Blondyn wieczorową porą ;-)

Zaczęło się dość zabawnie – siedzieliśmy w czwartym rzędzie, zadzierając głowy, by cokolwiek zobaczyć, i śmialiśmy się, że dyskusja po filmie będzie wyglądała tak: – Podobała ci się rola Carli Bruni? – A która to? – Ta w wysokich butach, albo – Owen Wilson wyglądał świetnie, te modne nogawki!

Ostatecznie jednak udało się zobaczyć film (tak, ten kasowy film). I nie ukrywam, seans był bardzo przyjemny.

 

 

 

O czym dowiadujemy się o północy w Paryżu? O tym, że wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma, że niektórzy marzą o życiu w stolicy Francji zamiast – w prozaicznej Ameryce, inni idealizują lata 20. XX wieku, a jeszcze inni tęsknie spoglądają w stronę belle epoque lub... renesansu. (Nie wspominając już o tym, jak barbarzyńskie wizje chodzą po głowie Michałowi Aniołowi!). Czyli, jak często u Allena (wspominałam o tym dopiero co przy Brunecie) – u sąsiadów trawa zawsze jest zieleńsza; tymczasem prawdziwe źródło szczęścia bywa całkiem blisko.

Cała ta, oczywiście prosta, treść ujęta jest w autentycznie uroczą i zabawną formę. Główny bohater Gil (Owen Wilson) porusza się na przemian po współczesnym i dawnym Paryżu, to planując przyszłość z piękną acz pretensjonalną narzeczoną, to szalejąc na parkiecie w towarzystwie sław surrealizmu. Nie ukrywam, perypetie Gila w przeszłości są bardziej porywające – wśród nowych znajomych bohatera są m.in.: charyzmatyczna Gertruda Stein (Kathy Bates, jak zwykle niezawodna), nonszalancki Ernest „truly brave” Hemingway, ekscentryczny Salvador Dali (i jego nosorożce), nieśmiały Scott Fidgerald z postrzeloną Zeldą u boku... A w tle przygrywa na pianinie Cole Porter, a nogami wywija sama Josephine Baker!

Wyraziste portrety tych postaci, świetne aktorstwo (m.in. Adrien Brody jako Dali) i niebanalne pomysły na epizody z udziałem Gila i artystów lat 20. (bohater podsuwa np. Bunuelowi pomysł na film – Anioła zagłady – na co Bunuel reaguje sceptycznie; gdzie indziej Gil opowiada snobistycznym znajomym o muzie Picassa, którą poznał osobiście itp.) decydują o uroku tego filmu. O północy ogląda się naprawdę z dużą przyjemnością – tym bardziej, że zdjęcia Paryża są zachwycające.

Pewne motywy, rzecz jasna, dobrze znamy – od co najmniej paru filmów, oglądając premiery Allena, widzę i słyszę odblaski dawnych dialogów, dowcipów, typów postaci, relacji między nimi itp. Jednak jako allenowski inżynier Mamoń, wciąż śledzę je bez znużenia ;-)

Z pewnością O północy w Paryżu podobało mi się bardziej niż Poznasz przystojnego bruneta, o którym – istotnie – szybko zapomniałam. Nowy film będę wspominać z uśmiechem – tak, jak sądzę, realizował go sam Allen, bo Midnight wygląda trochę jak filmowa fantazja o baśniowym Paryżu.

Gorąco polecam – nie tylko fanom Allena. A na zakończenie piosenka Cole'a Portera Let's fall in love (tu w wykonaniu Elli Fidgerald). W Paryżu o północy – obowiązkowa!

Kulisy Kieszeni

Podobno 31 sierpnia przypada Dzień Blogów. Ponieważ całkiem niedawno wyróżniałam ulubione blogi, dziś nie będę nikogo polecać – ale okazji do świętowania nie przegapię! Życzę więc wszystkim blogerom i ich czytelnikom wytrwałości ;-), a poniżej przytaczam parę okolicznościowych faktów z życia Kieszeni!

• W Kieszeniach figuruje obecnie 329 wpisów (łącznie z tym). Biorąc pod uwagę moje tendencje do słomianego zapału, należy uznać ten wynik za satysfakcjonujący.
• Oprócz internautów z Polski, do Kieszeni docierają najczęściej czytelnicy z Niemiec, Wielkiej Brytanii, USA i... Korei Płd.
• Nazwa bloga klarowała mi się w głowie dość długo – chciałam, żeby pasowała do misz-maszu tematów, które prawdopodobnie będą się tu pojawiać, a jednocześnie oddawała ten trochę marzycielski charakter bloga (który był nieunikniony, bo wiedziałam, że będę pisać o przyjemnościach i pasjach :-)
• Do najpopularniejszych notek należą cykl 13 kroków, wpisy ślubne (ale tych nie liczę, bo podbijali je krewni i znajomi Królika ;-), MATRIO reaktywacja (jak widać, miłość do matrioszek wciąż żyje w narodzie) oraz Warsztaty Nowy Romantyzm (jak widać, miłość ogólnie żyje w narodzie ;-)
• Wśród najświeższych wpisów najwięcej czytelników zgromadziły: Będąc młodym ewenementem, zaburzona Loszka oraz wycinek prasowy ;-)
• Wujek Dobra Rada głosi: pisanie bloga to świetny sposób, by zaoszczędzić! Znajduję piękny przedmiot, który chciałabym kupić, wrzucam jego zdjęcie do Kieszeni... i pozwalam, by obiekt westchnień uległ naturalnemu opatrzeniu ;-) Polecam – zdecydowanie taniej jest urządzić jednego bloga, niż siedem mieszkań, które pomieściłyby te wszystkie gadżety i meble.
• Zdarza się, że przed publikacją proszę R., by rzucił okiem na dany tekst. Diagnoza najczęściej brzmi: Fajnie, publikuj, tylko za mało o R.
  

 Obrazek ze sklepu Poppytalk

• Nierzadko zdarza się, że notki Kieszeni powstają w formie analogowej – w postaci zapisków na bilecie kinowym, na serwetce w barze, na skrawku papieru... Dopiero potem przekształcają się w cywilizowane wpisy ;-)
• Ciekawe, że od czasu publikacji tego tekstu wiele osób szuka w Kieszeniach odpowiedzi na pytanie, co to jest poliraksa.
• Większość (54%) czytelników Kieszeni korzysta z przeglądarki Firefox, na drugim miejscu (18%) plasuje się Internet Explorer.
• W temacie systemów operacyjnych dominuje Windows. Paweł, reprezentacja Linuxa ma niestety poniżej 1% ;-)
• Figa naprawdę napisała tę notkę. 
• Jedna z najdziwniejszych fraz wyszukiwania, które doprowadziły internautów do Kieszeni to: naklejki na groby.
• Najciekawsza fraza na dziś: kalosze czarny humor.
• Miło, że kieszeniowe notki bywają inspirujące – wiem, że powstało kilka „romantycznych kolaży”, jedna z czytelniczek stworzyła swój cykl 7 kroków do 30-tki, a sporo osób sięgnęło po wspomniane w Kieszeniach książki czy filmy. Przy okazji – dziękuję za późniejszy odzew – lubię maile i komentarze, które przypominają mi dawne kinowe czy literackie odkrycia :-)
• Najczęściej ściągane zdjęcie: ścienny kolaż, pochodzący z wpisy w stylu DIY.
• Najpopularniejsza recenzja książkowa: Złodziejka książek, recenzja filmowa: Juno.

A gdybyście Wy mieli powiedzieć – jaki wpis z Kieszeni najbardziej zapadł Wam w pamięć? Albo które kategorie (z chmury tematów po prawej stronie) odwiedzacie najczęściej – a które omijacie szerokim łukiem (mój brat mawia np.: Patrzyłem ostatnio na twojego bloga, ale znowu były jakieś wycinanki...:-)?

Albo czy pamiętacie, od którego wpisu zaczęła się Wasza przygoda z Kieszeniami? :-)

Lwowska łacina

Jak wiecie, lubię pokazywać książki w sceneriach, w których były czytane. Dziś zdjęcie trochę nietypowe...

Dla ścisłości – na warsztat wrzucam Erynie Marka Krajewskiego!

Tak się szczęśliwie złożyło, że nasz ostatni weekend zahaczył nieco o wybrzeże. Tam – na przekór słonecznej pogodzie – postanowiłam zanurzyć się w świat mrocznych, wilgotnych i niebezpiecznych zaułków Lwowa lat 30. XX wieku... Szarą przestępczą rzeczywistość ubarwiały mi formy językowe – od dyskusyj i orgij, poprzez wtręty kresowe, po określenia dawnych elementów garderoby: meloniki, fulary, bonżurki z wyłogami...

Ale ad rem. Erynie to bardzo dobry kryminał. Poczynania komisarza Popielskiego, który (zdaje się, jak przystało na rasowego śledczego) prowadzi dochodzenie z dużą nonszalancją, obserwuje się z żywym zainteresowaniem. Nie czytałam serii Breslau Krajewskiego, więc nie porównam Popielskiego do słynnego Eberharda Mocka (w paru recenzjach Erynii spotkałam się z tonem to se ne vrati) – mnie ta lektura satysfakcjonowała.

Krajewski prowadzi narrację barwnie i żwawo – to nie typ pisarza, który odkrywa jedną istotną kartę opowieści, by za chwilę pogrążyć nas w 50-stronicowej retrospekcji, nie mającej związku z akcją ;-) Tu wydarzenia rozgrywają się szybko, jedno po drugim, co sprawia, że trudno oderwać się od nurtu śledztwa. Poza tym autor zgrabnie zamyka lwowskie dochodzenie we współczesnych wydarzeniach – splatając losy Popielskiego z Wrocławiem (a jednak Breslau!) początku XX wieku... Co tu dużo mówić – zręcznie i rzetelnie zrealizowany przepis na kryminał.

Ciekawe są rysy pierwszoplanowej postaci. Jedną z cech Popielskiego, która w znacznym stopniu determinuje scenerię wydarzeń, jest choroba bohatera, epilepsia photogenica. Jej ataki wywoływane przez rozproszone światło dzienne, powodują, że komisarz stara się pracować głównie w nocy – więc większość jego podejrzeń i domysłów weryfikowanych jest po zmroku. Dlatego próżno szukać w Eryniach gwarnych i zatłoczonych ulic Lwowa, dam spacerujących w słońcu czy wracających z pracy urzędników – zdecydowanie więcej tu szemranych typów, nielegalnych profesji (to jest, przepraszam, profesyj), nieufnych dozorców kamienic i prostytutek, które przed świtem wracają do domów. Oczywiście mrok i żmudna bezsenność Popielskiego potęgują atmosferę niepokoju i tajemnicy, a także sprzyjają pewnym, nie do końca zgodnym z protokołem, działaniom komisarza...

Krajewski nie kryje swoich fascynacji klasycznych* – jego bohater z przyjemnością odcyfrowuje sentencje łacińskie, które napotyka w mieście, pomaga stróżowi w przygotowaniach do egzaminu z łaciny, na wizytówce nosi cytat z Seneki: Quid est enim novi hominem mori, cuius tota vita nihil aliud quam ad mortem iter est*, a w przerwie między jedną a drugą sesją uciech z córą Koryntu, czyta Cycerona lub Lukrecjusza ;-) W powieści nie trąci to jednak dydaktyzmem – pisarz wplata wątki klasyczne z erudycją i wdziękiem, i przekonująco włącza je w paletę fascynacji Popielskiego.

Na zakończenie ostrzegam: książka jest dość brutalna. Choć Krajewski nie epatuje bezsensownym okrucieństwem, to obrażenia zadawane ofiarom – co tu dużo mówić, przerażające – opisane są dosadnie i szczegółowo.

A w ramach specjalnego bonusu – mroczne R.ynie!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
* Autor jest filologiem klasycznym.

** Cóż w tym dziwnego, że umiera człowiek, którego całe życie jest niczym innym niż drogą ku śmierci – tłum. Krajewskiego.

Słonecznego weekendu

...życzę Wam przy pomocy rysunku Davida Downtona, ilustratora mody.

Prawda, że ładne? Patrząc na prace Downtona, przypominam sobie wrażenie, które nasuwało mi się w dzieciństwie, gdy oglądałam program telewizyjny Szymona Kobylińskiego. Jak można za pomocą kilku kresek i nonszalancko rozlanej plamy farby, stworzyć tak wiarygodny rysunek trzcin odbijających się w jeziorze? – myślałam wtedy. Downton również urzeka mnie mocnym, wyrazistym efektem, osiągniętym przy pomocy kilku prostych środków.

Więcej prac artysty znajdziecie na jego stronie, a wielbicielom ilustracji mody przypominam o odzieżowych wariacjach Lesley Barnes. Tymczasem – miłego weekendu! :-)

Maria Kornatowska

To będzie wpis-niezapominajka. W ostatnią niedzielę dotarła do mnie wiadomość o śmierci Marii Kornatowskiej, świetnej filmoznawczyni i – jak się przekonałam – nietuzinkowej, charyzmatycznej osoby.

Miałam szczęście zobaczyć Kornatowską na tegorocznych Dwóch Brzegach, gdzie współtworzyła cykl Viaggio in Italia (Podróż do Włoch) – jedną z sekcji programowych festiwalu. Przed seansami Rosselliniego czy Viscontiego Kornatowska prowadziła krótkie prelekcje, przytaczając anegdoty i nieznane fakty z realizacji filmów. Największe wrażenie zrobiło na mnie dłuższe spotkanie z nią w Cafe Kocham Kino – Kornatowska żywiołowo opowiadała o swojej miłości do filmu włoskiego i zachwycie wobec Anny Magnani, muzy Rosselliniego. Pamiętam, że po tej dyskusji mówiłam do R. że to świetnie, gdy w spotkaniach festiwalowych biorą udział pasjonaci i znawcy kina, a nie tylko aktorzy czy reżyserzy (których wrażenia z ich własnych produkcji są jednak specyficzne). I że mam nadzieję spotkać Kornatowską również w przyszłym roku.

Zdjęcie ze strony Dwóch Brzegów, fot. T. Stokowski

Erudycja autorki, jej barwny język, oryginalny styl i chęć dzielenia się wiedzą były absolutnie ujmujące. I elektryzujące – widziałam, jak ludzie, czasem przypadkowo przechodzący obok kawiarni, nieświadomi, z kim odbywa się spotkanie – zatrzymywali się i zaczynali słuchać...  W czasie Dwóch Brzegów odbyło się wiele rozmów z postaciami znacznie bardziej rozpoznawalnymi i częściej obecnymi w mediach, niż Kornatowska – a jednak to ona (nie przesadzam) otrzymała po spotkaniu największe brawa. Śmiejąc się, zareagowała na nie słowami: Dziękuję państwu, poczułam się jak Anna Magnani!

Ogromna szkoda. Cieszę się, że miałam okazję posłuchać jej na żywo.

Lustrzanka w ubrankach

Lato trwa, wakacyjne podróże wiją się po świecie – więc aparaty fotograficzne nie zaznały jeszcze chwili wytchnienia. Gdyby ktoś szukał dla nich przytulnego i oryginalnego wdzianka – podsuwam ręcznie szyte pokrowce :-)

Kiedyś prezentowałam w Kieszeniach niewielkie filcowe futerały – te dzisiejsze szyte są na sylwetki o większych gabarytach. Pokrowce do aparatów, utrzymane w zabawnej szacie graficznej, znajdziecie na Etsy. Niezły pomysł – przecież kto jak kto, ale lustrzanki na pewno lubią wdzięczyć się przed lustrem! ;-)

P.S. Model z sową dedykuję temu panu ;-)

Kwieciste niewiasty

Zasłyszane w autobusie (ciąg dalszy serii nausznie)

Kilka młodych kobiet rozmawia o figurze koleżanki. Z rezygnacją i politowaniem relacjonują, jak rozrosła się pupa ich znajomej (bodajże po ciąży). Po kilku krytycznych westchnieniach, jedna z bohaterek podsumowuje:

– No naprawdę, wielki ma ten tyłek... Ale tak to jest, jak się usiądzie na laurach!

Młodość nie dopisała (zakończenia)

Ciekawy artykuł znalazłam w ostatnim numerze Sensu. Autor, Krzysztof Boczek, w przy akompaniamencie amerykańskiej psycholożki (a jakże!), Nancy Kalish, analizuje temat znajomości odnawianych za pośrednictwem internetu. Nie chodzi jednak o googlowe dociekanie, kim jest obecnie dawna koleżanka z klasy, ale o próby odkurzenia przeszłych – niespełnionych – miłości.

Opisywani w tekście kochankowie sprzed lat pochodzą najczęściej z bardzo wczesnej młodości (co bez wątpienia kreuje wokół nich jeszcze silniejszy sentyment). Autor przytacza intrygujące statystyki: Większość, bo aż 55 proc., wydobywa [miłość] z czasów, gdy nie mieli jeszcze 17 lat, a prawie wszyscy (84 proc.) – gdy nie przekroczyli 22. Co ciekawe, osoby starsze, po 65. roku życia, też często starają się wracać do miłości z bardzo wczesnej młodości – nawet z podstawówki.

I druga charakterystyczna cecha relacji wykopywanych z niepamięci – zwykle są to związki, których przeszłość przekreślili rodzice, przeprowadzka lub inne zdarzenie niezależne od młodych. Rzadko wracają do siebie ci, którzy już w młodości stwierdzili: „nie jest nam ze sobą dobrze” – stwierdza Boczek.

Właśnie ta zależność porażki związku od czynników zewnętrznych powoduje, jak sądzę, że młodzieńcze uczucia bywają tak bardzo idealizowane. Skoro nie miały szansy rozkwitnąć, nie dały nam również możliwości skonfrontowania swoich oczekiwań wobec wybranka z rzeczywistością, więc wciąż budzą nadzieję. Im dalej w las, tym odleglejsze staje się wspomnienie dawnych uczuć – i tym bardziej obraz realistyczny ustępuje miejsca melancholijnemu gdybaniu. A pytanie, czy wybraliśmy właściwą drogę, prowadzi szybko do wahań... czy nie dałoby się jeszcze zawrócić.

Zastanowił mnie ten artykuł. Z jednej strony rozumiem dreszczyk emocji związany z możliwością odnalezienia niedoszłego partnera sprzed lat, zorientowania się, kim jest, czy został dziennikarzem, jak marzył i czy wciąż ma tyle piegów na nosie. Z drugiej – mam nieodparte wrażenie, że jest to... psucie sobie całej przyjemności wspominania pierwszych porywów serca.

Sama lubię wracać myślami do młodzieńczych motyli w brzuchu – ale wolę je właśnie w ich mglistej, odrealnionej postaci. I myślę, że przyjrzenie im się z bliska  – domykanie, dopowiadanie, rozstrzyganie – byłoby jak... rozkładanie przyjaźni na czynniki pierwsze. Taki niepotrzebny transfer niespełnionych i niedoszłych – z łaskawej pamięci do bezceremonialnej prozy życia. Bałabym się, że odkryję, iż moje motyle są stare, zakurzone i trzymają się tylko dzięki szpilkom. A jeden to nawet już nie ma głowy.

W artykule pojawiają się dość bezlitosne statystyki, określające szanse związków oczyszczanych z rdzy: Jeszcze 14 lat temu, gdy odnalezienie utraconego kochanka wiązało się z dużym nakładem energii i pieniędzy, aż 78 proc. takich powrotów kończyło się trwałym związkiem. Obecnie, gdy kontakt z miłością sprzed lat jest na wyciągnięcie ręki, statystyki są zdecydowanie mniej optymistyczne – tylko 5 proc. dawnych kochanków łączy się węzłem małżeńskim – im starsi, tym większe prawdopodobieństwo, że szczęśliwym i trwałym.

A Wy, czy mielibyście ochotę spotkać się czasem z postacią z dawnego... rozstaju dróg?

Kino, kobiety i śpiew

Za mną rekreacyjny weekend z Maryną oraz – częściowo – z Magdą (tzn. z Magdą w całości, to weekend był w częściach). Oprócz wylegiwania się nad Wisłą, wsłuchiwania w dancing na barce, sączenia wina z abażurów (bo przecież nie z lampek, skoro mają po 0,75 L) czy posilania się w Różach i źnie* – wybrałyśmy się do kina!

Za cel obrałyśmy Drzewo życia Terrence'a Mallicka, film, któremu na tegorocznym festiwalu w Cannes przyznano Złotą Palmę (Drzewo dostało Palmę, ciekawe ;-). I cóż... Zacznę od pozytywów: bardzo podobała mi się gra aktorska dzieci. Chętnie zobaczyłabym tych chłopców jeszcze kiedyś na ekranie. Całkiem interesujące były też elementy realistyczne, przedstawiające relacje między ojcem, oficerem lotnictwa (Brad Pitt), jego żoną (Jessica Chastain) i trzema synami. Ujęły mnie niektóre zdjęcia.

Ale poza tym... niewiele. Długie sekwencje przedstawiające stworzenie świata, walkę żywiołów, ruchy planet, wybuchy wulkanu... a wszystko to zilustrowane patetyczną muzyką. Dla mnie, przyznaję, dość nużące. A gdy na ekran wstąpiły wygenerowane komputerowo dinozaury, zareagowałam jak... no dobrze, może nie jak na lisa w Antychryście, ale sceptycznie ;-)

Domyślam się, że Drzewo życia miało być refleksją nad miejscem człowieka we wszechświecie, rozważaniami nad rolą jednostkowego dramatu (śmierć syna) wobec losów Ziemi, impresją na temat prób odnalezienia się ludzi wobec Absolutu itp. Jednak wyszła z tego mozaika klisz i ogranych motywów. Trochę Księgi Hioba, trochę Parku Jurajskiego, trochę Mikro- (a trochę Makro!) kosmosu, trochę melodramatu... Nie był to z pewnością najgorszy film, jaki widziałam, ale trącił moralizatorstwem, czego nie lubię. Ot, taki... Kurs wrażliwości dla opornych.

Zapamiętam z pewnością kilka kameralnych scen, parę rysów postaci, elementy gry aktorskiej. Niestety – nic nie poradzę – chwilami Drzewo życia było dla mnie głupie jak pień.

P.S. Sean Penn też wystąpił, owszem ;-)

- - - - - - - - - - - - - - - - - -
* W Toruniu znajduje się restauracja o nazwie Róże i zen. Miejsce sympatyczne, bardzo lubię ich ogródek otoczony murami, ale nazwa... cóż, dość osobliwa ;-) Delektując się tam tartą i herbatą (a jednocześnie – próbując pośród róż wyniuchać zen!), stwierdziłyśmy z Maryną, że aby nazwa brzmiała bardziej swojsko, będziemy odmieniać zen jak sen – stąd: do Róż i znu, o Różach i źnie itp. ;-)