1 grapefruita, 3 mandarynki i jedną czekoladę. Pycha! Teraz jemy i oglądamy Dnastię.
[pisownia oczywiście oryginalna]

Zabawne są zmiany, jakie zachodzą w zapiskach w zależności od okoliczności. Otóż latem na działce spotykałam się z koleżanką, starszą o kilka lat, Sylwią. Sylwia pochodziła z Gorzowa Wielkopolskiego, miała opalone nogi, lubiła – jak odnotowałam w pamiętniku – piosenkę Meloł, meloł dansing i bardzo często powtarzała co nie? Od momentu, gdy nowa postać pojawia się na horyzoncie, w pamiętniku nagle zamiast koleżanek występują kumpele, zamiast szkoły – buda, a wpis wieńczy zdanie: Kończą się już wakacje. Szkoda, co nie?

Na zakończenie – pożegnalny okrzyk, zaczerpnięty z włoskiego!

W piwnicy rodziców przejrzałam też swoje późniejsze pamiętniki – z czasów liceum. I groza owładnęła mnie do tego stopnia, że... niniejszym dziękuję losowi, iż moja wczesna młodość przypadła na czasy bez internetu. W przeciwnym wypadku pewnie pisałabym bloga, a zapiski nastolatek – teraz wiem to na sto procent – stanowczo nie są rzeczą, którą warto się dzielić ze światem. Cział!

Siedemnastego 6

Ostatnio były cztery, więc dziś jedna noga! Odcinek parny i mętny jak powietrze ostatnio... ;-)

P.S. Poniekąd w temacie obuwia: w jednym z ostatnich numerów Wysokich Obcasów znalazłam konkurs na nową nazwę dla butów sportowych, czyli swojskich adidasów. Chciałam Wam podlinkować – z myślą o wielbicielach zabaw lingwistycznych – niestety, na stronie internetowej WO nie udało mi się tego znaleźć :-( W każdym razie redakcja prosiła o przesyłanie propozycji mailem, więc jeśli ktoś ma odkryć u siebie żywioł copywriterski, zachęcam :-) Mnie, póki co, nic nie przychodzi do głowy, bo sama z uporem maniaka mówię adidasy, zwłaszcza że R. tego nie lubi ;-) Ale może Wy macie jakieś pomysły?

Suplement z 24.08: jednej z czytelniczek Kieszeni, Kamili, udało się namierzyć konkurs – dziękuję i polecam zainteresowanym :-)

Dialogi filmowe

Parę sytuacji zarejestrowanych podczas pobytu w Kazimierzu.

SCENKA 1
W Kazimierzu Dolnym, wśród różnych kramów i stoisk, można znaleźć stanowiska z szyldem: HEL DO GADANIA. Ekspedientka napełnia baloniki helem i podaje klientom, którzy – po solidnym machu – mówią w charakterystyczny, piskliwy sposób. Scenka rozgrywa się przy jednym z takich stoisk.

Ekspedientka ostrożnie napełnia balonik helem.
Klient: No już mogłaby pani więcej tego wpuścić!
Ekspedientka: Zamówił pan za 5 zł, to napełniam za 5 zł.
Klient: No tak, bo przeszkadzałoby pani, gdybym (patrzy na szyld stoiska)... gdybym miał więcej do gadania!

SCENKA 2
Stoję wśród publiczności na spotkaniu z pewnym reżyserem; spotkanie prowadzi Grażyna Torbicka. Obok mnie mężczyzna ok. 50-tki gimnastykuje się, wymachując aparatem fotograficznym.

Mężczyzna: Ech... No znowu! Ciągle zasłania i zasłania!

Patrzę przed siebie – nie widzę nikogo, kto by stał w naszym polu widzenia; większość ludzi siedzi dalej.

Mężczyzna (niecierpliwie): No nie da się normalnie zdjęć robić!

Zaintrygowana patrzę na wyświetlacz aparatu mężczyzny... Zasłania... reżyser – Grażynę Torbicką :-)

SCENKA 3 (zasłyszana przez R.)
W jednym z barów przy rynku.

Klientka: Poproszę trzy kawy, jedną pięćdziesiątkę i dwie setki.
Ekspedientka: Dobrze, do którego stolika przynieść?
Klientka (konfidencjonalnie): Wie pani, stały klient...
Ekspedientka: Niestety, nie kojarzę pani...
Klientka (zniecierpliwiona ignorancją kelnerki): No przecież to nie ja! To kierownik piekarni!

SCENKA 4 Nastolatka do koleżanki, oglądając program spotkań festiwalowych.
Nastolatka: Ja to na pewno pójdę na Możdżerza. Słyszałam, że fajne są spotkania z Możdżerzem.

– – – – –
Miłego weekendu, moi drodzy! Nie dajcie się zwieść sugestiom, że dziś światowy Dzień Pracoholika, i wylegujcie się ostentacyjnie i beztrosko.

Rozdanie nagród... Bój się bloga!

Nadszedł czas na przyznanie nagród dla najbardziej uzależniających blogów... Panie i Panowie, oto wyróżnienie stworzone przez Kieszenie! :-)

Przystępuję więc do rozdania nagród. Wielu z Was wskazane blogi będą znane, bo ich adresy przewijały się przez Kieszenie. Niemniej, wyróżniam te, które od dawna, konsekwentnie trzymają w garści moją uwagę.

Blog latającej Pyzy – Włochy to państwo pasty, pizzy, ale od pewnego czasu i – Pyzy. Na jej blogu znajdziecie wiele ciekawych, nie tylko lokalnych, spostrzeżeń. Uwagi na temat osobliwego fenomenu Berlusconiego, włoskiej polityki czy zjawisk społecznych (polecam tekst Włoska wideokracja), a także odkrycia kinowe i literackie, inspirujące relacje z wystaw sztuki współczesnej czy ślady wypraw po świecie. A wszystko, najczęściej, opatrzone pięknymi zdjęciami. Wzorcowy przykład bloga, który jest niepozorny, skomponowany z umiarem, a metodycznie i niepostrzeżenie uzależnia. Gratulacje!

Szafa Sztywniary – jeden z najbardziej znanych blogów szafiarskich. U Ryfki podobają mi się jednak nie tylko zestawienia ubrań (czyli tzw. outfity), ale i jej teksty – formułowane z błyskotliwością, poczuciem humoru i dystansem do siebie (zerknijcie np. na tę notkę). Poza tym lubię sztywniackie dygresje – promowanie polskich wytwórców torebek, wspomnienia z podróży, oryginalne znaleziska z sieci itp. Oraz – często przewijającą się przez bloga – folkową nutę (te hafty na torebkach!). Polecam... znaczy – ostrzegam!
Stanikomania – jeśli w Szafie były outfity, to tutaj mamy infity, bo Autorka prezentuje kolekcje bielizny/ Uspokajam (a raczej – rozczarowuję) – nie na sobie, ale w starannie komponowanych kadrach (zwłaszcza w kategorii Recenzje). Stanikomania to skarbnica wiedzy o najnowszych kolekcjach bielizny, źródło podpowiedzi z dziedziny bra-fittingu, a przede wszystkim – miejsce, w którym rządzi myśl, że kobiecość może występować w tysiącu kształtów i rozmiarów. Brawa też za działania na rzecz czytelniczek – przy każdym wywiadzie ze sprzedawcą czy producentem, Kasica stara się wynegocjować zniżkę dla stanikomaniaczek. Nałóg jak nic!

A teraz: co zrobić po otrzymaniu nagrody? To proste:

1. Umieścić na swoim blogu ostrzegawczy obrazek Bój się bloga!
2. Napisać, od kogo otrzymaliśmy wyróżnienie.
3. Wybrać kolejne 3 blogi, które nas uzależniają – i krótko wyjaśnić, dlaczego.
4. Poinformować laureatów o przyznaniu im nagrody.

A wszystkich czytelników Kieszeni, którzy mają ochotę rozdać Bój się bloga! zachęcam do zabawy – realizujcie od razu punkty 3 i 4 :-) Warto promować ciekawe miejsca w sieci!

P.S. W odpowiedzi na jeden z komentarzy pod tą notką: tak, samemu sobie też można przyznać wyróżnienie ;-)

Blogi-nałogi

Dla oddechu od festiwalowych wspomnień – internetowa zabawa. Na co dzień odwiedzam wiele blogów – niektóre związane z pracą, inne z kinem, literaturą, designem, bielizną… Rozmaite.

Są jednak takie, które czytam szczególnie łapczywie, których kolejnych odsłon wprost nie mogę się doczekać, których archiwalia lubię sobie przypominać – które stały się już dla mnie internetowym nałogiem.

Dlatego, jako zdeklarowana blogoholiczka, postanowiłam stworzyć specjalnie wyróżnienie: dla blogów, które uzależniają. Chciałabym w ten sposób przestrzec czytelników przed silnym wpływem szczególnie inspirujących blogów ;-)

Już wkrótce dowiecie się, jak nazwałam nagrodę oraz komu przyznam ją w pierwszej kolejności. A tymczasem zachęcam Was do zastanowienia się: czy istnieje blog, który śledzicie z wypiekami na twarzy? Miejsce, które znacie już jak własną (nomen omen ;-) kieszeń, ale wciąż nie możecie się od niego oderwać? Które wyróżnia się w morzu internetowych serwisów?

Tematyka i forma bloga – absolutnie dowolna; może to być zarówno fotoblog kulinarny, jak i skromne zapiski nastolatki. Zapraszam do zabawy – każdego blogoholika będę zachęcała, by przyznał nagrodę wybranym przez siebie, najbardziej uzależniającym, blogom.

No to… zaczynamy odliczanie ;-)

Pastelowa seria

Wystrzałowy akcent na wtorek. Wpis lakoniczny – w kontraście do przyczajonej tuż obok relacji ;-) Jaki kolor ma Wasz dzisiejszy nastrój?

Obrazek stąd

Przyjemności z importu

Wrażenia z Dwóch Brzegów postanowiłam wypunktować w cyklu przyjemnościowym (o filmach będzie jeszcze mowa oddzielnie), dlatego notka szykuje się długa i pełna dygresji. Ale w ten sposób mam szansę podzielić się z Wami emocjami, póki są jeszcze ciepłe :-)

(Przyjemności dedykuję też Arkowi, który zapowiedział, że za zachwyty wobec Kazimierza zatłucze mnie młotkiem ;-)

1. Podróż przez Polskę – z R. za kierownicą, kamerą na kolanach i nogami opartymi o przednią szybę ;-) Spokojna jazda, Kocham pana, panie Sułku w radiu (tak się składa, że zawsze jadąc na Dwa Brzegi, trafiamy na tę audycje w Trójce) i cudowne uczucie oczekiwania na wakacje, które są tuż za zakrętem...

2. Świty w Kazimierzu. Pobudki bez budzika, a wcześniej barwne sny. Uświadomiłam sobie, że pobyt na Dwóch Brzegach to pierwszy tydzień od wielu miesięcy (a z pewnością – pierwszy w tym roku), podczas którego – w całości – byłam wyspana. Nawet w trakcie wakacji, choć fantastycznych, zarywałam noce; nie wspominając o tym, jak często zarywam je (niestety...) w dni powszednie. Po tym tygodniu czuję się, jakby powietrze wokół mnie się przerzedziło, mój wzrok wyostrzył, a szare komórki... nabrały rumieńców ;-) Warto spać, mówię Wam!

3. Sielskie śniadania i planowanie dnia – podczas których jedyną troską było to, czy lepiej wybrać się na film, czy np. na spotkanie z reżyserem :-) Tempo życia biegunowo odmienne od codziennego.

4. Poranna kawa w Cafe Kocham Kino – przy czym „poranna” oznacza tu mniej więcej godzinę 11 (patrz: pkt 2 ;-) Spokojne oczekiwanie na pierwszy seans, uśmiechy na kilku – znajomych już – twarzach. Wertowanie programu imprez, krótkie lektury między filmami, przeglądanie ciekawostek w namiocie Empiku... Przy okazji dowiedziałam się np. że Elisabeth Duda popełniła książkę Żożo i Lulu – z ilustracjami Agaty Dudek, którą bardzo lubię. Tekst nie wydał mi się porywający, ale polecam przejrzenie grafiki – poniżej próbka.

Ilustracja z bloga Książki z naszej półki

5. Dłuuugie czytanie na kazimierskim rynku, przy kawie lub przy Perle. Spędziliśmy z R. kilka takich popołudniowych sesji, schronieni pod parasolem (na przemian – przeciwsłonecznym lub przeciwdeszczowym) i zanurzeni w lekturze – Marka Krajewskiego (to R., choć zamierzam dołączyć), Jeża Jerzego (urocze stworzenie, polecam tym, którzy nie znają :-) czy Murakamiego.

Tego ostatniego czytałam tym razem Po zmierzchu – i odczucia mam... dość letnie. Powieść napisana jest trochę jak scenariusz filmowy (więc na festiwal, zdawałoby się, jak znalazł ;-) i rozgrywa się w ciągu jednej nocy – śledzimy tajemnicze, nieco odrealnione wydarzenia.  Wszystko jednak, jak dla mnie, mało wciągające i zbyt banalne. Nie sądzę, bym wracała do tej powieści (chyba tylko dla skojarzeń z Kazimierzem ;-) Moim absolutnym faworytem u Murakamiego pozostaje Norwegian Wood.

Gdyby natomiast ktoś z Was chciał przeczytać Po zmierzchu, chętnie przekażę/ prześlę mu tę książkę – za darmo, w ramach promowania idei bookcrossingu :-)

6. Pokrętne spacery, czy też – spacery kręcone. Wyszukiwanie ujęć, które być może zostaną umieszczone w projektach filmowych, jakie chodzą mi po głowie...

7. Noclegi u Najbardziej Uprzejmego Człowieka na Świecie :-)

8. Spotkania z twórcami. Różnych dziedzin, różnych doświadczeń, różnych temperamentów (kompletną listę festiwalowych gości możecie zobaczyć tutaj).

Szczególnie lubię słuchać twórców, których talent podziwiam – a którzy jednocześnie zachowują dystans wobec swojej dyscypliny sztuki, wykazują otwartość i ciekawość świata. Takich, którzy potrafią dzielić się swoim sposobem widzenia rzeczywistości i nie trwają w przekonaniu, że ich recepta na sztukę jest jedyną i niepowtarzalną. Nie zamykają się w jednym filmie, jednej generacji czy jednej stylistyce, twierdząc, że wszyscy spoza niej nie zasługują na miano artysty (a i takich typów, jak możecie się domyślać, nie brakowało).

Słowem – cenię tych, którzy nie przestają być uważni. Takie wrażenie zrobili na mnie Zbigniew Zamachowski (nie tylko podczas rozmowy w Cafe Kocham Kino, ale i przed filmami, np. śpiewając wraz z reżyserką, Moną J. Hoel, norweską kolędę :-) oraz Leszek Możdżer (polecam jego nową płytę – z kompozycjami Komedy). Jeśli kiedykolwiek natkniecie się na spotkania z nimi, nie przegapcie.

Zdjęcie ze strony Dwóch Brzegów, autor: Tomasz Stokowski

Z innych ciekawostek – m.in. sympatyczna rozmowa z Marią Szabłowską (Wideoteka Dorosłego Człowieka), która wspominała, że gdy zaproszono do programu Irenę Jarocką, artystka przyniosła ze sobą dżinsową sukienkę z filmu Motylem jestem, czyli romans 40-latka. Twórcy Wideoteki postanowili powtórzyć ten pomysł przy spotkaniu z Marylą Rodowicz – poproszono ją o przyniesienie do studia którejś z pamiętnych scenicznych kreacji. Rodowicz, nie mogąc się zdecydować, przyniosła sukienek... kilkadziesiąt :-)

Chętnie wysłuchałam też Zygmunta Miłoszewskiego – autora Domofonu (o którym wspominałam tutaj), ale i ekranizowanego niedawno Uwikłania. Wielbiciele komisarza Szackiego mogą już zacierać ręce – jesienią ma ukazać się druga część kryminalnej serii Miłoszewskiego, a wkrótce po niej – trzecia. Co ciekawe, Miłoszewski zdecydowanie dystansował się do ekranizacji Jacka Bromskiego – wytykał różne nieścisłości i błędy, podkreślał, że adaptacja znacznie odbiega od pierwowzoru literackiego (aż nabrałam ochoty na lekturę książki – tak się złożyło, że najpierw obejrzałam film, a potem natknęłam się na twórczość Miłoszewskiego). Spytany, czy zgodzi się, by Bromski zekranizował drugą powieść, pisarz odpowiedział jasno: Pozostając w żargonie kryminalnym – po moim trupie ;-)

9. Maliny kupowane na kazimierskim rynku. Pachnące latem, a smakujące beztroską.

10. Wieczorna muzyka – czy to w postaci radosnego koncertu melodii klezmerskich U Fryzjera, czy to w formie instrumentalnych popisów grajków na rynku, czy wreszcie – w ramach oficjalnych występów w Domu Architekta. Tam najbardziej urzekła mnie lubelska grupa Miąższ – z wyjątkowo charyzmatyczną wokalistką :-) Misz masz gatunków muzycznych i instrumentów (np. gra na pile), niesamowita energia sceniczna i nieprzewidywalność (słuchając jednego utworu, nie mieliśmy pojęcia, co czeka nas przy następnym) rozgrzały moje serce do tego stopnia, że...  że zapomniałam o zziębniętych dłoniach (a nie było łatwo, wierzcie mi).

Nie powtórzyły już tego ani świetna Rykarda Parasol (czyli Nick Cave w spódnicy – z tym, że Nick Cave o wyjątkowo pięknym, nagim ramieniu :-), ani inspirująca grupa Hemail (choć ich wysłuchałabym jeszcze kiedyś z przyjemnością), ani radośnie improwizujący Ludojad (ten ostatni w ogóle trafił do mnie najmniej – spodobały mi się chyba tylko sceniczne kreacje ;-)

To tyle, jeśli chodzi o dwubrzeżne przyjemności. A teraz – czekam na młotek Arka... ;-)

Pierwsza z Brzegów - 2011

Pierwsza notka z Dwóch Brzegów zawsze jest nieco sentymentalna i chaotyczna. Tak będzie i tym razem. W estetycznym wycinku moje wspomnienia z minionego tygodnia wyglądają tak:

Natomiast bardziej realistyczne ujęcie prezentuje je tak:

Czyli: masa kolorów faktur i skojarzeń. Wymięty program filmowy, który niemal rozpada się już na zgięciach. Poprzedzierane bilety, przywiezione we wszystkich kieszeniach, torebkach i... w jednym bucie :-) Rozmaite gadżety – wachlarz sponsora festiwalu (naprawdę bezcenny), cegiełka na kazimierską szkołę, przypinki Narodowego Instytutu Audiowizualnego... Odręczne notatki – zapis pomysłów na nowe teksty, scenariusze czy... przemeblowania w mieszkaniu. Intrygujące książki (od Jeża Jerzego po reportaże Szczygła – w sumie wszystko w kategoriach fauny ;-). Cudowna muzyka.

A poza kadrem: różowe buty, całkowicie przemoczone pierwszego dnia festiwalu. Nagrania filmowe, zbierane z wypiekami na twarzy podczas spacerów. Łydki pogryzione przez komary. Uśmiechy.

Na razie wrażenia z Dwóch Brzegów są więc... bezbrzeżne. Stopniowo będę je porządkować, segregować i przekładać – z pamięci do Kieszeni. 

A póki co, prezentuję Wam filmik Drżące trąby Natalii Brożyńskiej, wyróżniony w niezależnym konkursie filmów krótkometrażowych na Dwóch Brzegach. CU-DOW-NY! Będzie można go zobaczyć również w oficjalnej dystrybucji, w kinie  – przed filmem Klatka (reż. J. Lundborg, J. Storm). Tymczasem rozkoszujcie się niedzielą, bo wiecie – jutro z samego rana trzeba znów stanąć w pozie człowieka sukcesu – jak Kalasanty! ;-)

z